Կիսաարխիվային
Երբ շատ փոքր էի, ծննդյանս օրն ինձ համար մի առանձնահատուկ ու մի տեսակ կախարդական օր էր։ Երևի բոլոր երեխաների մոտ է էդպես լինում, եթե ընտանիքում համապատասխան դրվածք է լինում։ Հիշում եմ՝ ծննդյանս օրվանից դեռ մի քանի շաբաթ առաջվանից արդեն սկսում էի ամեն օր հաշվել, թե քանի օր մնաց։ Ու ինչքան մոտենում էր օրը, էնքան ավելի ու ավելի էի հուզվում, կարծես էդ օրը որ գար, պիտի ինչ–որ շատ լուրջ, խորհրդավոր ու ճակատագրական լավ բան լիներ։ Ես էլ չգիտեի, թե ոնց ու ինչի տեսքով պիտի լիներ էդ լավ բանը, բայց դրա ակնկալիքը միշտ կար։ Դե, երևի մասամբ անակնկալ նվերն էր էդ լավ բանը, մասամբ՝ հյուրերը, համով ուտելիքներն ու հատկապես թխվածքները, ինչպես նաև զուտ էն զգացողությունը, որ էդ օրն իմ ծնունդն է։Ահավոր շատ էի սիրում, երբ մեր տուն հյուրեր էին գալիս։ Ցանկացած հյուրից ուրախանում էի, իսկ որ իմ ուզած մարդիկ էին գալիս՝ առավել ևս։ Էդ պահին կարծես դրանից ավելի ուրախալի բան դժվար էր պատկերացնել։ Սովորաբար ծնունդներին քեռուս ընտանիքն էր մեր տուն գալիս, երեխաներով խաղում էինք, երբեմն էլ մի երկու ընկերուհի էի հրավիրում՝ ազգականների հետ կամ առանձին։
Հետո ծննդյան օրվա խորհուրդը տարիների ընթացքում կամաց–կամաց խամրեց... Եթե սկզբում ամենաշատն ինձ հետաքրքրում էր էն, որ կարողանանք էդ օրը քիչ թե շատ նորմալ սեղան գցել ու հյուրեր ունենալ, ապա քիչ–քիչ էդ բոլորն անէական դարձան, արդեն ավելի շատ հետաքրքրում էր, թե քանի հոգի կհիշի, որ էդ օրը ծնունդս է, ով կզանգի, կշնորհավորի։ Սպասելիքներս, որպես կանոն, չէին արդարանում. միշտ լինում էին ինձ համար շատ կարևոր մարդիկ, որոնք չէին հիշում ծնունդս ու չէին շնորհավորում, էն դեպքում, երբ ես իրենցը երբեք չէի մոռանում... Մարդիկ կային, որոնց ծնունդները նույնիսկ ուզում էի չհիշել, բայց չէր հաջողվում, իսկ հիշելու դեպքում չէի կարողանում չշնորհավորել։ Իհարկե, եթե բոլոր հիշածս ծնունդները շնորհավորեի, երևի համարյա ամեն օր պիտի ծնունդ շնորհավորեի, բայց դե շնորհավորում էի հիմնականում մտերիմներինը, երբեմն էլ ոչ էնքան մտերիմ, բայց էնպիսի մարդկանցը, որոնք, համոզված էի, որ կուրախանան դրանից։
Ծնունդս հիշելու առումով չեմ կարող չառանձնացնել դասընկերներից մեկին, որը մի տարի նույնիսկ բանակից զանգեց, շնորհավորեց։
Տարիների ընթացքում քիչ–քիչ սկսեցի չսիրել ծննդյանս օրը... Ինչ–որ պահից սկսած էդ օրը ոչ միայն դադարեց ուրախության օր լինելուց, այլև արդեն դարձավ նույնիսկ լացելու օր։ Էնպես էր ստացվում, որ ծննդյանս օրն անպայման լացում էի։ Դե, չափից դուրս դյուրազգաց էի դառնում էդ օրը ու միշտ լացելու ինչ–որ բան գտնում էի. տնեցիներն իմ ուզած պահին չէին շնորհավորում, ինձ իմ ուզած չափով ուշադրության չէին արժանացնում էդ օրը, ոչ բոլոր էն ընկերներս էին զանգում, ումից սպասում էի, որ կզանգեն, գիտակցում էի, որ մի տարով էլ մեծացա, իսկ երազանքներիցս քանի՞սն են իրականացել...
Հետո, երբ դադարեցի ծննդյանս օրը որպես արտասովոր օր ընկալելուց և «գլխիցս մեծ» ակնկալիքներ հորինելուց ու դրանց չիրականալուց հիասթափվելուց, կյանքս ահագին թեթևացավ։ Ընտանիքիս անդամները, բնականաբար, հիշում ու շնորհավորում են միշտ, ընկերներս էլ, դե, փառք Ակումբին, ICQ–ին, Odnoklassniki–ին ու մյուս վիրտուալ միջավայրերին, տեղեկանում են ու էլի շնորհավորում։ Ես էլ ինձ հույս եմ տալիս, որ ինտերնետով շնորհավորողների մեջ կան գոնե մի քանիսը, ովքեր առանց էդ տեղեկացումների էլ կհիշեին,
Մեջբերել
Էջանիշներ