Մի ժամանակ էնքան հեշտ էր ընտանիքիս անդամների համար նվերներ առնելը։ Առաջին անհրաժեշտության էնքան պակաս–պռատ բաներ ունեինք բոլորս, որ համարյա ինչ էլ առնեինք, պետք կգար, ու նվեր ստացողը հաստատ գոհ կլիներ։ Ինչքա՜ն հեշտ էինք ուրախացնում ու ուրախանում ամեն պուճուր նվերից։ Դե հա, բոլորս էլ գիտենք, որ կարևորն ուշադրությունն է, բլա–բլա–բլա, բայց կոնկրետ տոներին, երբ բոլորիս համար էլ պարզ է, որ նվերներ ամեն դեպքում լինելու են, ահագին դժվար է էնպիսի բան առնելը, որ համ պիտանի լինի (պիտանի ասելով՝ նկատի չունեմ, որ պարտադիր գործնական կիրառություն ունենա), համ դրանից արդեն չունենա, համ հետաքրքիր լինի, համ էլ դուր գա ստացողին։ Ու գնալով ավելի դժվար է դառնում։ Հատկապես տղամարդկանց հարցում։ Մի խոսքով՝ կարգին հնարամիտ է պետք լինել...
Մեջբերել
Էջանիշներ