Անուկապատում

[Ուլուանա]

Քանի մտքերը գալիս են, գրեմ, թե չէ հետո էլ չեմ գրի երևի...

Էս Հայաստանում ամեն ինչ ավելի գունավոր է, ավելի թունդ, ավելի կենդանի ու ավելի իսկական։ Միգուցե մենակ ես եմ էսպես ընկալում, չգիտեմ, ու միգուցե ուրիշների համար ճիշտ հակառակն է, բայց ինձ համար էդպես է։ Մարդիկ ավելի կենդանի են, ավելի էմոցիոնալ, ավելի իսկական՝ թե՛ լավ, թե՛ վատ իմաստով։ Ուտելիքն ավելի համով է, ավելի բուրավետ, ավելի իսկական՝ էս մեկը միայն լավ իմաստով ։ Նույնիսկ քաղաքն է ավելի իսկական ու շնչող։ Ոչինչ, որ շնչածը հիմնականում փոշի է. էստեղի փոշին էլ է ավելի իսկական ։

Նյու Յորքում, որը հայտնի է որպես ամենաակտիվ քաղաքներից մեկը, եթե ոչ ամենաակտիվը, ակտիվությունը լրիվ այլ բնույթի է՝ ռոբոտային։ Էնտեղ բոլորը զբաղված գնում–գալիս են՝ արագ–արագ, գործնական, բայց ամեն մեկն իր համար, մնացած ամեն ինչին անհաղորդ, անկենդան, անէմոցիա։ Իսկ էստեղ փողոցով քայլելիս մի տեսակ կյանք կա. գուցե էդ կյանքը ոչ միշտ ու ոչ բոլորի համար է լավը, բայց կյանք է՝ էդ բառի իմ պատկերացրած իմաստով։

Երբ Հայաստանում էի, թեև հեռանալու ցանկություն ու մտադրություն երբևէ չեմ ունեցել, բայց միշտ սրտիս ինչ–որ անկյունում ծվարած միտք է եղել, որ Հայաստանն իմ երկիրը չի, որ որևէ այլ երկրում ես ավելի շատ ինձ իմ տեղում կզգամ։ Չգիտեմ՝ ուրիշ երկրներում ոնց կլիներ, ուրիշ տեղեր չեմ եղել, բայց ԱՄՆ–ում ապրելով՝ զգում եմ, որ ԱՄՆ–ն հաստատ իմ երկիրը չի, ու չնայած այն մի երկիր է, որտեղ բոլորն էլ սկզբում հյուր են լինում, հետո տանտեր դառնում, ես էնտեղ դժվար թե երբևէ ինձ տանտեր զգամ։ Նույնիսկ փողոցում քայլելիս ինձ հյուր եմ զգում։ Իսկ էստեղ՝ ճիշտ հակառակը։

Տեսնես՝ էս անգամվա լիցքավորու՞մս ինչքան կհերիքի, որ էնտեղ կարոտից չցնդեմ...