Մեր ցավացրածները միշտ կրկնակի-եռակի են վերադառնում, անկախ նրանից միտումնավոր ես ցավացրել, պատահաբար, զղջում ես, թե մտածում ես, թե լավ էլ արել ես… ցավը մնում ա ցավ, ու պատասխանը երկար սպասեցնել չի տալիս… Էնքան ուրախ էի, որ էլ «պարտքեր» չունեմ, էն էլ արդեն ունեմ, ու գիտեմ, որ դեռ էլի եմ ունենալու… ու սենց կախվում ես մինչև վերջին հույսը, որ հանկարծ չցավացնես մարդուն, բայց ինչքան շատ ես մտածում չցավացնելու մասին, էնքան ավելի ուժեղ ա ցավում… ու երևի ինքը մտածում ա իրա մեջ. «Բայց ի՞նչ էի արել, որ սենց եղավ…»:
Տենանք էս անգամ ինչ հարված եմ ստանալու ու էլի սուս արած տանեմ… բայց էդ կարևոր չի, կարևորը, որ ում գոնե մի փոքրիկ ցավացրել ես, սրտի խորքում չպահեն էդ ցավը, վիրավորանքը, այլ ուղղակի ներեն… դժվար ա, գիտեմ, բայց ես էլ եմ շատերին ներել…
Մեջբերել
Էջանիշներ