Ողջ, բայց մեռած...

[Չամիչ]

Մարդիկ տարիներով են տենց վիճակներում լինում, առանց հոգեբանի...

Չի կարելի այդ վիճակը աչքաթող անել, չեմ ուզում վախեցնել, բայց ցանկացած խնդիր չչեզոքացնելու դեպքում կարող է խորանալ:

Հայկո ջան, եթե արդեն մեկ տարի է հաճախում ես նույն հոգեբանի մոտ և ոչ մի էական արդյունք չես ստացել ուրեմն փորձիր գտնել մեկուրիշին: Նա, ինչ կարողացել, արդեն քեզ տվել է, մեկ տարին բավականին լուրջ ժամկետ է շոշափելի արդյունքներ ակնկալելու համար:

Կա մի շատ կարևոր միջոց, որը չկիրառելու դեպքում, այլ մեթոդները պարզապես չեն աշխատի:

Վաղը կփորձեմ մանրամասն գրել այդ մեթոդի մասին:

[kyahi]

Հայկ գիտե՞ս քեզ ինչ խորհուրդ կտամ , եթե այսքան ժամանակ գնում ես հոգեբանի մոտ ու արդյունք չկա, ապա ռադ արա էդ հոգեբանին ու սկսի քեզ ճանաչել, հասկացիր ու փորփրիր բոլոր պատճառները , որոնց հետևանքով դու այդ վիճակում ես: Սկսիր օրագիր գրել ու գրիր թե ի՞նչն է քեզ ուրապացնում,ի՞նչը քո մեջ քեզ դուր չի գալիս, ինչի՞ց ես վախենում, ամեն ինչի պատճառը կամ կարող են կինել վախերը կամ էլ վաղ տարիքում սթրեսները, անցյալդ մոռացի ու նրան անվանի անցյալ, մի թող, որ երեկվա օրը քեզ տնօրինի, անցյալը անցյալ ա ու այն քո կամքի համեմատ ոչինչ ա մի պարազիտ ա ուղղակի, համարյա նման բառեր ինձ էր ասում մեկը ժամանակին ու դա ինձ օգնում էր, չես հավատա, բայց ես մեկ ամսից էլ քիչ ժամանակում բավական մեծ արդյունքների հասա, երբ սկսեցի ինձ ավելի քիչ մեղադրել ու չափսոսալ անցյալիս համար…ամենակարևորը քո հետ անկեղծ եղիր ու մի վախեցիր հիասթափվելու, հասկացիր, որ դու ուժեղ ես, այլապես դու քո խնդիրը բոլորին չէիր ասի, առհասարակ ուժեղ է այն մարդը ով իր խնդիրներին պարզ աչքերով է նայում, իսկ դու այդպիսին ես, եթե դու հասկացել ես, որ քեզ չեն կարողանում ճիշտ ձևով օգնեն դա արդեն մեծ քայլ է ու ցույց է տալիս այն, որ դու ուժեղ ես ու հասուն մարդ ես…ինքդ փորձիր քեզ հասկանալ ու թքած ունեցիր բոլորի ու ամեն ինչի վրա…դժավար է, բայց կյանքին թեթև նայիր ու արա այն ինչը քեզ հաճույք ա պատճառում, վայելիր այս կյանքը ու ամեն առավոտ արթնանալուց ժպտա, հավատա դա շատ չնչին բան ա, բայց օգնում ա…ուղղակի քայլիր առաջ ու մտի ակումբ շփվի տարբեր մարդկանց հետ, բանավիճի ու օրդ լավ կանցնի, նոր ընկերներ կունենաս, իսկ ակումբում լավ տիպեր կան
Հույց ունեմ իմ ասածները քեզ կօգնեն, չնայած այս խոսքերը ես ինձ ել պետք ա ամեն օր ասեմ ու հավատամ դրանց ուժեղ լինելուն, որովհետև ես էլ փայլուն հոգեբանական վիճակում չեմ, բայց ես աշխատում եմ այդ վիճակը փոխել, իհարկե դեռ հարց է կստացվի թե չէ, բայց ես կպայքարեմ, թե չէ էլ ինչի? համար եմ ապրում...հուսով եմ դու էլ իմ նման ամեն ինչից չես հոգնում, դա անտանելի բան ա ու դժվար / կոնկրետ ինձ համար/ ուղղելի:

[Չամիչ]

Փորձեմ համառոտ ներկայացնել այն ինչ խոսք էի տվել:

Մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը ապրում է ոչ թե ներկայում, այլ անցյալում կամ ապագայում: Ընկնելով անցյալի գիրկը, ափսոսելով անցյալի սխալների, անհաջողությունների, կորուստների մասին, կամ վախվորած կանխագուշակումներ անելով ապագայի վերաբերյալ մարդը իրեն զրկում է ներկա պահը զգալու և ընկալելու երջանկությունից:
Այն ինչ մենք մտածում ենք անցյալի մասին ընդամենը մեր սուբյեկտիվ ընկալումներն են, այն ենթադրությունները, որոնք մենք անում ենք ապագայի վերաբերյալ ընդամենը մեր ուղեղի մեկնությունն է: Գոյություն չունի օբյեկտիվ իրականություն, ամեն ինչ շարժման մեջ է, ամեն ինչ փոխվում է յուրաքանչուր վարկյան:

Այն, որ մարդը խճճվել և չի կարողանում դուրս գալ իր հոգեբանական խնդիրների ճիրաններից ցույց է տալիս, որ նա պարզապես ընկելե է սեփական կարծրատիպերի, վախերի, տագնապների, բարդույթների, կասկածների խցանման մեջ, նշանակում է, որ մարդը իրեն նույնացնում է իր մտքի հետ:

Մենք այն չենք ինչ մտածում ենք, մենք այն ենք, ով պարզապես հետևում է այդ ողջ մտավոր գործընթացին:
Ռուսերենով է լավ հնչում:
Мы не есть то, что мы думаем. Мы есть наблюдатель.

Когда нам плохо нужно вспомнить об этом, заметить, что мы это лишь наблюдатель и попытаться абстрагироваться от наших мыслей.
Երբ մեզ պատում են մռայլ մտքերը պետք է հիշել, որ մենք այն չենք ինչ մտածում ենք և պետք է փորձել զատվել այդ մտքերից:
Պետք է հասկանալ, որ դրանք ընդամենը մտքեր են,որոնք պարզապես պետք է հանգիստ բաց թողնել:
Միակ հուսալի ծառաները, որոնք մեզ կարող են հնարավորինս մոտ կանգնեցնել իրական իրականությանը, դրանք մեր զգայարաններն են: Այսինքն մեր լսողությունը, տեսողությունը, շոշափելիքը, հոտառությունը և համի զգացողությունը:
Կա մի շատ լավ վարժություն որը կոչվում է "ստոպ կադր": Այդ վարժության օգնությամբ մենք պետք է սովորենք վերադառնալ այստեղ և հիմա: Վարժությունը պետք է կատարել օրվա ընթացքում մի քանի անգամ, ամեն անգամ, երբ մեր միտքը փորձում է մեզ տանել իր հետևից եսիմ ուր
Օրվա ընթացքում, ամեն անգամ երբ մենք զգում ենք, որ կրկին ընկել ենք մտքերի անիմաստ հորձանուտը, պետք է բարձրաձայն կամ մտովի արտաբերել ՍՏՈՊ: Ստոպ ասելուց հետո, պետք է հարց տալ, որտե՞ղ եմ ես այս պահին, ի՞նչ ձայներ եմ լսում, ի՞նչ եմ տեսում: Եթե չկան ոչ մի ձայներ ապա մի պահ պետք է ականջ դնել լռությանը, տեսնել շրջապատի իրերը, շոշափել դրանք, զգալ սեփական մարմինը, զգալ սեփական շնչառությունը, փորձել կապ հաստատել այն անխռով խաղախության հետ, որը կա յուրաքանչյուրիս ներսում, ահա և միակ օբյեկտիվ շոշափելի իրականությունը, մնացածը ընդամենը մեր մտքի խաղերն են:

[Haykolo1991]

Հայկ գիտե՞ս քեզ ինչ խորհուրդ կտամ , եթե այսքան ժամանակ գնում ես հոգեբանի մոտ ու արդյունք չկա, ապա ռադ արա էդ հոգեբանին ու սկսի քեզ ճանաչել, հասկացիր ու փորփրիր բոլոր պատճառները , որոնց հետևանքով դու այդ վիճակում ես: Սկսիր օրագիր գրել ու գրիր թե ի՞նչն է քեզ ուրապացնում,ի՞նչը քո մեջ քեզ դուր չի գալիս, ինչի՞ց ես վախենում, ամեն ինչի պատճառը կամ կարող են կինել վախերը կամ էլ վաղ տարիքում սթրեսները
...

Իմ հոգեբանը շատ լավնա,իրա մոտ ինձ լավ եմ զգում,շատ լավ մասնագետա,բայց կարողա ուրիշի մոտ սկսեմ գնալ,ուղակի փոփոխության համար, իսկ օրագիր պահում եմ,ինտերնետից լիքը նյութեր եմ կարդում,վիդյոներ...լիարժեք պատկերցնում եմ,թե ինչ պիտի անեմ,որ լավ լինեմ...մենակ մի բանա պակասում,մարդ,որ միշտ կողքս կլինի,ինձ հասկանա,երբ հուսահատվում եմ ուժ տա...ծնողներս ետ առումով չեն կարող օգնել,դաժե գժի տեղ են դնում,ինչա թե գիտեին են զհամակ հոգեբանի մոտ եմ գնում ու օգնելու փոխարեն էլ եսիմ ինչ պանիկաի մեջ են ընկնում,ինչը ինձ վափշեա ներվայնացնում...ստիպված գաղտնի եմ գնում հոգեբանի մոտ,իսկ հոգեբանին էլ շաբաթը մի անգամ տենամ,թե չէ...կուզեի ամեն օր տենալ,դաժե ամեն րոպե

[Դեկադա]

[QUOTE=Haykolo1991;2000675]

Հայկ գիտե՞ս քեզ ինչ խորհուրդ կտամ , եթե այսքան ժամանակ գնում ես հոգեբանի մոտ ու արդյունք չկա, ապա ռադ արա էդ հոգեբանին ու սկսի քեզ ճանաչել, հասկացիր ու փորփրիր բոլոր պատճառները , որոնց հետևանքով դու այդ վիճակում ես: Սկսիր օրագիր գրել ու գրիր թե ի՞նչն է քեզ ուրապացնում,ի՞նչը քո մեջ քեզ դուր չի գալիս, ինչի՞ց ես վախենում, ամեն ինչի պատճառը կամ կարող են կինել վախերը կամ էլ վաղ տարիքում սթրեսները

Իմ հոգեբանը շատ լավնա,իրա մոտ ինձ լավ եմ զգում,շատ լավ մասնագետա,բայց կարողա ուրիշի մոտ սկսեմ գնալ,ուղակի փոփոխության համար, իսկ օրագիր պահում եմ,ինտերնետից լիքը նյութեր եմ կարդում,վիդյոներ...լիարժեք պատկերցնում եմ,թե ինչ պիտի անեմ,որ լավ լինեմ...մենակ մի բանա պակասում,մարդ,որ միշտ կողքս կլինի,ինձ հասկանա,երբ հուսահատվում եմ ուժ տա...ծնողներս ետ առումով չեն կարող օգնել,դաժե գժի տեղ են դնում,ինչա թե գիտեին են զհամակ հոգեբանի մոտ եմ գնում ու օգնելու փոխարեն էլ եսիմ ինչ պանիկաի մեջ են ընկնում,ինչը ինձ վափշեա ներվայնացնում...ստիպված գաղտնի եմ գնում հոգեբանի մոտ,իսկ հոգեբանին էլ շաբաթը մի անգամ տենամ,թե չէ...կուզեի ամեն օր տենալ,դաժե ամեն րոպե

Իսկ դու փորձե՞լ ես խոսել ծնողներիդ հետ: Ես չգիտեմ քո ընտանիքի կարգավիճակը, որովհետեւ կան ծնողներ ովքեր հոգեբան անունը լսելուց ընկնում են պանիկայի գիրկը, բայց գուցե փորձեիր խոսել նրանց հետ: Թեկուզ մամայիդ հետ: Մամադ կհասկանա: Գուցե բացատրեիր նրանց թե ինչ ա քեզ հետ կատարվում, ինչ ես ուզում դու ընդհանրապես կյանքիս, ինչ սպասելիքներ ունես: Ինչի եմ սենց ասում: Էսքան երկար գրեցիր, բայց անձամբ ես չեմ կարենում հասկանամ թե քո հոգեբանական խնդիրը ինչում ա կայանում: Գուցե քո ծնողներն էլ չեն հասկանում ոնց օգնեն քեզ: Իմ կարծիքով հոգեբանիդ էլ մինչեւ վերջ չես ասում մտածածդ, այլապես գոնե մի չնչին տեղաշաչժ կլիներ էս մի տարվա մեջ:
Ամեն ինչ էտքան վատ չի ոնց դու ես պատկերացնում: Ես քեզ խորհուրդ կտայի նայել կողքերդ: Մեզնից ցանկացածը կյանքում գոնե մեկ անգամ ապրում է լուրջ ցնցում, բայց ինքներս պարտավոր ենք մեր մեջ ուժ գտնել դրանից դուրս գալու: Եթե տրվես էտ դեպրեսիաներին մեկը մեկին կհաջորդեն ու արդեն ավելի դժվար կլինի լուծում գտնելը:

[CactuSoul]

Իսկ դու փորձե՞լ ես խոսել ծնողներիդ հետ: Ես չգիտեմ քո ընտանիքի կարգավիճակը, որովհետեւ կան ծնողներ ովքեր հոգեբան անունը լսելուց ընկնում են պանիկայի գիրկը, բայց գուցե փորձեիր խոսել նրանց հետ: Թեկուզ մամայիդ հետ: Մամադ կհասկանա:

Ոնց ա զգացվում, որ մամա ա խոսում, է՜:

Դեկադա ջան, հավատա՝ բավականին հաճախ են պատահում ծնողներ, որոնք իրենց իսկ երեխայից այնքան տարբեր մտածելակերպ ունեն, որ «Խնձորը ծառից հեռու չի ընկնում» ասացվածքը հոժար կամքով ձեռքերը վեր ա բարձրացնում ու մի ծպտուն չհանելով՝ հեռանում գրողի ծոցը: Ու էդ բնավ չի խոսում ո՛չ ծնողի, ո՛չ էլ զավակի լավ կամ վատ լինելու մասին, կամ, ասենք, նրա, որ ծնողը չի ուզում հասկանալ երեխային:

[Դեկադա]

Ոնց ա զգացվում, որ մամա ա խոսում, է՜:

Դեկադա ջան, հավատա՝ բավականին հաճախ են պատահում ծնողներ, որոնք իրենց իսկ երեխայից այնքան տարբեր մտածելակերպ ունեն, որ «Խնձորը ծառից հեռու չի ընկնում» ասացվածքը հոժար կամքով ձեռքերը վեր ա բարձրացնում ու մի ծպտուն չհանելով՝ հեռանում գրողի ծոցը: Ու էդ բնավ չի խոսում ո՛չ ծնողի, ո՛չ էլ զավակի լավ կամ վատ լինելու մասին, կամ, ասենք, նրա, որ ծնողը չի ուզում հասկանալ երեխային:

համաձայն եմ ես խոսեցի հենց իմ տեսակետից, թե ոնց կնայեի էտ հարցին: Ի դեպ նշեմ, որ նմանատիպ խնդիրենիր առաջ ինքս էլ եմ կանգնում: Բայց գիտեմ նաեւ ծնողների, որոնք հասկանալուց ահագին հեռու են: Անձամբ ես ամեն ինչ կանեմ որպեսզի հասկանամ երեխայիս, համենայնդեպս ձեռքերս վեր չեմ բարձրացնի ու հեռանա: Կուզեմ օգնել: Գիտեմ ծնողի ով ձեռքերը վեր էր բրձրացրել, դեռ ավելին ձեռքը թափ էր տվել ու հեռացել: Պարզապես էնպես չեն մտածել ինչպես իրենց երեխան: Ասել, որ հեշտ եղավ չեմ կարծում: Բայց նա ում մասին որ ասում եմ ինքը կարողացավ ապացուցել որ ինքը ճիշտ է իր տեսակետում: Հասկանում ես միշտ էլ կան բախումներ, մանավանդ երբ երկու տարբեր ծայրահեղություններ են: Բայց փորձել պետք է: Գուցե հասկանան, իսկ եթե չստացվի... դե ինչ արած պետք է ուժ գտնել ապացուցել: Ու պետք չի սպասել որ մի քանի օրվա մեջ ե՛ւ կհասկացվես, ե՛ւ կհասկանան:

[Haykolo1991]

Ոնց ա զգացվում, որ մամա ա խոսում, է՜:

Դեկադա ջան, հավատա՝ բավականին հաճախ են պատահում ծնողներ, որոնք իրենց իսկ երեխայից այնքան տարբեր մտածելակերպ ունեն, որ «Խնձորը ծառից հեռու չի ընկնում» ասացվածքը հոժար կամքով ձեռքերը վեր ա բարձրացնում ու մի ծպտուն չհանելով՝ հեռանում գրողի ծոցը: Ու էդ բնավ չի խոսում ո՛չ ծնողի, ո՛չ էլ զավակի լավ կամ վատ լինելու մասին, կամ, ասենք, նրա, որ ծնողը չի ուզում հասկանալ երեխային:

Մամաս ինձ շատա սիրում,ինքն էլ նեւրոզ ունի,երբ ասեցիմ ուզում եմ հգեբանի մոտ գնամ ուշատափվեց,մեկը լինի իրան օգնիչնայծ ինքը հստ ուժեղ կինա

[Haykolo1991]

Էս բոլորիս հարցերը հեչ, Ամիտրիպտիլինը` մեջ...
Մի բան ասա, իմանանք այ Հայկլո ջան

Խնդրում եմ քեզ Հայկ ջան Ամիտրիպտիլին մի խմի,դա շատ վնաս է,այն ազդում է գլխի բոլոր ռեցեպտորների վրա եւ ունի այնպիսի կողմնակի էֆֆեկտներ,այն ազդում է նաեւ օփիատային ռեցեպտորների վրա եւ կարող է օփիատիային կախվածություն առաջացնել,Աստված չանի թու-թու-թու,բացի այդ նա առաջացնում է ինքնասպանության մտքեր ու հերիք չի,մի հատել էներգիա է տալիս այն իրականացնելու համար ու հետո ամբողջ ժամանակ քունդ կտանի,որովհետեւ նա ազդում է Ացետիլխոլինի ռեցեպտորների վրա,այ հիմա հասկանում եմ թե որտեղից են գալիս սրտի ցավերը,իմ մոտել էր սիրտը ծակում,

P.S. Ու այդ դժոխային դեղը վաճառում են ցանկացած դեղատնում առանց բժշկի դեղատոմսի 500-800դր

Ապեր արի էլ գրառում մի արա էլի, հա՞..կլինի՞...մարդ էլ նման արտահայտությամբ հանդես գա...Հայկլո

Բայց ինչ վատ բան եմ գրել?

[Tig]

................,իսկ հոգեբանին էլ շաբաթը մի անգամ տենամ,թե չէ...կուզեի ամեն օր տենալ,դաժե ամեն րոպե

Այ սա շատ վատա, որ կախվածության մեջ են ընկնում նրան տեսնելու համար…
Կարծում եմ, եթե նա լավ հոգեբանա, պիտի այդ կախվածությունդ էլ վերացնի… Պիտի կարողանա նենց անել, որ դու առաջին հերթին ինքդ քեզնից սպասես պատասխաններ, այլ ոչ թե նրանից…

[VisTolog]

Այ սա շատ վատա, որ կախվածության մեջ են ընկնում նրան տեսնելու համար…
Կարծում եմ, եթե նա լավ հոգեբանա, պիտի այդ կախվածությունդ էլ վերացնի… Պիտի կարողանա նենց անել, որ դու առաջին հերթին ինքդ քեզնից սպասես պատասխաններ, այլ ոչ թե նրանից…

Tig ջան, էտ կախվածությունը նորմալ բանա:

Եթե էլ չհանդիպեն, 1 ամսվա ընթացքում կանցնի էտ ցանկությունը/կախվածությունը... Իմ փորձից եմ ասում

[Հայուհի]

Իսկ իմ կարծիքով մեր էդ տարիքում նորմալ բանա: Հայկո ջան, դու ուղղակի հարազատ ու սիրելի մարդու կարիք ես զգում, իսկ այդ մարդու բացակայության պատճառով նեղվում ես, սկսում վատ զգալ, ներշնչում քեզ, որ ամեն ինչ վատա, ինձ մոտ էլա մեկ-մեկ տենց լինում, դու առաջինը քեզ վրա աշխատիր, ինքնըստինքյան ամեն ինչ իր տեղը կընկնի, այդ մարդն էլ մի օր կգտնվի
Էսօր կուրսեցիներիցս մեկը ասաց. «Նենց եմ սիրում ողբերգություններ կարդալ, կարդալիս հասկանում եմ, որ իմ խնդիրները հերոսների խնդիրների համեմատ ոչինչ են»...
Ամեն ինչ լավ կլինի, եթե ինքդ քեզ վրա կանոնավոր աշխատես, հոգեբանի կարիքն այլևս չի լինի, հավատա

[Magic-Mushroom]

Հայկ ջան չես պատկերացնում ինչպես եմ քեզ հասկանում,ինձ մոտել էր այդպես,իմ մոտ այնպիսի դեպրեսիա էր որ նույնիսկ վախենում էի տնից դուրս գալ,ճիշտ են ասում,երբ Աստված ցանականում է պատժել,ապա երազանքդ է կատարում,ոչ մի դեղ ինձ չօգնեց ու հավատա շատ դեղեր եմ խմել,նրանք միայն վիճակս էին բարդացնում,հանկարծ որ Ամիտրիպտիլին նշանակեն բժշկիդ իմ կողմից մի լավ կծեծես,այն մարդուն բանջարեղեն է սարքում,ամենինչ մեր մեջ է,երբ տրամադրությունդ ցածրա ասա ամենինչ հարաբերականա,երբ բարձրա նույնպես ասա,ես քեզ խորհուրդ կտամ խմել Բ խմբի վիտամիններ,Անպայման քնելուց առաջ Մելիսայով թեյ,նաեւ առավոեները գնա վազելու հետո կոնտրաստային ցնցուղ օգտագործի,կարդա հետաքրքիր գիրք,նոր զբաղմունքներ գտի,դա բարձրացնում է Սերոտոնինի ու Դոպամինի մակարդակը,նոր հետաքրքիր ծանոթություններ ձեռք բեր,այ որ ասես թե ինչից է սկսվել այդ դեպրեսիան ավելի հեշտ կլինի խորհուրդ տալը:

P.S.Երբեք մի դաթարիր ժպտալ,նույնիսկ երբ դու տխուր էս,ինչ որ մեկը կարող է սիրահարվել քո ժպիտին