Երբ կարդում եմ ակումբի գրառումները.....
Փնտրում եմ այն մտքերը, որոնք ես կարող էի ասել, բայց չեմ ասել, այն ինչ ես կարող եմ զգալ ու դարձնել իմ սեփականը: Սակայն կարդալն այլ բան է. ես ընթերցում եմ...... քանզի ընթերցելով և վերընթերցելով քեզ դուր եկած գրառումը` դառնում ես այդ մտքերի կրղը, այն մեկ ուիշի հայացքների և քեզ հետաքրքիր լինելու համար թափված ջանքերի ավանդապահը: Ընթերցել ու ընդունել գրածի ճշմարտությունը նշանակում է լինել անհամեստ լինել լավագույն կերպով, քանի որ քեզ դարձնում ես այդ մտքերին մեղսակից:
Ես երբեք չեմ կարդում ինձ դուր եկած ակումբցիների գրառումները` առանց այն զգացումի, թե հիմա պիտի մասնակցեմ մի գաղտնապահության ծեսի, որտեղ տողատակերում հաստատ մի գաղտնիք կա, որը պետք է գտնել: Եթե գտնում ես, այդ գաղտնիքներն այլևս քոնն են, դառնում են քո սեփականությունը....
Չէ, բայց ի՞նչ է գրառումը: Քառանկյունի մի սպիտակ տարածքում սև կետեր, բայց այդ սև կետերում զգացմունքներ ես հայտնաբերում, անձնավորություններ, հույզեր, տպավորություններ: Ի վերջո պետք է հիշել, որ ասվածի խորքերում, ինչ-որ տեղ միշտ կա չասվածն իր բազմակետերով....
Իսկ գրառումերին գնահատելը` հատուկ վերաբերմունքի արժանացնել է, որ սկզբում տրվում է գրառման համար, իսկ հետագայում, արդեն, երբ նրա գրածներն դառնում են քոնը` տրվում են կոնկրետ անձնավորությանը: Եվ երբ ինձ են գնահատում, այն զգացումն ունեմ, որ տվեցի ինչ որ բան....
Հ.Գ. Եվս մեկ անգամ շնորհակալ եմ նրանց, ում գրածները ընթերցում եմ: Ամեն գրառման համար: Եվ նաև նրանց, ում գրառումները դեռ պիտի ընթերցեմ.....
Մեջբերել
Էջանիշներ