Ցանկացած մարդու կյանքում մի շրջան ա գալիս, երբ սկսում ես հավաքել թափրտածներդ... ամեն օր թափրտվող ու սպառվող ժամանակդ բուռդ ես հավաքում, ու սկսում ես խնայել: Դասավորում ես տարերայնորեն լցված կյանքիդ դարակները, կարևոր, հաճելի, սիրված առարկաներն ու մարդկանց տեղավորում ես առաջին շարքում՝ ձեռք մեկնելու հասանելիությամբ, պակաս կարևորներին տեղավորում ես քիչ ավելի բարձր ու ավելի խորը, անկարևորներին նվիրում ես ուրիշների, տեղավորում ես չուլանում, նետում ես աղբարկղը...
Հետո նստում ես հոգնած, ջարդված, նայում ես արածդ ահռելի աշխատանքին, որ երկար ժամանակ չէիր համարձակվում, ուզում անել, ու հասկանում ես, որ մի կողմից անտեղի վատնված, մյուս կողմից հանիրավի անտեսված արժեքները խոր հետք ա թողել վրադ, արածդ գործի հաճույքն ու հոգնությունդ վկա....
Դասավորվել եմ....
Ժպտում եմ դարակներիս դասավորվածության միջից....
Մեջբերել
Էջանիշներ