Անունների մասին ֆորումում բազմիցս քննարկումներ գնացել են: Եկեք այս բաժնում քննարկենք մանկանը տրվող անվան հոգեբանական ազդեցությունը նրա հետագա կյանքի վրա: Արդյոք ճիշտ է, որ մահացած անձանց անուններով են կնքում երեխաներին… Միթե մահացածների ապրած կենսակերպը անվան միջոցով չի փոխանցվի երեխային: Եվ կամ միթե յուրաքանչյուր անուն իր աուրան չի ստեղծում մանկան շուրջը:
Անձամբ ես սխալ եմ գտնում մահացածներին "վերակենդանացնել" նորածիններին նրանց անվամբ կնքելով:
Ես կարդացել եմ որ չի կարելի մահացածի անունը տալ երեխային, որովհետև դա երևի թե իրոք ինչ-որ ազդեցություն է թողնում երեխայի ճակատագրի վրա: ԵՎ եթե երեխայի ու ծնողների անունների մեջ լինեն նույն ձայնավորները, ապա երեխան ավելի մտերիմ կլինի ու ավելի լավ կհասկանա ծնողներին: Ես ինքս քիչ եմ հավատում էս ամենին , բայց տատիկիս մահվանից հետո (տատիկիս ու իմ անունները նույնն են) իմ կյանքում անհաջող շրջան սկսվեց, չգիտեմ կարողա ուղակի զուգադիպություն էր:
Пустые закаты. Пустые рассветы.
Зачем они мне, если ты снова где-то?..
Чужие глаза. Голоса в телефоне.
Весь мир без тебя - черно-бел и огромен.
Անուն , կարծում եմ ամեն անուն ունի ինչ-որ էներգետիկ դաշտ ։ Օրինակ կան մարդիկ ում տեսնելիս միանգամից գուշակում ես թե նրա անունն ինչ կլինի
Սակայն չմոռանանք , որ շահ հաճախ երեխաներին կնքում են իրենց տատիկ-պապիկներ անուններով , ինչն ընդունված է հայերիս մոտ , իբրև հարգանքի նշան մեր ծնողներին ։ Կրծում եմ կարելի է նաև թույլ տալ կնքահորը (ավելի շուտ կնքող քահանաին) անուն ընտրել ։
Հ.Գ. Ինչ ուզում է լինի մեկ ա աղջկաս անունը Աստղիկ եմ դնելու
կարծում եմ կա մարդու անունի կապը նրա հոգեբանության հետ, մարդը սովորում է փոքր ժամանակից որ իր եսը արտահայտվում է որոշակի հնչյունների խմբով, այսինքն մարդը իրեն հավասարեցնում է անունի հետ։ Նաև ազդեցություննը է լինում երբ մարդուն դնում են որևէ հանճարի կամ հերոսի անուն ։
...
Իհարկե ազդեցություն ունի անունը մարդու վրա, "մահացածի անուն դնել" արտահայտությունը սխալ է, ամեն անունով մարդ էլ հաստատ մահացած կլինի, սխալ է դնել բարեկամական կապ ունեցող մարդու անուն, քանզի իրոք ազդեցություն ունենում է: Դա կարծես զոռով պարտադրում է երեխային համարյա նուն կարման ունենալ իր այդ բարեկամի հետ, վատ կամ լավ դա դեռ պարզ չէ:
Ես իմ երեխաների անունները նախորոք չեմ որոշել, ես պիտի նայեմ ու երեխաս ինքը կասի իր աչուկներով թե ինչ անուն պիտի կնքեմ:
հ.գ. ի դեպ ինչ-որ տեղ կարդացել եմ, որ մինչ ծնվելը երեխայի հոգին այցելության է գալիս իր մայրիկին երազում և ասում նրան թե ինչ անունով պիտի կնքի, բայց դե ոչ բոլորն են հիշում այդ երազը
“То, что вы не можете выразить – это Любовь.
То, что вы не можете отвергнуть/не признать – это Красота.
То, чего вы не можете избежать – это Истина”.
~ Шри Шри
Smokie (20.11.2011)
Իսկ ես չեմ հավատում անվան հետ կապված «ասում են»–ներին: Չեմ հավատում, թե անունը կարող է որոշել բնավորությունը, ճակատագիրը ու էլ չգիտեմ, թե ինչը:
Բոլոր անուններն էլ, այսպես թե այնպես, մի օր պատկանել են մարդկանց, ովքեր այսօր մահացած են, հիմա ինչ է, ամեն նոր ծնվող երեխայի հետ նոր անուն հնարե՞նք, որ մահացածի անուն չլինի:
Կամ երբ ասում են, թե անունը որոշում է խառնվածքը, բնավորությունը... Նայեք ձեր շուրջը. ինչքանո՞վ եք նման մարդկանց, ովքեր ունեն ձեր անունը:
Ուղղակի մարդիկ սիրում են մոգական բաներ տեսնել հասարակ երևույթների մեջ. դե դա էլ երևի նրանից է, որ կյանքն այնքան երկրային է , որ երկնայինի կարոտ մեր էությունը ստիպված է ամեն ինչի մեջ գերբնական ու արտասովոր փնտրել...
Smokie (20.11.2011)
Իսկ ինչու՞ եք մտածում, թե ազդեցություն պիտի անպայման վատը լինի։ Ու ինչու՞ է շեշտվում հենց մահացած լինելը։ Հո մահացածի միակ առանձնահատկությունն էն չի, որ ինքը մահացած է։Script-ի խոսքերից
Կարծում եմ, որ ոչ մի վատ բան չկա նրանում, որ ասենք երեխայի անունը դնում են նրա պապու անունով, որը հայտնի էր իր ազնիվ ու բարի բնավորությամբ։
Ի վերջո, սովորաբար հենց այդպես էլ անում են։ Ոչ ոք իր երեխային վատ մարդու անուն չի դնում։ Ձգտում են իրենց լավ, սիրված հարազատների անունները դնել։ Այդպիսով, երեխայի մեջ էլ հենց այդ լավը, դրականն են խորհրդանշում։ Ու եթե անունն էլ դրական ազդեցություն է ունեցել պապի վրա, ապա հավանաբար լավ ազդեցություն կունենա նաև նորածնի վրա։ Անկախ նրանից, թե ինչ ձևով է բացատրվում այդ ազդեցությունը(ներշնչանք, ձայնային լավ հնչողություն, թե աուրա)։
Այսպիսով, նման մոտեցումը նպաստում է լավի վերարտադրությանը։ Իսկ վատ ազդեցություն ունեցող անունները քիչ–քիչ դուրս կմղվեն։
Երևի ուղղակի պետք է խուսափել վատ ճակատագիր կամ բնավորություն ունեցող հարազատի անունը դնելուց։
Добро победило зло, поставило его на колени и зверски убило
Իսկ "լավ մարդ" ասածը շատ հարաբերական է, ում՜ համար լավ: Մարդը չի կարող միանշանակ "լավը" կամ "վատը" լինել: Ինչ որ մեկի համար ես լավն եմ, մեկի համար վատը , մյուսի համար էլ ամենալավը
Пустые закаты. Пустые рассветы.
Зачем они мне, если ты снова где-то?..
Чужие глаза. Голоса в телефоне.
Весь мир без тебя - черно-бел и огромен.
Նման ձևով մայրս երազում տեսել է, որ իր տղայի անունը պիտի Վահան լինի, բայց այն ժամանակ դեռ մեզանից ոչ մեկն էլ ծնված չի եղել: Արթնանալուց հետո պատմել է երազը հայրիկիս ու պարզվել է, որ Վահան անունը կրել է հայրիկիս պապիկը, որը վաղուց մահացած է եղել: Ի դեպ, եղբայրս բնավորությամբ բնավ էլ նման չի նրան, ինչպես ասում են տատիկս ու պապիկս
Իսկ ընդհանուր առմամբ չեմ կարծում, որ անունը ինչ-որ կապ ունի երեխայի ապագայի հարցում՝ անկախ նրանից, թե նախկինումով մոտիկ բարեկամներից ով է կրել այդ անունը
Ու առավել քան սխալ է ասելը, որ իր տատիկը, ում անունը նա կրում է հիմա, մահացել է քաղցկեղից, ուրեմն նրան էլ նույն ճակատագիրն է սպասվում և նման անհեթեթություններՀամաձայն եմ ivy-ի հետո, որ մարդիկ սիրում են առօրյա ամեն ինչում, անգամ անուններում, մոգություն փնտրել
Այ ուրիշ հարց է, որ պարզապես մահացած մարդու հանդեպ իրենց հարգանքի ավելի հաջող տարբերակ չգտնելով՝ մարդիկ իրենց երեխային են կոչում նրանց անունով՝ հաշվի չառնելով, որ անունը մեղմ ասած, այնքան էլ հարմար չէ, ու երեխան հետո վատ պիտի զգա՝ ամեն անգամ իր անունը լսելիս: Բայց սա արդեն ուրիշ թեմա է
True wisdom comes to each of us when we realize how little we understand about life, ourselves, and the world around us
Socrates
Նույն հաջողությամբ կարելի է ժխտել ազգայինի ազդեցությունը՝ պատճառաբանելով, թե. «Նայեք ձեր հարևան տանը ապրող մարդկանց։ Որքանո՞վ եք նման ձեր հարևանի բամբասկոտ կնոջը»։Կամ երբ ասում են, թե անունը որոշում է խառնվածքը, բնավորությունը... Նայեք ձեր շուրջը. ինչքանո՞վ եք նման մարդկանց, ովքեր ունեն ձեր անունը:
Ի դեպ, սովորաբար մարդիկ կարոտում են այն, ինչ ունեին, բայց կորցրել են։Ոչ ոք չեղած–չունեցած բան չի կարոտում։
Ինչ վերաբերում է մոգական լինելուն. բոլորին հայտնի բան է, որ երաժշտությունը մեծ ազդեցություն է ունենում մարդու վրա։ Ոչ ոք այդ ազդեցությունը չի կարող ժխտել։ Ամեն մեկն իր վրա զգում է այն։ Ուրիշ հարց է, կարողանու՞մ ենք դրա գիտական/ֆիզիոլոգիական բացատրությունը տալ, թե՝ ոչ։ Երբ չենք կարողանում, ժամանակավորապես մոգական ենք անվանում։ Դրանից ազդեցությունը մեկ է չի պակասում։
Իսկ ինչպես է ազդում երաժշտությունը։ Չգիտեմ, թե ինչպես, ինչ քիմիական կամ ֆիզիկական պրոցեսների արդյունքում, բայց հաստատ ազդում է հնչողության, ձայնային վիբրացիաների, նրանցում ներդրված զգացմունքների միջոցով։
Նույն ձևով, մարդու անունն էլ որոշակի հնչողություն, ռիթմ ունի։ Մարդու անունն արտասանելիս որոշակի զգացմունքներ ենք դնում նրա մեջ։ Սովորաբար այդ զգացմունքները մասամբ լցված են լինում մահացած հարազատի նկատմամբ ունեցած զգացմունքներով։ Նրա մասին մեր պատկերացումներով ու վերաբերմունքով…
Իսկ հիմա պատկերացնենք, որ այդ որոշակի հնչողությունը, ռիթմը, զգացմունքները մարդը անընդհատ լսում է, զգում է իր ամբողջ կյանքի ընթացքում։ Մի՞թե հնարավոր է, որ ազդեցություն չունենա։
Երաժշտությունը ավելի երկար ժամանակ ենք լսում, ազդեցությունն ավելի երկարատև է, այդ պատճառով այն անմիջապես շատ հստակ զգում ենք։ Անվան արտասանությունը շատ ավելի կարճատև է, բայց հաճախակի։ Այդ պատճառով ազդեցությունն աննկատ է լինում։
Ավելացվել է 8 րոպե անց
Ընդհանրապես համաձայն եմ, որ միանշանակ լավ ու վատ մարդիկ չկան, ու լավ ու վատի չափանիշներն էլ տարբեր մարդկանց մոտ որոշ չափով տարբեր են։ Բայց ինչպես ամենուր, այնպես էլ այս հարցում ևս գոյություն ունեն համեմատաբար ընդհանուր չափանիշներ։Իսկ "լավ մարդ" ասածը շատ հարաբերական է, ում՜ համար լավ: Մարդը չի կարող միանշանակ "լավը" կամ "վատը" լինել: Ինչ որ մեկի համար ես լավն եմ, մեկի համար վատը, մյուսի համար էլ ամենալավը
Օրինակ, եթե երկու մարդ ինչ–որ հարց են քննարկում, բանավիճում են, նրանք պետք է ունենան ճիշտ ու սխալի ընդհանուր որոշակի չափանիշներ (մաթեմատիկայում՝ աքսիոմներ), որոնցով երկուսն էլ ղեկավարվում են։ Հակառակ դեպքում բանավիճելն ուղղակի անիմաստ կլիներ։
Ինչևէ, թեմայից չշեղվենք։ Տվյալ դեպքում, ծնողն իր երեխայի անունը ընտրելիս առաջնորդվում է լավ ու վատի իր չափանիշներով ու պատկերացումներով, որոնք, ինչ խոսք, կարող են այլոց պատկերացումներից տարբերվել։
Վերջին խմբագրող՝ Արշակ: 29.10.2007, 19:16: Պատճառ: Գրառման ավելացում
Добро победило зло, поставило его на колени и зверски убило
Նույն հաջողությամբ ոչ թե կարելի է, այլ անհրաժեշտ է ժխտել ազգային ընհանրությունները, որոնք միայն ստերետիպներ են. «Բոլոր չինացիներն էսպիսին են կամ բոլոր հայերն էնպիսին են»... Բայց սա արդեն ուրիշ թեմա է:Նույն հաջողությամբ կարելի է ժխտել ազգայինի ազդեցությունը՝ պատճառաբանելով, թե. «Նայեք ձեր հարևան տանը ապրող մարդկանց։ Որքանո՞վ եք նման ձեր հարևանի բամբասկոտ կնոջը»։
Ինչ վերաբերում է մեր հոգեկանի վրա ունեցած անվան հնչողության ազդեցությանը, ապա այն ոչ ավել, ոչ պակաս է այլ բառերի հնչողական ազդեցությունից. չէ՞ որ այլ բառերն էլ ունեն իմաստ և մենք էլ վերաբերմունք ունենք դրանց հանդեպ. թե՞ մենք միայն անունն ենք «երաժշտություն» համարում:
Ընդհանրապես ամեն մի ազգ ունի առանձնահատկություններ, որոնք պայմանավորված են մի շարք օբյեկտիվ գործոններով(եթե ասես տենց չի, կարող եմ մի շարք հիմնավորումներ բերել)։ Բայց չի նշանակում, թե պետք է դրանք որպես անհաղթահարելի դոգմա ընդունել ու սահմանափակումներ դնել՝ դատապարտելով մարդկանց։ Ամեն մի անհատ ունի իր սեփական առանձնահատկությունները ու կարող է շեղվել ազգային առանձնահատկություններից։Նույն հաջողությամբ ոչ թե կարելի է, այլ անհրաժեշտ է ժխտել ազգային ընհանրությունները, որոնք միայն ստերետիպներ են. «Բոլոր չինացիներն էսպիսին են կամ բոլոր հայերն էնպիսին են»... Բայց սա արդեն ուրիշ թեմա է:
Համաձայն եմ, որ ցանկացած բառ ինչ–որ ազդեցություն ունենում է ու հաճախ այդ բազմազան ազդեցությունները իրար մասամբ չեզոքացնում են։ Անվան դեպքում տարբերությունն/առավելությունն այն է, որ անունդ շատ ավելի հաճախակի ես լսում, քան մնացած բոլոր բառերը, այն միշտ հենց քեզ է ուղղված լինում։ Նույնիսկ ինքդ քեզ հաճախ հենց անունով ես ընկալում ինչ–որ չափով։Ինչ վերաբերում է մեր հոգեկանի վրա ունեցած անվան հնչողության ազդեցությանը, ապա այն ոչ ավել, ոչ պակաս է այլ բառերի հնչողական ազդեցությունից. չէ՞ որ այլ բառերն էլ ունեն իմաստ և մենք էլ վերաբերմունք ունենք դրանց հանդեպ. թե՞ մենք միայն անունն ենք «երաժշտություն» համարում:
Добро победило зло, поставило его на колени и зверски убило
Սա մի քիչ վիճելի հարց է:
Բայց սկսենք սկզբից. սխալ էր համեմատել ազգային ընդհանրությունները անվանական ընդհանրությունների հետ ասելով, թե նույն հաջողությամբ կարելի է և վերջինս ժխտել:
Դու ճիշտ ես, ազգային առանձնահատկությունները, եթե ընդունենք, որ դրանք իրոք կան, կարող են ունենալ օբյեկտիվ բացատրություններ, որոնցից է օրինակ գենոֆոնդի նմանությունը, կոլեկտիվ անգիտակցականը ու էլի շատ բաներ:
Հիմա ի՞նչ կապ ունի սա անվան հետ: Վերցնենք երկու Մերի անունով աղջկա, որոնցից մեկը հայ է և ապրում է Աբովյան քաղաքում, մյուսն էլ գերմանացի է ու ապրում է Լյուբեկում. մի՞թե կարող ենք ասել, որ նրանք ունեն նման խառնվածքներ՝ միայն այն հիմնավորումով, որ երկուսն էլ Մերի են: Որտե՞ղ է քո ասած օբյեկտիվը անվան դեպքում:
lol...Այդպես որ լիներ, հիմա 10 հատ Նապոլեոն էր ծնվել, 40 հատ Թումանյան (Չնայած մեզ մի հատն էլ է հերիք) ,տենց մի 200-300 հատ էլ Այվազովսկի...
Ուզում եմ ասել, որ այստեղ խոսք ՉԻ՛ գնում մարդու ընդունակությունների մասին, այլ խոսքը միայն դրա հոգաբանական ազդեցության մասին է, որը բազմաթիվ հոգեբանների կարծիքով գոյություն ունի ...
Բազմիցս ականատես եմ եղել հեռուստատեսությամբ քննարկվող նմանատիպ հարցերին, սակայն որեւիցե տեղ ես դեռ չեմ լսել, որ հերքվի այդ երեւույթը, ընդհակառակը, ամեն անվան մեջ արտասանվող յուրաքանչյուր հնչյուն ունի իր ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա: Չգտեմ, թե դա կոնկրետ ինձ վրա ի՞նչ ազդեցություն կարող էր ունենալ ( Օրինակի համար անունս Զավեն լիներ ու ես շախմատիստ դառնաի), բայց մի բանում ես ինքս եմ համոզված, որ մարդու անվան անբացատրելի ուժն իրոք գոյություն ունի... Այս դեպքում չե՞ք կարծում, որ մարդու ազգանունն ու Հայրանունն էլ են թողնում որոշակի հոգեբանական ազդեցություն... (Օրինակի համար վերցնենք, որ հայտնի ռուս գրողներից շատերի Անունն ու Հայրանունը սկսվում է Александр Сергеевич -ով...lol )
Ոչ մի տեղ չե՞ս լսել, որ հերքվի , դե ուրեմն արի ուղղենք էդ սխալը:
Ուրեմն էսպես, մեր ակումբը իհարկե հեռուստատեսություն չի, բայց հեչ էլ պակաս տեղ չի, ու ես, լինելով քո ասած «բազմաթիվ հոգեբաններից» մեկը, պաշտոնապես ՀԵՐՔՈՒՄ ԵՄ անվան հնչողության ու այլ որևէ առանձնահատկության ազդեցությունը մարդու հոգեբանության վրա:
Դեռ եթե ասեիք, երբ չես սիրում քո անունը, դա կարող է ինչ–որ հետևանք ունենալ հոգեկան ապրումներիդ վրա, դրա հետ կհամաձայնեի, բայց մնացած ոչ մի անտեսանելի, միստիկ ու էլ չգիտեմ թե ինչպիսի ազդեցության մասին խոսք անգամ գնալ չի կարող: Այ ասում եք, էնքան էլ սիրուն է հնչում, «մարդու անվան անբացատրելի ուժ» կամ «անվան հոգեբանական ազդեցության մարդու կյանքի վրա», մի հատ փորձեք խորանալ այդ մտքերի մեջ ու մենաբանել, թե ինչ եք հասկանում էդ կախարդանքի տակ: Ասում եք՝ ընդունակությունները չեն, խառնվածքը չի, ճակատագիրը չի, բա ի՞նչն է ի վերջո:
Վերջին խմբագրող՝ ivy: 29.10.2007, 22:06:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ