Ծեծված ու քրքրված հարց. ,,Ու?ր ենք գնում..."
Բարձրանում եմ ,,շեֆի" մոտ, կանչել է: Կռահում եմ ինչ է պատահել... Չգիտեմ ինչ եմ ասելու: Գուցե ասեմ այն ինչ շատ՜ անգամ ասել եմ (բայց մտքիս մեջ իհարկե):
Նորից խոսելու է ,,պարտականություններից" ու մասնագիտական ,,հմտություններից": Ասելու է, որ իրեն շատ է մտահոգում իմ աշխատանքի ոճը: Ասելու է, որ վերադասից հետաքրքրվել են ինձանով: Հավաստիացնելու է, որ մեզ ընձեռված ,,հնարավորությունը" վաղը կարող է չլինել: Սպառնալու է հեռացմամբ ու տեղեկացնելու է, որ ես զբաղեցնում եմ մեկ այլ մարդու, ավելի լավ ,,մասնագետի" աշխատատեղ, և որ խելացի կլինի իմ ցանկությամբ ազատեմ այդ մյուսի ,,տեղը": Հավատացնելու է, որ ինքը կարող է ,,թքել" ամեն ինչի վրա ու անել դա իմ փոխարեն: Ուղղակի ,,աղն է կերել մատաղը"( որի իմաստը համոզված եմ, նա չի էլ հասկանում): Ուղղակի ինքը ,,նամուս-թասիբով" մարդ է, և իմ կողմից բոլորովին էլ արդար չի չարաշահել նրա այդ մարդկային բնավորության գիծը: Մի քանի անգամ հարցնելու է, թե ես հասկանում եմ, որ մենք բացի ,,պետականը", ունենք նաև ,,սեփական" խնդիրներ: Որ ամեն ինչ այդքան էլ հեշտ չի ոնց ինձ է թվում և այլն...
Հոգնել եմ: Ի՞նչ եմ ասելու, ինչպե՞ս եմ դիմանալու: Ամեն անգամ, այս տիպի զրույցներից հետո ես ինձ զգում եմ ավելի վատ, քան մի քանի անգամ բռնաբարվածը:
__Կարելի՞ է,__դռանը մի երկու անգամ թխկացնելուց հետո՝, կիսաբաց անելով հարցնում եմ ես:
,,Շեֆս" անգամ գլուխը չի բարձրացնում, ձև է անում թե կարևոր փաստաթղթեր է ուսումնասիրում: Մնում եմ կիսաբաց դռան արանքում ու չգիտեմ որ կողմ գնամ: Ուր էր թե կարողանայի մեկընդմիշտ շրխկացնել այդ դուռը ու հեռանալ: Չէ, միայն չշրխկացնեյի, կուզեյի մի քանի բան էլ ասել իմ ,,բանիմաց" վերադասին, այդ ինքնագոհ ու մեծամիտ առնետին: Կենդանական աշխարհը շատ ավելի կատարյալ ու անթերի է, քան մարդկային հասարակությունը: Այնտեղ որքան էլ ,,շակալը" լավ ,,շակալություն" անի, միևնույն է, ոչ մի վագր չի հովանավորի նրան գայլ դառնալու համար, և առավել ևս՝ վագր: Այլ է մարդկանց մոտ: Այստեղ շողոքորթությամբ ու կրունկներ լիզելով կարող ես հասնել անհավանական թվացող բարձրունքների: Երբեմն մտածում եմ ու անկեղծ զարմանում. ինչպե՞ս է կարողացել այս մարդուկը, այս էժան ու խուժան կաշառակերը հասնել այդ պաշտոնին: Ու ցավոք նա միակը չէ, դեռ ընդհակառակը: Սրա ունեցած մարդկային ,,վեհ" բնավորության գծերը, չափանիշ են դարձել այս ու սրա նման ուրիշ պաշտոններ զբաղեցնելու համար:
__Կարելի՞ է,__մի քիչ ավելի բարձր, քան առաջին անգամ, հարցրի ես:
__Ի՞նչ ես ցցվել դռների մեջտեղում, ներս արի ու դուռը փակի, ողջ սառնությունը դուրս եկավ,__համարյա առանց գլուխը բարձրացնելու ասաց նա, նկատի ունենալով ,,կոնդիցիոների" արտադրած սառը օդը: Ես շտապ ներս մտա ու փակեցի դուռը: Անհամարձակ քայլերով մոտեցա նրա գրասեղանին, ուղղեցի աթոռը և արդեն առանց նստելու հրավերի սպասելու նստեցի, որը ամենայն հավանականությամբ իմ վերադասի դուրը չեկավ: Համոզված եմ, որ մտածում էր ինձ մի այդքան էլ ( որքան դռան արանքում մնացի) ոտքի՛ վրա կանգնած սպասեցնել: Ճիշտ է, ոչինչ չասաց, բայց գրազ կգամ յուրաքանչյուրի հետ՝, որ մտքում մտածեց, թե ,,հաբռգել եմ": Ու երևի ոչ միայն դա, որովհետև երկար ժամանակ բան չէր խոսում: Արտաքուստ զբաղված էր փաստաթղթերի ընթերցմամբ, բայց ճանաչելով նրան ավելին քան պետք էր, կասեմ որ նա իր ամբողջ կյանքում նույնիսկ այդքան երկար ժամանակ չէր տրամադրել ընթերցանությանը: Նա պատկանում էր մարդկանց այն տեսակին, որոնք կարդալը համարում են ժամանակի անիմաստ կորուստ: Հա, մեկ էլ, որ իրենք ամեն ինչ գիտեն ու կարդալը իրենց ոչինչ տալ չի կարող: Թերևս այս վերջինի հետ ինքս էլ համաձայն եմ, ի՞նչ կարող է տալ կարդալը նրան, եթե նա կարդացածից ոչինչ չի հասկանում:
Մի միջոցառման ժամանակ, լրիվ պատահական ( մանրամասները չեմ հիշում) պարզ դարձավ, որ մեր ամեն ինչից տեղյակ ,,շեֆը", չգիտի թե ով է եղել հայոց գրերի հեղինակը...Կամ, ինչպես ինքը պատճառաբանեց՝ շփոթում է Խորենացու հետ. ,,դե նրանք նույն վախտ են ապրել", իսկ ավելի ուշ պարզ դարձավ, որ Խորենացուն էլ շփոթել է Գրիգոր Լուսավորչի հետ... ,,Դե ես հո տերտեր չեմ...", պատճառաբանել էր նա: Իհարկե սրանք պատճառ չեն մարդուն վատաբանելու կամ վարկաբեկելու համար, առավելևս երբ խոսքը այնպիսի պաշտոնի ու բնագավառի մասին է, որը կապված չէ ոչ պատմության, ոչ էլ գրականության կամ կրոնի հետ: Ես կողմնակիցն եմ նեղ մասնագիտական ուսուցման ծրագրին և մարդուց կպահանջեյի միայն իմանալ իր մասնագիտությանն անհրաժեշտ մանրամասները: Բայց արդյո՞ք նա տիրապետում էր իր մասնագիտությանը...
Հաճախ ինձ թվում էր, որ իմ ,,շեֆը" այդքան էլ լավ չի հասկանում երբեմնի իր կողմից օգտագործված հատուկ մասնագիտական բառերի իմաստը, որովհետև, ինչպես քեզ մի կոտորի, միևնույնն է, ոչինչ չէիր հասկանում: Նախադասությունը դատարկ էր ու անիմաստ: Եվ ինչպես նկատել էի, նա իրեն ոչ հասկանալի բառերը օգտագործելիս չէր նայում ոչ մեկին ու արտասանում էր դրանք ավելի արագ, քան ինքնն ընդհանրապես խոսում էր: Բայց թողնենք ձևականությունները: Ես ճիշտն ասած դեմ եմ դրանց և երբեք էլ չեմ կարծել, որ լավ պաշտոնյա լինելու համար անհրաժեշտ է գեղեցիկ խոսել գիտենալ, լինել լավ հռետոր և միշտ ծանոթանալ այդ բնագավառում հայտնված նոր ու ,,մոդայիկ" բառերին: Մարդս մարդ լինի: Խղճով ու պատասխանատվությամբ վերաբերի իր գործին, հարգի թե իր աշխատակիցներին և թե հասարակությանը, որի շահերին էլ կոչված է նա ծառայելու: Բայց...
,,Շեֆս" տեսնելով, որ սովորականից լավ եմ ,,զինվել" համբերությամբ, որոշեց վերջ դնել իր յուրատեսակ առհամարանքի՝ և մի գուցե ստորացման դասին ու անցնել միջոցառման երկրորդ մասին: Հավաքելով դիմացի թղթերի կույտը՝, որը իրոք անծանոթներին կարող էր ստիպել հավատալ, թե խեղճը խորասուզված է աշխատանքի մեջ, նա մի թռուցիկ հայացք ձգեց դեպի պատից կախված ժամացույցը ու ասաց.
__Թյու՜, օրը անցավ: Որ աշխատում ես, չես էլ նկատում, թե ո՞նց է ժամանակը անցնում: Առավոտից էդ անտեր թղթերի մեջ եմ:
Հայացքը անտնդհատ փախցնելուց կռահեցի, որ թեման հեշտերից չէ ու խեղճ մարդը չգիտի որտեղից սկսի: Այսպիսի դեպքերում կարծես խղճում էի նրան և փորձում էի ինչ որ բանով օգնել:
__Ձեր փոխարեն էլ ես պետք է աշխատեմ... Ճիշտ երեխու նման. ,,գործի դիր ու ետևից գնա"… Լավ, դա հետո: Չնայած ոնց մտածում եմ, պետք է մի երկուսիդ ազատել, որ մնացածին դաս լինի,__ապա դառնալով դեպի ,,սելեկտորը" բղավեց,__Ջուլիկ, մի հատ կոֆե բեր:
Ջուլոն ,,շեֆիս" համար շատ ավելին էր քան քարտուղարուհի: Թող ների ինձ Ջուլիետան, բայց նա շատ ավելի նման էր ,,շեֆի" անձնական օգտագործման իրերին, որոնք ,,շեֆը" տանում էր իր հետ, հերթական նշանակում ստանալիս: Արդեն չորս աշխատանքային տեղ էր փոխել Ջուլոն իր ,,շեֆի" հետ: Եվ վկաների հավաստմամբ, ամեն անգամ Ջուլոն նորությունը ընդունել է այնպես, կարծես ինքն է ստացել նշանակումը և ոչ թե ,,շեֆը": Մեզ թույլ չտանք մտնել նրանց ,,արանքը" և փորձել ավելին իմանալ... Մարդկային, այսինքն ուզում էի ասել մարդ և կին հարաբերությունը այնքան բարդ ու նուրբ է, որ ոչ մեկս չենք կարող իրականում հասկանալ դրանց իսկական իմաստն ու պատճառը: Այնպես որ այստեղ էլ ոչինչ չեմ տեսնում արգահատելի ու չեմ մեղադրում ,,շեֆիս" անբարոյականության կամ, առավելևս պաշտոնի չարաշահման մեջ: Շա՜տ վաղուց, մեկ անգամ ինքս ինձ ենթադրեցի, որ նրանք սիրում են իրար ու դրանով փակեցի հարցի քննարկումը: Չէ որ իսկական սերը արդարեցնում է նույնիսկ ավելի մեծ հանցանքներ քան նրանցն է: Իսկ ես ոչ մի իրավունք չունեմ ենթադրելու, թե իմ ,,շեֆը" զուրկ է իսկական սիրո զգացումից: Այնպես որ՝, ,,սիրեք սիրվեք, մեք ամաչի, սերը կյանք է ամոթ բան չի" երգի տողերի հետ լրիվ համամիտ եմ, առավելևս, երբ այն երգում էր ,,ռաբիսի" աննախադեպ հաջողություն ունեցած ,,լեննկանցի Ալիկը"...
շարունակությունը ... շուտով
__
Մեջբերել
Էջանիշներ