Կինո. թեմայից դուրս, բաժնից ներս

[Բարեկամ]

Երեկ որոշեցինք գնալ կինոթատրոն` «Բոհեմական ռապսոդիան» նայելու: Որպեսզի հանկարծ փաստի առաջ չկանգնենք, մտածեցինք` ճիշտ կլինի նախօրոք տոմսերն օնլայն գնել: Նայեցինք մեր մոտակայքում եղած երկու կինոթատրոնների կայքերում, երկուսում էլ մեզ հարմար մի քանի ժամերի ցուցադրությունների համար դահլիճներում ընդամենը մի քանի տեղ էր մնացել` առաջին ու երրորդ շարքերում, երրորդում` ամենածայրինները: Քանի որ այլ հարմար տարբերակ չգտնվեց, ստիպված երրորդ շարքի ծայրիններն առանք: Ընդ որում` առնելու ընթացքում ևս մի քանիսը պակասեցին: Մի քիչ էլ ուշացնեինք, երևի ոչ մի տոմս չէր մնա: Չեմ հիշում, որ երբևէ էդպիսի բան եղած լիներ: Մինչև հիմա ինչքան օնլայն առել ենք, միշտ լիքն են եղել ազատ տեղերը: Մինչև գնալը մի քիչ ռևյուները նայեցի, վարկանիշն IMDb-ում` 8.4/10, ու լիքը հիացական կարծիքներ: Միայն մի երկու բացասական կարծիքի հանդիպեցի հազիվ, բայց իմացա, որ քննադատների կողմից ահագին բացասական արձագանք է ստացել ֆիլմը: Թեև ժամանակի ընթացքում սովորել եմ նախքան քննադատների կարծիքներ կարդալը արդեն պատկերացնել, թե մոտավորապես ինչպես կգնահատվի տվյալ ֆիլմը քննադատների ու կինոյից գլուխ հանողների կողմից, բայց իմ անձնական տպավորություններն ու կարծիքները հաճախ զգալիորեն տարբերվել են դրանցից, էդ պատճառով էլ ֆիլմը նայել-չնայելուս վրա ոչ մի կարծիք չի ազդում:

«Բոհեմական ռապսոդիան» էն հազվագյուտ դեպքերից է, երբ գնացել եմ ֆիլմը նայելու`որոշակի ակնկալիքներ ունենալով, քանի որ խոսքը երաժշտության մեջ երբևէ ունեցածս ամենամեծ երկրպագության օբյեկտի` Queen-ի/Ֆրեդդի Մերկուրիի մասին է: Էս ֆիլմին շատ վաղուց էի սպասում: Ու հատկապես դերասանի ընտրության հարցին սրտատրոփ էի վերաբերվում: Մոտ մի ամիս առաջ ֆիլմը թրեյլերն էի տեսել, ու Ֆրեդիի դերակատար Ռամի Մալեկն առաջին հայացքից ավելի շատ Rolling Stones-ի Միք Ջեգերին էր հիշեցրել, քան Ֆրեդդի Մերկուրիին: Ինչպես հետո պարզեցի, շատերն էին նույն ասոցիացիան ունեցել դերասանի հետ կապված: Էդ պահն, իհարկե, խոստումնալից չէր: Բայց ֆիլմը նայելով` համոզվեցի, որ Մալեկն իրականում փայլուն է կատարել իր առջև դրված բարդ առաջադրանքը` լիարժեք կերպով մտնելով Ֆրեդդիի կերպարի մեջ, զարմանալիորեն, նրան արտաքնապես նման չլինելով հանդերձ: Թե՛ շարժուձևով, թե՛ դիմախաղով ու թե՛ խոսելաձևով էս մարդը լրիվ Ֆրեդդին էր դարձել: Ու դա, ըստ իս, ֆիլմի ամենաուժեղ կողմն էր:

Մյուս ուժեղ կողմը թերևս երաժշտությունն էր: Իհարկե, սրանով ֆիլմը զգալի չափով պարտական էր հենց Queen-ին` էդպիսի երաժշտություն ստեղծելու համար: Բայց չի կարելի ժխտել, որ լավ երաժշտությունը նաև լավ էր օգտագործված, որոշ դեպքերում` բավական հետաքրքիր ու կրեատիվ լուծումներով:

Ֆիլմը նայելուց շատ մեծ հաճույք եմ ստացել. հրաշալի ձևով մատուցված ընտիր երաժշտություն, ընտիր մարմնավորված ու իրական Ֆրեդդի, խմբի մյուս անդամներին արտաքնապես շշմելու չափ նման դերասաններ, լիքը հույզեր ու ոգևորություն: Միայն թե ամբողջ ընթացքում մի բան խանգարում էր. լինելով Queen-ի ու հատկապես Ֆրեդդիի թունդ երկրպագու, որը խմբին ու Ֆրեդդիին տարիներով ուսումնասիրել է ու լիքը մանրամասներ գիտի նրանց անձնական ու սոցիալական կյանքի մասին` անընդհատ փորձում էի իմ իմացածները գտնել ֆիլմում, բայց եղածը չափից դուրս քիչ էր թվում, իրադարձություններն էլ մի տեսակ կցկտուր ու հպանցիկ ներկայացված: Սկզբում մտածում էի, որ դա երևի ինձնից է` իմ սուբյեկտիվ սպասելիքներից, չէ՞ որ հնարավոր չէ մարդու կյանքի բոլոր իրադարձություններն ու մանրամասներն ընդգրկել 2 ժամ, 15 րոպե տևող ֆիլմում: Որոշ փաստերի աղավաղումների ու ժամանակագրական որոշ անճշտությունների վրա էլ աչք փակեցի. ի վերջո, սա գեղարվեստական ֆիլմ է, ոչ թե փաստագրական:

Բայց ֆիլմը նայելուց որոշ ժամանակ անց, երբ փորձեցի հույզերս մի կողմ դնել ու ավելի սթափ գնահատել, հասկացա, որ չէ, ամեն դեպքում Ֆրեդդին բավական սահմանափակ էր ներկայացված ֆիլմում. կարելի էր թե՛ Ֆրեդդիի, թե՛ խմբի մյուս անդամների հետ կապված ավելի շատ ինֆորմացիա հաղորդել: Ընդհանրապես մյուս երեք անդամները զգալի չափով անդեմ ու միանման էին ստացվել, մինչդեռ իրականում էդպես չէր: Առանձնահատուկ կատվասիրությունից բացի, ֆիլմում գրեթե ոչինչ չկար Ֆրեդդիի այլ հետաքրքրությունների մասին: Նաև շատ թերի էր ներկայացված նրա շրջապատը, շփումներն ու հարաբերությունները մարդկանց հետ: Օրինակ, կարելի էր ինչ-որ կերպ ցույց տալ, որ նա լրջորեն հետաքրքրվում էր արվեստով, նաև նկարում էր (իրականում սա կարելի էր հեշտությամբ ցույց տալ` առանց լրացուցիչ ժամանակ ծախսելու` հընթացս): Ոչ մի խոսք նրա` Մոնսերրատ Կաբալյեի հետ ունեցած համագործակցության ու համերգի (մարդը մի ամբողջ ալբոմ է գրել էդ առիթով) ու ընդհանրապես Ֆրեդդիի սոլո ալբոմների մասին, Էլթոն Ջոնի և որոշ այլ հանրահայտ աստղերի հետ ընկերության, մտերմության մասին: Էլ չեմ ասում, որ Ֆրեդդիի մարդկային կերպարն էլ կարելի էր ավելի բազմակողմանի ներկայացնել: Իրականում նա բավական հետաքրքիր ու հարուստ կերպար է եղել, մինչդեռ ֆիլմից դա առանձնապես չի զգացվում:

Համենայնդեպս, հաստատ արժե նայել էս ֆիլմը` առնվազն հանուն Queen-ի կենդանի համերգին ներկա լինելու զգացողության:

Երեկ ես էլ նայեցի ֆիլմը։

Ծանոթ չլինելով Ֆրեդդի Մըրքյուրիի կյանքին, ոչ էլ իր ստեղծագործական գործունեությանն առանձնապես, պետք է ասեմ, որ ֆիլմը բավական մակերեսային էր ներկայացրել նրա կյանքն ու ստեղծագործական գործունեությունը։ Համենայնդեպս հաղորդակից չդարձրեց, թե կյանքի կամ ստեղծագործական ինչ ապրումներով է անցել, ու խնդիրը երկու ժամվա մեջ տեղավորվելը չէր, այլ ուղղակի բացակայությունը էդ տեսանկյունից ներկայացման, որի համար բավական կլինեին տեղ-տեղ մի քանի վայրկյաններն անգամ։ Մինչդեռ ահագին ժամանակ էր վատնած պրոդյուսերների հետ բիզնես-գյալաջիների վրա, կամ միմյանց հետ անախորժությունների պարզաբանումները, նաև՝ Մերի Օստինի հետ հարաբերություններն ահագին րոպեներ էին վերցրել, մինչդեռ խորությունը նրանց հարաբերության բացահայտված չէր, չնայած որ դա, կարծում եմ, Ֆրեդդիի կյանքի ամենաուշագրավ երևույթներից մեկը պիտի լիներ (նկատի ունենալով, որ գեյը մինչև իր կյանքի վերջը շարունակում է նվիրված մնալ ու սիրել էդ կնոջը, ու նրան է թողնում իր ունեցվածքի մեծ մասը․ էստեղ շատ ավելին էր, քան ուղղակի ընկերությունը, ու դա արժեր հնարավորինս խորաթափանց բացահայտել)։
Ի հակադրություն բերեմ Միլոշ Ֆորմանի "Ամադեուս" ֆիլմը, որը մի հոյակապ գործ է՝ ֆիլմի և երաժշտության ինտեգրացիայի, ու Մոցարտի ստեղծագործականության ու կյանքի ապրումները արտակարգ են փոխանցված, այնպես, որ ես էդ ֆիլմից հետո արդեն հրաժարվում եմ ուրիշ կերպ ընկալել Մոցարտին
(Ի դեպ, մի քանի ամիս առաջ առիթ ունեցա կարճ ժամանակով լինել Վիեննայում, ու միակ բանը որ հասցրեցի անել, սեփական ընտրությամբ, Մոցարտի տունն այցելելն էր ու համոզվելը, թե որքան ճշգրիտ էր ներկայացրել Ֆորմանը միջավայրն ու ոգին)։

Վերադառնալով ֆիլմին, չհավանեցի, որ Ֆրեդդիի կերպարը մի տեսակ ոչ ինտելեկտուալ էր ներկայացված։ Այսինքն, մարդու էության ներկայացման մեջ ինտելեկտ չտեսա, մինչդեռ չեմ կարծում, թե իրականում այդպիսին է եղել։ Չզգացի հանճարը․ դերասանին չէր հաջողվել դա փոխանցել։

Արտաքինի հետ կապված՝ վերևի ատամների դուրս պրծածությունը չափից դուրս շատ էր, քան իրականում կար, ու դա կարծես խանգարում էր դերասանին, չէր հարմարվում նրա մաշկի պլաստիկային՝ միմիկաներ կառուցելիս, մինչդեռ իրական Ֆրեդդիի մոտ բնական էր ու սահուն։

Հետո, Ֆրեդդիի մասին կարդացել եմ, որ ի հեճուկս բեմի վրա իր ցայտուն ու անկաշկանդ պահվածքին, իրական կյանքում նա բավական ամաչկոտ էր ու քաշվող, հատկապես անծանոթ մարդկանց շրջապատում․ դա այնքան էլ չզգացվեց, նույնիսկ հակառակն էր՝ տեղ-տեղ, երբեմն էլ՝ անհարկի հանդուգն։

Ի դեպ, Ֆիլմի վերջում, "հանկարծ" սկսեց լավ խաղալ։ Ասես ավելի մտած էր կերպարի մեջ ու տանում էր ֆիլմը, թեև մեծ մասամբ երևի երաժշտության շնորհիվ էր թվում այդպես, որն օգնում էր զգալ իրական Ֆրեդդիի ինչ-որ չափով "ներկայությունը"։ Պատճառը կարող է լինել նաև այն, որ իր ավելի ուշ շրջանի վիդեոներ, ինտերվյուներ ավելի շատ կան, որ հնարավորություն են տվել դերասանին ավելի լավ ըմբռնել իր հերոսի շարժումները, վարքը, էությունը, քան ավելի վաղ տարիքի շրջանում էր, որը մնացել էր դերասանի սեփական երևակայությանը։

Այս բոլորով հանդերձ, ֆիլմն ավելի շատ լավն էր, քան լավը չէր, ու ամենից կարևորն այն էր, որ արթնացնում է Ֆրեդդիի արվեստի հանդեպ հետաքրքրություն մարդկանց մոտ, դրա դասականության վերագնահատումը, ու, կարծում եմ, հիմա նորից թափով կսկսեն գնել ու լսել Քուինի գործերը, համենայնդեպս մոտակա մի որոշ ժամանակ, ինչպես եղավ, օրինակ, Ազնավուրի դեպքում։
Այդ առումով, երևի արժի դասականների մասին ժամանակ առ ժամանակ ֆիլմեր նկարահանել՝ նրանց մասին մարդկանց "հիշեցնելու" նպատակով։

[Jarre]

Երեկ որոշեցինք գնալ կինոթատրոն` «Բոհեմական ռապսոդիան» նայելու: Որպեսզի հանկարծ փաստի առաջ չկանգնենք, մտածեցինք` ճիշտ կլինի նախօրոք տոմսերն օնլայն գնել: Նայեցինք մեր մոտակայքում եղած երկու կինոթատրոնների կայքերում, երկուսում էլ մեզ հարմար մի քանի ժամերի ցուցադրությունների համար դահլիճներում ընդամենը մի քանի տեղ էր մնացել` առաջին ու երրորդ շարքերում, երրորդում` ամենածայրինները: Քանի որ այլ հարմար տարբերակ չգտնվեց, ստիպված երրորդ շարքի ծայրիններն առանք: Ընդ որում` առնելու ընթացքում ևս մի քանիսը պակասեցին: Մի քիչ էլ ուշացնեինք, երևի ոչ մի տոմս չէր մնա: Չեմ հիշում, որ երբևէ էդպիսի բան եղած լիներ: Մինչև հիմա ինչքան օնլայն առել ենք, միշտ լիքն են եղել ազատ տեղերը: Մինչև գնալը մի քիչ ռևյուները նայեցի, վարկանիշն IMDb-ում` 8.4/10, ու լիքը հիացական կարծիքներ: Միայն մի երկու բացասական կարծիքի հանդիպեցի հազիվ, բայց իմացա, որ քննադատների կողմից ահագին բացասական արձագանք է ստացել ֆիլմը: Թեև ժամանակի ընթացքում սովորել եմ նախքան քննադատների կարծիքներ կարդալը արդեն պատկերացնել, թե մոտավորապես ինչպես կգնահատվի տվյալ ֆիլմը քննադատների ու կինոյից գլուխ հանողների կողմից, բայց իմ անձնական տպավորություններն ու կարծիքները հաճախ զգալիորեն տարբերվել են դրանցից, էդ պատճառով էլ ֆիլմը նայել-չնայելուս վրա ոչ մի կարծիք չի ազդում:

«Բոհեմական ռապսոդիան» էն հազվագյուտ դեպքերից է, երբ գնացել եմ ֆիլմը նայելու`որոշակի ակնկալիքներ ունենալով, քանի որ խոսքը երաժշտության մեջ երբևէ ունեցածս ամենամեծ երկրպագության օբյեկտի` Queen-ի/Ֆրեդդի Մերկուրիի մասին է: Էս ֆիլմին շատ վաղուց էի սպասում: Ու հատկապես դերասանի ընտրության հարցին սրտատրոփ էի վերաբերվում: Մոտ մի ամիս առաջ ֆիլմը թրեյլերն էի տեսել, ու Ֆրեդիի դերակատար Ռամի Մալեկն առաջին հայացքից ավելի շատ Rolling Stones-ի Միք Ջեգերին էր հիշեցրել, քան Ֆրեդդի Մերկուրիին: Ինչպես հետո պարզեցի, շատերն էին նույն ասոցիացիան ունեցել դերասանի հետ կապված: Էդ պահն, իհարկե, խոստումնալից չէր: Բայց ֆիլմը նայելով` համոզվեցի, որ Մալեկն իրականում փայլուն է կատարել իր առջև դրված բարդ առաջադրանքը` լիարժեք կերպով մտնելով Ֆրեդդիի կերպարի մեջ, զարմանալիորեն, նրան արտաքնապես նման չլինելով հանդերձ: Թե՛ շարժուձևով, թե՛ դիմախաղով ու թե՛ խոսելաձևով էս մարդը լրիվ Ֆրեդդին էր դարձել: Ու դա, ըստ իս, ֆիլմի ամենաուժեղ կողմն էր:

Մյուս ուժեղ կողմը թերևս երաժշտությունն էր: Իհարկե, սրանով ֆիլմը զգալի չափով պարտական էր հենց Queen-ին` էդպիսի երաժշտություն ստեղծելու համար: Բայց չի կարելի ժխտել, որ լավ երաժշտությունը նաև լավ էր օգտագործված, որոշ դեպքերում` բավական հետաքրքիր ու կրեատիվ լուծումներով:

Ֆիլմը նայելուց շատ մեծ հաճույք եմ ստացել. հրաշալի ձևով մատուցված ընտիր երաժշտություն, ընտիր մարմնավորված ու իրական Ֆրեդդի, խմբի մյուս անդամներին արտաքնապես շշմելու չափ նման դերասաններ, լիքը հույզեր ու ոգևորություն: Միայն թե ամբողջ ընթացքում մի բան խանգարում էր. լինելով Queen-ի ու հատկապես Ֆրեդդիի թունդ երկրպագու, որը խմբին ու Ֆրեդդիին տարիներով ուսումնասիրել է ու լիքը մանրամասներ գիտի նրանց անձնական ու սոցիալական կյանքի մասին` անընդհատ փորձում էի իմ իմացածները գտնել ֆիլմում, բայց եղածը չափից դուրս քիչ էր թվում, իրադարձություններն էլ մի տեսակ կցկտուր ու հպանցիկ ներկայացված: Սկզբում մտածում էի, որ դա երևի ինձնից է` իմ սուբյեկտիվ սպասելիքներից, չէ՞ որ հնարավոր չէ մարդու կյանքի բոլոր իրադարձություններն ու մանրամասներն ընդգրկել 2 ժամ, 15 րոպե տևող ֆիլմում: Որոշ փաստերի աղավաղումների ու ժամանակագրական որոշ անճշտությունների վրա էլ աչք փակեցի. ի վերջո, սա գեղարվեստական ֆիլմ է, ոչ թե փաստագրական:

Բայց ֆիլմը նայելուց որոշ ժամանակ անց, երբ փորձեցի հույզերս մի կողմ դնել ու ավելի սթափ գնահատել, հասկացա, որ չէ, ամեն դեպքում Ֆրեդդին բավական սահմանափակ էր ներկայացված ֆիլմում. կարելի էր թե՛ Ֆրեդդիի, թե՛ խմբի մյուս անդամների հետ կապված ավելի շատ ինֆորմացիա հաղորդել: Ընդհանրապես մյուս երեք անդամները զգալի չափով անդեմ ու միանման էին ստացվել, մինչդեռ իրականում էդպես չէր: Առանձնահատուկ կատվասիրությունից բացի, ֆիլմում գրեթե ոչինչ չկար Ֆրեդդիի այլ հետաքրքրությունների մասին: Նաև շատ թերի էր ներկայացված նրա շրջապատը, շփումներն ու հարաբերությունները մարդկանց հետ: Օրինակ, կարելի էր ինչ-որ կերպ ցույց տալ, որ նա լրջորեն հետաքրքրվում էր արվեստով, նաև նկարում էր (իրականում սա կարելի էր հեշտությամբ ցույց տալ` առանց լրացուցիչ ժամանակ ծախսելու` հընթացս): Ոչ մի խոսք նրա` Մոնսերրատ Կաբալյեի հետ ունեցած համագործակցության ու համերգի (մարդը մի ամբողջ ալբոմ է գրել էդ առիթով) ու ընդհանրապես Ֆրեդդիի սոլո ալբոմների մասին, Էլթոն Ջոնի և որոշ այլ հանրահայտ աստղերի հետ ընկերության, մտերմության մասին: Էլ չեմ ասում, որ Ֆրեդդիի մարդկային կերպարն էլ կարելի էր ավելի բազմակողմանի ներկայացնել: Իրականում նա բավական հետաքրքիր ու հարուստ կերպար է եղել, մինչդեռ ֆիլմից դա առանձնապես չի զգացվում:

Համենայնդեպս, հաստատ արժե նայել էս ֆիլմը` առնվազն հանուն Queen-ի կենդանի համերգին ներկա լինելու զգացողության:

Իմ մոտ էլ կար նման տպավորություն, բայց մի մոռացիր, որ ֆիլմը Ֆրեդիի մասին չէ։ Ոչ էլ Քուինի։ Ֆիլմի իմաստը «Բոհեմական ռապսոդիան» է հիմնականում։ Այդ գլուխգործոցի ստեղծումը։ Ու ես նկատել եմ, որ ինչ որ հայտնի խմբի կամ երգչի մասին ֆիլմ նկարողները շատ լավ հասկանում են, թե դա որքան անշնորհակալ ու անիրականալի գործ է, դրա համար էլ կենտրոնանում են կոնկրետ մի ժամանակահատվածի կամ գլուխգործոցի վրա։ Նույն ձև Մայլսի Դեյվիսի մասին մի քանի տարի առաջ ֆիլմ հանեցին, որը իմ դուրը չեկավ։ Ու էդ ֆիլմն էլ նկարել էին կոնկրետ մի ժամնակահատվածի մասին, այլ ոչ թե ընդհանուր Մայլսի մասին։

Կոնկրետ էս ֆիլմը իմ կարծիքով կինեմատոգրաֆիայի տեասնկյունից կարա լինի շատ ցածր գործ, բայց իմ դուրը շատ շատ է եկել ու պատրաստվում եմ երկրորդ անգամ գնալ կինոթատրոն։ Իսկ Մալեկը մի քանի անգամ որպես դերասան բարձրացավ իմ համար։ Շատ լավ ա կատարում դերը։

[Ուլուանա]

Իմ մոտ էլ կար նման տպավորություն, բայց մի մոռացիր, որ ֆիլմը Ֆրեդիի մասին չէ։ Ոչ էլ Քուինի։ Ֆիլմի իմաստը «Բոհեմական ռապսոդիան» է հիմնականում։ Այդ գլուխգործոցի ստեղծումը։ Ու ես նկատել եմ, որ ինչ որ հայտնի խմբի կամ երգչի մասին ֆիլմ նկարողները շատ լավ հասկանում են, թե դա որքան անշնորհակալ ու անիրականալի գործ է, դրա համար էլ կենտրոնանում են կոնկրետ մի ժամանակահատվածի կամ գլուխգործոցի վրա։ Նույն ձև Մայլսի Դեյվիսի մասին մի քանի տարի առաջ ֆիլմ հանեցին, որը իմ դուրը չեկավ։ Ու էդ ֆիլմն էլ նկարել էին կոնկրետ մի ժամնակահատվածի մասին, այլ ոչ թե ընդհանուր Մայլսի մասին։

Կոնկրետ էս ֆիլմը իմ կարծիքով կինեմատոգրաֆիայի տեասնկյունից կարա լինի շատ ցածր գործ, բայց իմ դուրը շատ շատ է եկել ու պատրաստվում եմ երկրորդ անգամ գնալ կինոթատրոն։ Իսկ Մալեկը մի քանի անգամ որպես դերասան բարձրացավ իմ համար։ Շատ լավ ա կատարում դերը։

Չէ, Արթ, ֆիլմը հենց Քուինի ու հատկապես Ֆրեդիի մասին էր, ոչ թե «Բոհեմական ռապսոդիայի» ստեղծման: Թեև «Բոհեմական ռապսոդիա» երգի ստեղծումը ֆիլմում բավական հանգամանալից էր ներկայացված` ի տարբերություն այլ երգերի (ու իմ կարծիքով, ֆիլմի ամենահաջող հատվածներից էր), բայց, միևնույն ա, էնքան մեծ չէր դրա դերը ֆիլմում, որ կարելի լինի համարել, որ ֆիլմը հենց դրա մասին էր: Ի դեպ, մեջբերում վիքիից.

Bohemian Rhapsody is a 2018 biographical film about the British rock band Queen. It follows singer Freddie Mercury's life, leading to Queen's Live Aid performance at Wembley Stadium in 1985.

Ուղղակի վերցրել են Քուինի ամենահայտնի լավագույն երգերից մեկը, որը նաև ամենահնչեղ ու տպավորիչ վերնագիրն ունի, ու դրել են ֆիլմի վերնագիր, էդքան բան: Ժամանակահատվածը` հա, սահմանափակ էին վերցրել, հասկանալի ա, լրիվ դժվար կլիներ ընդգրկել, բայց կարելի էր գոնե էդ ժամանակահատվածի սահմաններում ավելի լավ ներկայացնել ամեն ինչ: Իրականում ես էլ կուզենայի երկրորդ անգամ նայել ֆիլմը` արդեն ավելի քննադատական հայացքով: Չնայած առաջին նայելու ընթացքում էլ, ինչպես գրել էի, թերություններ նկատել եմ, բայց հետագայում մտքումս վերլուծելով` գնալով ավելի շատ հակվեցի նրան, որ ֆիլմն ամեն դեպքում ահագին լուրջ թերություններ ունի, ինչքան էլ որ փորձենք արդարացնել ու որոշ բաների վրա աչք փակել: Բայց չնայած էդ ամենին` ամեն դեպքում հավեսով նայվող ա` մի երկու կարևոր հանգամանքի շնորհիվ:

Ֆեյսբուքում ընկերներիցս մեկի գրառման տակ մեկնաբանություն էի գրել` ավելի կոնկրետ քննադատություններով, էստեղ տեղադրեմ` որոշ լրացումներ անելով:

Ֆիլմում փաստերի մեծ մասը ինչքան հնարավոր ա` աղավաղված էր, էլ չեմ ասում ժամանակագրական անճշտությունների մասին, որոնց մեծ մասը, կոնկրետ հանգամանքներով պայմանավորված, լուրջ ազդեցություն ուներ իրականության պատկերման վրա` որոշ կարևոր իրադարձությունների իմաստը լրիվ փոխելով: Եթե էդ փոփոխություններն անէական բաներ լինեին, կարելի էր աչք փակել, բայց էդպես չի: Բացի դրանից, համարյա բոլոր կարևոր իրադարձություններն ու իրավիճակները ներկայացված էին շատ մակերեսային ու հպանցիկ. ռեժիսորն, ըստ երևույթին, ի վիճակի չի եղել դրանց կարևորությունը գնահատելու ու փոխարենը ահագին ոչ էական բաների վրա ա շեշտը դրել: Հուսով եմ` շատ չեմ ձանձրացնի, եթե հերթով նշեմ նկատածս թերություններն ու անճշտությունները, որովհետև դրանք, ըստ իս, անէական չեն:

Ֆրեդդիի կերպարը համ ահավոր թերի էր ներկայացված (նրա հետաքրքրությունների, անձնական հարաբերությունների, շփումների առումով), համ էլ լիքը առումներով սխալ: Նախ ի սկզբանե մի տեսակ անհաջողակի կերպարով էր ներկայացված (ծնողների ակնկալիքները չարդարացրած ինչ-որ անկապ ու աննպատակ ջահել, որը ոչ մի լուրջ զբաղմունք չունի), ինչը բոլորովին չէր համապատասխանում իրականությանը (նախ նա դպրոցական տարիքից արդեն ահագին հաջողություններով աչքի էր ընկել` թենիսի, բոքսի չեմպիոն էր եղել դպրոցում, երաժշտությամբ էր լրջորեն զբաղվել ու բարձր աստիճան ուներ երաժշտության մեջ, նաև էդ ժամանակ արդեն քոլեջ էր ավարտել դիզայների մասնագիտությամբ, մինչդեռ էս ամեն ինչի մասին ֆիլմում ոչ մի խոսք, մենակ մի պահ թռուցիկ մի նկար ցույց տվեցին, որից կարելի էր իմանալ, որ ավելի վաղ տարիքում բոքսով ա զբաղվել): Բացի դրանից, բնավորության, պահվածքի առումով էլ ֆիլմի Ֆրեդդին շատ քիչ ընդհանրություն ուներ իրական Ֆրեդիի հետ ու ներկայացված էր որպես ստերեոտիպային ռոք աստղ` անհավասարակշռված, հաճախ անտեղի հանդուգն ու ինքնահավան պահվածքով: Ֆրեդդին իրականում էդպիսին չի եղել. բոլոր ծանոթներն ու մտերիմները նրան նկարագրում են որպես շրջապատի մարդկանց նկատմամբ վերջին աստիճանի հոգատար ու մեծահոգի մարդ, մեղմ, նույնիսկ ամաչկոտ, մինչդեռ ֆիլմի Ֆրեդդին իր պահվածքով բոլորովին էդպիսին չի ներկայանում մեզ:

Ֆրեդդիի ու Մերիի հարաբերությունները, որ իրականում բացառիկ ու յուրահատուկ են եղել իրենց բնույթով ու խորությամբ, ֆիլմում շատ մակերեսային էին ներկայացված: Ֆիլմը նայելով` մարդ չի կարող պատկերացնել դրանց խորությունն ու յուրահատկությունը:

Խմբի ցրվելու մասն էլ էր զգալի չափով հորինվածք: Նախ խումբն իրականում երբեք էլ չի դադարել գործել: Ֆրեդդին երբեք նման հիստերիկ տեսարաններ չի սարքել` հայտարարելով, որ ինքն ուզում ա սոլո կարիերա անել, որ մյուսների կարիքը չունի, ու որ նրանք առանց իրեն ոչինչ էին և այլն: Իրականում ինչ-որ պահի խումբն ուղղակի բոլորի համաձայնությամբ որոշել ա որոշ ժամանակ ավելի պասիվ գործել, համերգներ չտալ, բայց միաժամանակ նրանք էդ ամբողջ ընթացքում շարունակել են միասին ալբոմներ ձայնագրել: Այսինքն` խմբի պառակտում, էն էլ խմբի անդամների հետ հարաբերությունների խզմամբ, երբևէ չի եղել: Ավելին` Ֆրեդդին Քուինի առաջին անդամը չի եղել, ով սոլո կարիերա ա արել. կարծեմ Ռոջեր Թեյլորն էր, որ Ֆրեդդիից առաջ արդեն սոլո ալբոմ ուներ ձայնագրած:

Ֆրեդդիի` խմբի անդամների հետ ծանոթանալու, խմբին միանալու պահերը բացի նրանից, որ փաստերի ու իրադարձությունների հաջորդականության տեսանկյունից, կարելի ա ասել, ընդհանրապես կապ չունեին իրականության հետ, նաև էլի Ֆրեդդիին ավելի խղճուկ էին ներկայացնում. իրականում նա խմբի անդամների հետ ծանոթացել ա լրիվ այլ հանգամանքներում ու ամեն մեկի հետ տարբեր ժամանակներ, խմբի փորձերին ու ելույթներին ներկա ա եղել որոշ ժամանակ զուտ որպես երաժիշտների ընկեր, ու էն բանից հետո, երբ մեներգիչը լքել ա խումբը, իրեն առաջարկել են միանալ խմբին` որպես մեներգիչ, ինչն էդ պարագայում բնական ու սպասելի քայլ ա եղել: Բայց էս մեկը եթե իրականության պես պատկերեին, շատ երկար ու ջանջալ պատմություն էր լինելու, ու հաստատ չարժեր դրա վրա ժամանակ էդքան կորցնել` ամեն գնով հենց իրականությունը պատկերելու համար, ուղղակի կարելի էր գոնե էնպես կառուցել սյուժեն, որ Ֆրեդդին չգնար, անծանոթներին խնդրեր, որ իրեն վերցնեին: Բայց ես ինչքան հասկանում եմ, ռեժիսորի նպատակը եղել ա ամեն գնով դրամատիկ իրավիճակներ ստեղծելը` թեկուզև իրականությունը խեղաթյուրելու գնով, իբր, տեսեք` ինչ խղճուկ անհաջողակ էր Ֆրեդդին, ու հետո ինչ դեմք դարձավ :

Իրադարձության մեկ այլ խեղաթյուրում էր Ֆրեդդիի ու Ջիմի ծանոթության ժամանակը: Իրականում Ֆրեդդին Ջիմի հետ ծանոթացել ա իր` ՄԻԱՎ-ով վարակված լինելու մասին պարզելուց մի քանի տարի առաջ: Ու պարզելուց անմիջապես հետո պատմել ա դրա մասին Ջիմին` ասելով, որ ինքը կհասկանա, եթե Ջիմը որոշի իրենից հեռանալ (նրանք արդեն լուրջ հարաբերությունների մեջ էին ու միասին էին ապրում): Իսկ ֆիլմում Ֆրեդդին իմանում ա, որ ՄԻԱՎ ունի ու միանգամից գնում ա Ջիմին գտնելու, որ հետը հարաբերություններ սկսի, ու չի էլ ասում վերջինիս իր հիվանդության մասին: Կարիք չկա, չէ՞, ասելու, որ սա վերջին աստիճանի անպատասխանատու պահվածք ա, և ամենակարևորը` իրականության հետ կապ չունեցող:

Ու եթե ուշադրություն դարձնենք, էս բոլոր անճշտություններն ու իրական փաստերի աղավաղումները, փաստորեն, ծառայել են մեկ նպատակի` սյուժեն իբր ավելի դրամատիկ ու տպավորիչ դարձնելուն, մինչդեռ իրականությունը հաստատ պակաս հետաքրքիր ու պակաս լավը չէր, մեղմ ասած: Ընդհանուր մի տեսակ ստերեոտիպային մոտեցում կար ֆիլմում, որը համարյա ամեն ինչում դրսևորվում էր` սկսած Ֆրեդդիի կերպարից, վերջացրած իրադարձությունների զարգացմամբ ու շեշտադրումներով: Ուղղակի իրականությունը որ իմանում ես, մի տեսակ անարդարության զգացողություն ես ունենում էդ ֆիլմից, էլի: Չիմանալու ու չխորանալու դեպքում երևի կարելի ա հանգիստ նայել ու միայն հաճույք ստանալ :

Արթ, որ երկրորդ անգամ նայելու լինես, մի հատ կփորձես ուշադրություն դարձնել էս նշածներիս, ու կարծում եմ` կհասկանաս` ինչ նկատի ունեմ : Հուսով եմ` նշածս մանրամասները շատ ձանձրալի չէին:

[Jarre]

Ան ջան, ճիշտ ես։ Ես ֆիլմի պաշտոնական կայքում էլ ստուգեցի։ Ֆիլմը Ֆրեդիի և Քուինի մասին է, ոչ թե Bohemian Rhapsody-ի ստեղծման։ Ես իմ սուբյեկտիվ ընկալումը սխալմամբ որպես փաստ արձանագրեցի

Ասածդ կետերից շատերը ինձ համար նորություն էր։ Շնորհակալ եմ էդ տեղեկությունների համար։ Որ երկրորդ անգամ նայեմ ուշադրություն կդարձնեմ դրանց։

[Աթեիստ]

Էսօր մենք էլ նայեցինք։
Դեռ տպավորության տակ եմ, դրա համար կասեմ, որ շատ հավանեցինք, ու էլի նայելու ցանկություն առաջացավ, բայց արդեն ցուցադրությունները վերջանում են։

Դահլիճը լիքը լցված էր։

Ու ես անհամբեր սպասում եմ նման մի կենսագրական ֆիլմ Ջեքսոնի մասին։ Բայց իհարկե կուզեմ, որ իրա կյանքն ավելի լավ ներկայացվի, քան ֆրեդիինն էր ներկայացված։ Թեկուզ կրկնակի երկար տևի ։)
Էս մեկը նենց թռավ, չհասկացանք 2 ժամը երբ անցավ։

[Jarre]

Էսօր մենք էլ նայեցինք։
Դեռ տպավորության տակ եմ, դրա համար կասեմ, որ շատ հավանեցինք, ու էլի նայելու ցանկություն առաջացավ, բայց արդեն ցուցադրությունները վերջանում են։

Դահլիճը լիքը լցված էր։

Ու ես անհամբեր սպասում եմ նման մի կենսագրական ֆիլմ Ջեքսոնի մասին։ Բայց իհարկե կուզեմ, որ իրա կյանքն ավելի լավ ներկայացվի, քան ֆրեդիինն էր ներկայացված։ Թեկուզ կրկնակի երկար տևի ։)
Էս մեկը նենց թռավ, չհասկացանք 2 ժամը երբ անցավ։

Ջեքսոնի մանկության մասին սերիալ կա, նայել ե՞ս։ The Jacksons: An American Dream
https://www.imdb.com/title/tt0104541/

Նոր էս ֆիլմի անունը փնտրելուց տեսա որ ուրիշ ֆիլմեր էլ կան իր մասին։

[Աթեիստ]

Ջեքսոնի մանկության մասին սերիալ կա, նայել ե՞ս։ The Jacksons: An American Dream
https://www.imdb.com/title/tt0104541/

Նոր էս ֆիլմի անունը փնտրելուց տեսա որ ուրիշ ֆիլմեր էլ կան իր մասին։

Դրանք սաղ հին ֆիլմեր են, հիմնականում վավերագրական, կամ էլ իրա տեսահոլովակները։

Queen-ի կարգի հզոր գործ եմ ուզում։

[Jarre]

Ի հակադրություն բերեմ Միլոշ Ֆորմանի "Ամադեուս" ֆիլմը, որը մի հոյակապ գործ է՝ ֆիլմի և երաժշտության ինտեգրացիայի, ու Մոցարտի ստեղծագործականության ու կյանքի ապրումները արտակարգ են փոխանցված, այնպես, որ ես էդ ֆիլմից հետո արդեն հրաժարվում եմ ուրիշ կերպ ընկալել Մոցարտին

Բարեկամ, նման ֆիլմերը ավելի շատ բացառություն են, ինչպեսև նման տաղանդների գոյություն ունենալը։ Ոնց որ մի քանի հարյուր տարին մեկ ա ծնվում Մոցարտի պես հանճար, տենց էր հարյուր տարին մեկ է նկարահանվում նման ճաշակով ֆիլմ ինչպիսին է Ամադեուսը։ Էդ ֆիլմը իմ համար բոլոր առումներով է շեդեվր։ Ու նման ֆիլմերը անորակ ֆիլմերի օվկիանոսում մի կաթիլ են ընդամենը։ Ու կարծում եմ, որ «Բոհեմական ռապսոդիան» էդ կտրվածքով նայած շաաաատ հեռու է ու չունի ոչ մի նմանություն «Ամադեուս»-ի հետ։