Սևակի «Քիչ ենք, բայց հայ ենք» ստեղծագործության վերլուծություն, քննարկում

[StrangeLittleGirl]

Լեգնա ջան, լիովին համաձայն եմ: Դրա համար էլ ես Սևակ չեմ կարդում, որովհետև իմ ուղեղին հասանելի չէ: Ես նախընտրում եմ ավելի ցածր մակարդակի գործեր կարդալ:

[Լէգնա]

Լեգնա ջան, լիովին համաձայն եմ: Դրա համար էլ ես Սևակ չեմ կարդում, որովհետև իմ ուղեղին հասանելի չէ: Ես նախընտրում եմ ավելի ցածր մակարդակի գործեր կարդալ:

Բյուր ջան,գուցե Սևակ հասկացողն էլ քո ասած ցածր մակարդակի գործերը չհասկանա, ,կարծում եմ այն ինչ մարդը ընդունում է, ու նրան հարազատ է,պարտադիր չէ,ոմանց համար բարձր կամ ցածր մակարդակ ասել,միտքը,գիրքը այնպիսի բաներ են,որ տարբեր մարդ ու տարբեր աշխարհներ են պարունակում,բայց ոչ ցածր կամ բարձր մակարդակ

[Լէգնա]

Մրրիկ ջան,Սևակի թեմայում ՓՈթորիկն եմ դնում,ու տես դա էլ է դատարկ?

[Մելիք]

[COLOR="Blue"]Ժող ես կարծում եմ ,թե գրողը ,հանճարը,թե սովորոկան մարդը գրում է նախ իրեն համար:Այսինքն մտքերը արտահայտելիս,չի դնում մտածի,ով կհասկանա,քանիսը կընկալեն....

Ամբողջ պրոբլեմը հենց էն ա, որ Սեվակը մի քիչ շատ ա մտածել, թե ոնց անի, որ իր բանաստեղծությունները լավը լինեն ու մարդկանց դուր գան, համենայնդեպս ես էդ տպավորությունն եմ ստանում: Ես չեմ ասում , որ իր բանաստեղծությունները վատն են, բայց մի տեսակ վոնց որ ոչ թե բխած լինեն <այսինքն ավելի մոտ հոգուն>, այլ սարքած, դրա համար էլ շատերին վանում ա մի տեսակ, հատկապես "անմիջական" պոեզիա սիրողներին:

[Artgeo]

LoooooL Նոր կարդացիՆՈՐԻՑ ՉԵՆ ՍԻՐՈՒՄ ,
ՍԻՐՈՒՄ ԵՆ ԿՐԿԻՆ «բանաստեղծությունը» վատ եեեեեեեեեեմ

[Lider2006]

Միանշանակ հանչար: Իրա բանաստեխցուտյունների մեջ շատ խորը իմաստ կա որ երբեմն դջվցարա հասկանալ:
Սևակը ամեն մարդու բան չի:

[Լէգնա]

Միանշանակ հանչար: Իրա բանաստեխցուտյունների մեջ շատ խորը իմաստ կա որ երբեմն դջվցարա հասկանալ:
Սևակը ամեն մարդու բան չի:

Ամեն մարդու բան է,կարդալը հաստատ վնաս չի տա,բայց ամեն ուղեղի ծալքերի բան չէ

[Aksel]

Մենք քիչ ենք, սակայն մեզ հայ են ասում:

Մեզ հա՞յ են ասում: Էդ ո՞վ ա մեզ ճանաչում:
Շատ ճիշտ ա նկատել Մեծն բանաստեղծ Սևակը՝ մենք քիչ ենք, համենայն դեպս մեր երկրի սահմաններում, բայց բացարձակ չեմ կարող համաձայնվել, որ մենք մեզ ոչ ոքից չենք գերադասում, գերադասելու տեղ չունենք, բայց մենք մեզ բոլորից լավն ենք համարում:

Խոսքը ազգի ինքնաճանաչման մասին է, որը չի կարելի է արհեստականորեն ստեղծել...
ՕՐԻՆԱԿ եթե այսօր Ամերիկացին փորձում է ամերիկացի լինելը ներկայացնել որպես ազգություն, որ շատ մեծ նշանակություն ունի երկրի համար, դա ինձ(Ես ներեղություն) ծիծաղելի է թվում ԱՄԵՐԻԿԱՑԻ ԱԶԳ, իսկ ես ասում եմ Հայ եմ, էսքան բան, բայց դա շատ բան է:
(Մեր քաշային կարգում մեզ լավ էլ ճանաչում են)


Մենք մեզ ո'չ ոքից չենք գերադասում:

Մի քիչ դժվար է հնչում, բայց շատ - շատ հայեր կան, որ իրենց ոչ մեկից չեն գերադասում իսկ եթե վերցնենք ամբողջ աշխարհի մակարդակով, նրանք մեծամասնությունն են: Թերևս այսօր էլ ԱՐԴԵՆ Հայաստանում այդ տենդենցիան վերելք է ապրում, քո քննադատությունը վկա: Կարաս չկասկածես, չկա մի ազգ, որ իրեն բոլորից լավը չհամարի և դա բնական է, բայց համարելուն էլ չափ ու ձև կա, ինչ ասեմ,100 տարի չորս կողմից շրջափակված ժաղովրդի համար, մեր հաճախ էդ չափի անցումը բնական երևույթ է, գուցե և ինտուիտիվ պաշտապանություն է, դժվար հարց է, բայց որ հաճախ ենք չափը անցնում դա ճիշտ է, այ էստեղ էլ ես ասեմ, հետո ի՞նչ, եթե մենք դա գիտենք ու հասկանում էնք ուրեմն ամեն ինչ կորած չէ:
Թերևս այդ երևույթը ունի որոշակի բացատրություն, սովետի տարիներին եթե ՍՍՀՄ գրողների միությունում ասում էին սովետը հայերին տվել է գրություն իսկ Բրոցկու գրածները մենակ ամենախելացիներն էին Ձև անում թե հասկանում են ու Նոբել տալիս, մեր նման դրսեորումը բնական ռեակցիա է, որովհետև սովորական ժողովուրդ էնք, ծերից ծեր հանճարներ ու ստեղծագործներ չենք, ամենա տիպիկ ազգերից մեկը ու ոչ էլ աստծու ընտրյալն էնք,ուր կա և ստեղծագործող և ասֆալտը փորող և. և. և.:

Պարզապես մենք էլ պիտի ընդունենք,
Որ մե՜նք միայն մե՜նք Արարատ ունենք:

Մեռանք ընդունելով, որ Արարատ ունենք: Հետո ի՞նչ: Մեկ ա մեր տարածքում չի, մեր ընդունելուց ոչ մի բան չի փոխվի

Բանաստեղծը քաղաքական ու աշխարագրական հարց առաջ չի քաշում այլ ուղղակի իր սերն ու կապն է արտահայտում այդ բիբլիական լեռան հետ, որը անժխտելի է:
Իհարկ է տողը սարգած է, որ հնչի, բայց լավ է սարգած:

Եվ որ այստեղ է՝ բարձրիկ Սևանում,
Երկինքը իր ճիշտ պատճենը հանում:

ՈՒզում եմ հիշացնել, որ Սևակի ժամանակ արդեն Սևանի մակարդակը ահագին իջել էր (եթե ինքը դա նկատի ուներ): Իսկ որ երկինքը ճիշտ պատճեն ա անում, դե երևի գոյություն չունի երկնքի սխալ պատճեն:

Խոսքը երկնքի պատճենի մասին չե, խոսքը աշխարհի ամենաբարձր լճերից մեկի մասին է, որը այնքան գեղեցիկ ու ինքնատիպ է, որ նրա մասին չի կարելի ասել բարձր, չի հնչում, հնչում է բարձրիկ Սևան, արտահայտություն, որ իր բնական ու գեղեցիկ կառուցվացքով ստեղծում է սիրո խոսք, ինչպես կասես իմ սիրուհին աշխարհում ամենա գեղեցիկն է, բացառում է այլ պատկեր ուր մոտիկ երկինքը իր պատճենն է հանում, իհարկ է միայն բարձրիկ Սևանում:

Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել:
Պարզապես Նաներկն այստեղ է գրվել:

Հետո ի՞նչ:

Ի՞նչ ասեմ, մեկ անգամ մեկ՛՛՛
Պարզապե՛ս, պա՛ր-զա՛-պե՛ս, պարզապե՝ս դա մե՛րն է և այդ մասին չենք մոռանում.
ՈՐՈՎՀԵՏև չի կարելի մոռանալ, շատ վտանգաոր է:

Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել,

Համաձայն եմ՝ Գեղարդը: Բայց դա միայն մենք չգիտենք

Գիտենալը գիտեցողի համար է, գիտենալու մեջ մենք ու նրանք չկա, անձամբ ես ում ասել եմ զարմացել են, էլ ու՞մ չգիտենալու մասին է խոսքը, ամբողջ բնակչությունը մեծ ու պստիկ պետք է գիտենա՞ն, որ մենք գիտենա՞նք:
Եգիպտոսի կուլտուրան ճանաչելու համար պետք է գնալ Անգլիաի թանգարանները, չկասկածես, որ շատերի համար դա արդեն անգլիական կուլտուրա է: Իսկ մերը մերն է, շատ գիտենանք թե քիչ:

քարից շինել ձուկ, և թռչուն կավից,

քարից ձու՞կ, կավից թրչու՞ն: Սևակը ինչ-որ հրաշքների մասին ա գրել, որոնք գոյություն չունեն: Իսկ եթե քանդակագործությունը նկատի ուներ, ապա ես կրկնում եմ՝ հետո ի՞նչ:

Խոսքը երկու հիմնական հումքի մասին է, քար և կավ, որոնք հնուց հանդիսանում են վարպետ, ստեղծող մարդու, աշխատանքի հումքը: Ընթերցողի մոտ ձուկ և թրջուն հակասական կերպարների միջոցով ստեղծվում է ասոցիացիա վարպետի ամենակարողության, շնորքի մասին, որ այդ ամենահասարակ հումքից կարող է ստեղծել կատարելիություններ, և դա Սևակին հաջողվել է: Թեև համաձայն եմ, զգացվում է որակի որոշ սայթակում, բայց դա չի վնասում, փոխում է ոճը, արտահայտվելու ձևվը, որ ընթերցողը չհոգնի, ոչ ոք չի կարող ասել դա մտածված է արված թե ոչ, բայց կարևորը դա չէ, ուղղակի պետք է հաշվի առնել ինչքան ասելիք է տեղադրել բանաստեղծը այդ մի տողում…:

ՈՒսուցման համար և աշակերտե՜լ
Գեղեցիկի'ն,
Բարու'ն,
Վսեմի'ն,
Լավի'ն...

Էս մասը կարդալուց, ինձ թվում ա՝ Սևակը ուրիշ երկրի մասին էր գրել: Հույս ունեմ կգտնվեն գոնե հայեր, որոնք կհամաձայն են, որ էս մասը բացարձակ չի համապատասխանում Հայաստանին:

Այս բոլորը վերաբերվում է յուրաքանչյուր քաղաքակիրթ ազգի և բանաստեղծը հավատարիմ մնալով իր տեսանկյունին( մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում) թվում է այն հատկանիշները, որոնք կարելի է թվել քաղաքակիրթ ժողովրդի մասին, իդեպ, որոնց թվում կան այնպիսիները, ոմանց մասին կոնկրետ կարելի է ասել, որ իրենց գերադասում են մյուսներից:


ՎԵՐՋԸ՛

Ասեմ, որ համակրում եմ քո քննադատությանը, համարձակ է ու ձգտում է լինել ժամանակի ոգով, բայց չես կարողացել խուսափել այն շտամպներից, որ տպում են մեր գանգերում որոշ լրատվամոջոցներ, որոնց մեջ կան այնպիսիները, որ փաստորեն զբաղված են պոեզիաի սպանությամբ: Ասեմ որ նրանց ազդեցությունը այնքան մեծ է, որ դժվար գտնվի այնպիսի մարդ, որ գոնե մի անգամ(փուստ տված չլինի) անձամբ երբեմն չեմ կարողանում ճիշտ կողմնորոշվել, դա բնական է, բայց պետք է մի բան գիտենալ անժխտելիորեն, ԵԹԵ ՍՊԱՆՎԵՑ ՊՈԵԶԻԱՆ – ՍՊԱՆՎԱԾ Է ԱԶԳԸ, նրա ինքնաոչնչացումը արդեն ժամանակի հարց է:
Վերը նշված պոստերից մեկում կարդացի նկատողություն, որ քո քննադատությունը հիմնված է երկու կետի վրա, կամ հարց էս տալիս կամ ժխտում և ցանկության դեպքում կարելի է ուզածդ հանճարի գործը ենթարկել նման մեկնաբանության, ԱՍԵՆՔ լինե՞լ թե՞ չլինել – հետո ի՞նչ, ո՞վ իրեն նման հարց չի տալիս կյանքի դժվար պահերին………
Բայց կան գործեր, որոնք նույնիսկ սոֆիստները չեն կարող մեկնաբանել իրենց ուզածի պես, բան դուրս չի գա.
Իհարկ է այս բանաստեղծությունը Սևակի ամենա հաջողված գործերից չէ, եթե այն դիտարկել պոեզիաի բոլոր պահանջներից հելնելով, բայց ամենագլխավոր պահանջը պոեզիաի դա անկեղծ խոսքն է: Կարելի է ասել ուղղակի գովերգ է, բայց կասեմ որ սա անհամեմատ ավելի շատ է քան գովերգը, այս բանաստեղծությունը ավելի շուտ խրախույս է, ԽՐԱԽՈւՅՍ, որ կարդացել են մեր զորավարները մարտի գնալուց առաջ, Խրախույս ժաղօվրդին, որ ամեն օր մարտի է գնում էս աշխարհի դրվածքի դեմ:
Ինչ մնում է նրա խորը ու հեռու գնացող ստեղծագործություններին, որոնք միաժամանակ պարզ են ու հասկանալի յուրաքանչյուր մարդու, ասեմ ընդհամենը երկու տող.

Մարդ կա աշխարհն է շալակած տանում
Մարդ կա հելել է շալակն աշխարհի:

Այս երկու տողը կարող է ճիշտ մեկնաբանել իր օրվա հացը վաստակող մի համեստ քարտաշ մարդ և մի ամբողջ գիտական աշխատություն կարելի է գրել ուր կբախվեն բոլոր ժողովուրդների բոլոր խավերի շահերը ու խոսքը կհասնի չգիտեմ ուր, բայց դրա կարիքը չկա, քանի որ ամեն ինչ կարճ, կոնկրետ, անվիճելի ասված է, ահա պոեզիաի մեծությունը: Տօղերը շատ պարզ են ու հասարակ, որովհետև հանճարեղը հասարակ է:

Հանճարը հեգնել
Չի նշանակում մտածել:

Հարգանքներով
Ակսել

[Մելիք]

Այ քեզ հակահարված , Մրրիկ քեզ ենք սպասւմ:

[Վազգեն]

պոեզիաի դա անկեղծ խոսքն է: Կարելի է ասել ուղղակի գովերգ է, բայց կասեմ որ սա անհամեմատ ավելի շատ է քան գովերգը, այս բանաստեղծությունը ավելի շուտ խրախույս է, ԽՐԱԽՈւՅՍ, որ կարդացել են մեր զորավարները մարտի գնալուց առաջ, Խրախույս ժաղօվրդին, որ ամեն օր մարտի է գնում էս աշխարհի դրվածքի դեմ:

Իմ կարծիքով, նույնիսկ այսքանը ասելն էլ հերիք էր։
Հիմա երբ մեկը սիրահարված է մի ուրիշի վրա ու իրան ասում է, որ աշխարհի ամենասիրուն աչքերը ունի, կողքից մեկը հո չի ասի՝ հետո ի՞նչ, կամ էլ՝ ուրիշներն էլ սիրուն աչքեր ունեն։ Նույն ձև էլ այս բանաստեղծությունում մարդը սիրում, պաշտում է իր հայրենիքը ու իր սրտի խոսքն է ասում։ Կարող է որոշ տեղեր մի քիչ ճափազանցված բաներ ասի, բայց իր բոլոր ասածների մեջ էլ ճշմարտության մասնիկներ կան։
Ապրես, Ակսել, լավ ես գրել։

[Riddle]

Բնականաբար հանճար է Սևակը: Նրա իսկ բառերով կասեմ.
Պարզապես մենք էլ պիտի ընդունենք,
Որ մե՜նք, միայն մե՜նք Սևակ ունենք:
Անձամբ ինձ համար Սևակն այն միակ բանաստեղծն է, որի գրած յուրաքանչյուր տող, միտք, բառ ինձ հարազատ է, և ապշեցնելու չափ հասկանալի, այնքան, որ հաճախ բանաստեղծությունների մեջ եղած <<Ես>>-ը նույնանում է ինձ հետ:
Տանել չեմ կարողանում պաթոսը, ամեն տեսակի <<ախ>> ու <<վախերը>>: Սևակն ինձ ազատել է դրանցից: Շնորհակալություն նրան:

[Մասսագետ]

Ակսել
Սկզբում գրածիդ կպատասխանեմ կարճ, հետո կասեմ, որ կետում հետդ համաձայն չեմ: Պարզապես հիմա շատ ժամանակ չունեմ գրելու:
Մի խոսքով, գրածդ կարդալուց մոտս տպավորություն ստեղծվեց, որ դու Սևակի կողքն ես էեղել, երբ ինքը գրել ա ու հերթով քեզ ասել ա, թե որ տողը ինչ ա նշանակում:
Առայժմ սրանով սահմանափակվեմ, հետո կշարունակեմ:

[Նարեկ]

Հանճարին հեգնելու մասին չգիտեմ, բայց վատ բանաստեղծին հեգնելու համար այո շատ պետք չէ մտածել:

[Մասսագետ]

Խոսքը ազգի ինքնաճանաչման մասին է, որը չի կարելի է արհեստականորեն ստեղծել...
ՕՐԻՆԱԿ եթե այսօր Ամերիկացին փորձում է ամերիկացի լինելը ներկայացնել որպես ազգություն, որ շատ մեծ նշանակություն ունի երկրի համար, դա ինձ(Ես ներեղություն) ծիծաղելի է թվում ԱՄԵՐԻԿԱՑԻ ԱԶԳ, իսկ ես ասում եմ Հայ եմ, էսքան բան, բայց դա շատ բան է:
(Մեր քաշային կարգում մեզ լավ էլ ճանաչում են)

Ես նկատել եմ, որ դու ամերիկացիների նկատմամբ բացասաբար ես տրամադրված, բայց էդ քո ազգի ինքնաճանաչում ասածը բավականին վիճելի հարց ա, ինձ համար բացարձակ ծիծաղելի չի ամերիկացի ազգ ասածը կամ թեկուզ ֆրանսիացի ազգ ասածը, եթե դու հարցնես Ֆ'ոլքները ինչ ազգի գրող ա, քեզ ասելու են ամերիկացի: Իսկ հենց էդ նույն ամերիկացին ներկայում ավելի շատ հպարտանալու բան ունի իրա ազգությամբ, քան հայը: Հետո դու միանշանակ չես կարա ասես, թե խոսքը ինչի մասին ա, ես պնդում եմ, որ ոչ թե ազգի ինքնաճանաչման մասին ա, այլ նրա որ մենք քիչ ենք, բայց լավն ենք, բոլորը մեզ լավով են ճանաչում, և այլն:
(Մեկ էլ կուզենայի իմանալ` մեր քաշային կարգը ո՞րն ա):

Մենք մեզ ո'չ ոքից չենք գերադասում:

Մի քիչ դժվար է հնչում, բայց շատ - շատ հայեր կան, որ իրենց ոչ մեկից չեն գերադասում իսկ եթե վերցնենք ամբողջ աշխարհի մակարդակով, նրանք մեծամասնությունն են: Թերևս այսօր էլ ԱՐԴԵՆ Հայաստանում այդ տենդենցիան վերելք է ապրում, քո քննադատությունը վկա: Կարաս չկասկածես, չկա մի ազգ, որ իրեն բոլորից լավը չհամարի և դա բնական է, բայց համարելուն էլ չափ ու ձև կա, ինչ ասեմ,100 տարի չորս կողմից շրջափակված ժաղովրդի համար, մեր հաճախ էդ չափի անցումը բնական երևույթ է, գուցե և ինտուիտիվ պաշտապանություն է, դժվար հարց է, բայց որ հաճախ ենք չափը անցնում դա ճիշտ է, այ էստեղ էլ ես ասեմ, հետո ի՞նչ, եթե մենք դա գիտենք ու հասկանում էնք ուրեմն ամեն ինչ կորած չէ:
Թերևս այդ երևույթը ունի որոշակի բացատրություն, սովետի տարիներին եթե ՍՍՀՄ գրողների միությունում ասում էին սովետը հայերին տվել է գրություն իսկ Բրոցկու գրածները մենակ ամենախելացիներն էին Ձև անում թե հասկանում են ու Նոբել տալիս, մեր նման դրսեորումը բնական ռեակցիա է, որովհետև սովորական ժողովուրդ էնք, ծերից ծեր հանճարներ ու ստեղծագործներ չենք, ամենա տիպիկ ազգերից մեկը ու ոչ էլ աստծու ընտրյալն էնք,ուր կա և ստեղծագործող և ասֆալտը փորող և. և. և.:

Դու շատ ճիշտ ես, որ շատ դժվար ա հնչում, ամեն դեպքում ես կարամ իմ մատների վրա հաշվեմ իմ ճանաչած հայերին ովքեր ուրիշից իրենց չեն գերադասում, իսկ գերադասողների համար հաշվիչ ա պետք: Իսկ եթե աշխարհի մակարդակով նայենք, ուրեմն մենք երևի մոռանում ենք էն սփյուրքահայերին, որոնք օտար երկրում լավ էլ իրանք իրանց գերադասում են ու Հայաստանը: Իսկ որ 100 տարի 4 կողմից շրջափակված ենք էղել դա բացարձակ առիթ չի գերադասվելու, մեկ էլ դե 4 կողմն էլ իհարկե չափազանցված ա:
Իսկ եթե դու ասում ես չկա ազգ, որ իրեն բոլորից լավը չհամարի, ուրեմն Սևակի էդ գրած տողը ցանկացած դեպքում ա սուտ: Իսկ քեզ լավագույն ազգ համարելու չափ ու ձևը չեմ հասկանում, ոնց ուզում ես քեզ համարի լավագույնը, ասա գոնե տենց լինի, ասա գոնե պատճառ ունենաս տենց համարելու:

Բանաստեղծը քաղաքական ու աշխարագրական հարց առաջ չի քաշում այլ ուղղակի իր սերն ու կապն է արտահայտում այդ բիբլիական լեռան հետ, որը անժխտելի է:
Իհարկ է տողը սարգած է, որ հնչի, բայց լավ է սարգած:

Խոսքը երկնքի պատճենի մասին չե, խոսքը աշխարհի ամենաբարձր լճերից մեկի մասին է, որը այնքան գեղեցիկ ու ինքնատիպ է, որ նրա մասին չի կարելի ասել բարձր, չի հնչում, հնչում է բարձրիկ Սևան, արտահայտություն, որ իր բնական ու գեղեցիկ կառուցվացքով ստեղծում է սիրո խոսք, ինչպես կասես իմ սիրուհին աշխարհում ամենա գեղեցիկն է, բացառում է այլ պատկեր ուր մոտիկ երկինքը իր պատճենն է հանում, իհարկ է միայն բարձրիկ Սևանում:

ՈՒ ես չեմ հոգնում ասելուց, որ տենց միանշանակ չես կարա ասես, թե խոսքը ինչի մասին ա: Իսկ դու նենց վստահ ես, թե ինչու ա Սևակը բարձրիկ Սևան ասում, այլ ոչ թե բարձր, որ ես սկսում եմ կասկածել, որ իրականում էս բանաստեղծությունը դու ես գրել:
Ամեն դեպքում, ինչ ուզում ա լինի, ևս մեկ տող, գեղեցիկ բառերով, որը ոչ մի ազդեցություն չի թողնում ինձ վրա:

Ի՞նչ ասեմ, մեկ անգամ մեկ՛՛՛
Պարզապե՛ս, պա՛ր-զա՛-պե՛ս, պարզապե՝ս դա մե՛րն է և այդ մասին չենք մոռանում.
ՈՐՈՎՀԵՏև չի կարելի մոռանալ, շատ վտանգաոր է:

Ես մոռանալու մասին խոսք չքաշեցի: Կարծում ես ես որևէ ուրիշ հայից վա՞տ գիտեմ, որ Նարեկացին ստեղ ա գրել, իսկ Դավիթը ստեղ ա կռվել: ՈՒղղակի էս բանաստեղծությունը նենց մի բան ա, որ կարդում ես ու քիչ ա մնում ասես "արա էս ինչ ուժեղ ազգի ծնունդ եմ": Բայց գիտեք ինչ կա, ես չեմ կարա ուրիշի մոտ ասեմ "դե ջիջիլ, մենք Նարեկացի ունենք", չեմ կարա ուրիշի մոտ պարծենամ, որ մեր վերածնունդը իտալացիքից առաջ ա էղել: Իսկ ինքը նենց ա գրում, ոնց որ մենք ենք աշխարհում բոլորը մեզ գիտեն ու հիանում են մեր ազգով:

Գիտենալը գիտեցողի համար է, գիտենալու մեջ մենք ու նրանք չկա, անձամբ ես ում ասել եմ զարմացել են, էլ ու՞մ չգիտենալու մասին է խոսքը, ամբողջ բնակչությունը մեծ ու պստիկ պետք է գիտենա՞ն, որ մենք գիտենա՞նք:
Եգիպտոսի կուլտուրան ճանաչելու համար պետք է գնալ Անգլիաի թանգարանները, չկասկածես, որ շատերի համար դա արդեն անգլիական կուլտուրա է: Իսկ մերը մերն է, շատ գիտենանք թե քիչ:

Եգիպտոսի կուլտուրան ճանաչելու համար, կարծում եմ սկսում են եգիպտոսից, վերջապես բուրգերն էլ Անգլիա չեն տարել, բայց էդ կարևոր չի, կարևորն էն ա, որ ես հենց նոր նկատեցի, որ ես սխալ եմ գրել "միայն մենք չգիտենք", պիտի լիներ "միայն մենք չունենք", կա մի քաղաք, որը ամբողջությամբ ժայռի մեջ ա սարքած:

Այս բոլորը վերաբերվում է յուրաքանչյուր քաղաքակիրթ ազգի և բանաստեղծը հավատարիմ մնալով իր տեսանկյունին( մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում) թվում է այն հատկանիշները, որոնք կարելի է թվել քաղաքակիրթ ժողովրդի մասին, իդեպ, որոնց թվում կան այնպիսիները, ոմանց մասին կոնկրետ կարելի է ասել, որ իրենց գերադասում են մյուսներից:

Ոնց հասկացա, դու էստեղ ուզում ես ասես, որ հայերը քաղաքակի՞րթ են: Շատ ուրախ եմ, որ տենց ես կարծում, ես լրիվ հակառակ կարծիքին, ամեն դեպքում ապրել Հայաստանում ու ասել, որ հայերը քաղաքակիրթ են, նշանակում ա, ապրել Հայաստանում ու միայն նայել Հ1:

փաստորեն զբաղված են պոեզիաի սպանությամբ:

Կներե՞ս դու սա համարում ես պոեզիայի սպանություն: Փաստորեն բոլորս պիտի վեր թրչենք ու գոռանք աշխարհի բոլոր բանաստեղծությունները լա՞վն են, կարծում եմ դա կլինի պոեզիայի սպանություն, կարծում եմ Սևակի գործերն են պոեզիան սպանում, որ իմ տարիքի մարդկանց մեծ մասը, մենակ Սևակ ա կարդացել, Սևակին համարում ա հայ ամենամեծ գրող, բայց էն հիանալի հայկական պոեզիային ծանոթ չի, որը ես համարում եմ աշխարհի լավագույն պոեզիաներից:Ես ուղղակի իմ կարծիքն եմ հայտնում, գրում եմ թե ինչու դուրս չի գալիս, ու վեճի մեջ եմ մտնում ուրիշների հետ, թե՞ պիտի համարենք Սևակը հանճար ա ու չքննադատենք իրան:

ԵԹԵ ՍՊԱՆՎԵՑ ՊՈԵԶԻԱՆ – ՍՊԱՆՎԱԾ Է ԱԶԳԸ, նրա ինքնաոչնչացումը արդեն ժամանակի հարց է:

Հա, սպանվեց մեր պոեզիան: Որովհետև ում հարցնես, որ գրողին ես սիրում կասեն Սևակ, որովհետև իրանք մենակ էդ են կարդում, որովհետև իրանք չեն կարա հասկանան, որ մենք կարգին պոետներ ունենք ու որ Սևակը շատ թույլ ա նրանցից: Բայց ազգը շարունակում ա գոյատևել, նենց որ ազգի գոյատևումը բացարձակ կապ չունի պոեզիայի հետ:

ԱՍԵՆՔ լինե՞լ թե՞ չլինել – հետո ի՞նչ, ո՞վ իրեն նման հարց չի տալիս կյանքի դժվար պահերին………

Հիմա եթե մարդ կարա ինչ-որ կերպ բացատրի, թե ինչու իրան էդ տողը կարա դուր չգա խնդրեմ, ես էլ հնարավոր ա ուրիշ պատճառով սիրեմ էդ տողը: Դուք չեք ուզում հասկանաք, որ ես էդ մեկնաբանությունը գրելով՝ գրել եմ, թե ինչ եմ հասկանում, ոնց եմ ընկալում և վերջապես դրանից հետևում ա, որ չեմ սիրում:

Իհարկ է այս բանաստեղծությունը Սևակի ամենա հաջողված գործերից չէ, եթե այն դիտարկել պոեզիաի բոլոր պահանջներից հելնելով, բայց ամենագլխավոր պահանջը պոեզիաի դա անկեղծ խոսքն է: Կարելի է ասել ուղղակի գովերգ է, բայց կասեմ որ սա անհամեմատ ավելի շատ է քան գովերգը, այս բանաստեղծությունը ավելի շուտ խրախույս է, ԽՐԱԽՈւՅՍ, որ կարդացել են մեր զորավարները մարտի գնալուց առաջ, Խրախույս ժաղօվրդին, որ ամեն օր մարտի է գնում էս աշխարհի դրվածքի դեմ:

Գովե՞րգ է, գուցե տենց, բայց կեղծ գովերգ է, շաբլոն հայկական կեղծ գովերգ: Գիտեք ինչի ա նման, որ հեռուստատեսությամբ լսում ենք, թե Հայաստանը ոնց ա բարգավաճում, այ դրան ա նման: Ցավում եմ, որ էս տիպի բանաստեղծություններն են խրախուսում հայերին:

Հանճարը հեգնել
Չի նշանակում մտածել:

Հանճարը փառաբանող, առավելևս, չի նշանակում մտածող:

[Մասսագետ]

Իմ կարծիքով, նույնիսկ այսքանը ասելն էլ հերիք էր։
Հիմա երբ մեկը սիրահարված է մի ուրիշի վրա ու իրան ասում է, որ աշխարհի ամենասիրուն աչքերը ունի, կողքից մեկը հո չի ասի՝

Զարմանում եմ, երբ մեկը մի ուրիշի ՎՐԱ սիրահարված ա լինում, ո՞նց կարա նման բաներ ասի: Ամեն դեպքում հայրենասեր կոչվելու համար, պիտի առաջին հերթին քո լեզուն լավ իմանաս: Ես ինձ մի մեծ հայրենասեր չեմ անվանում, բայց իմանալով, որ իմ ազգի գլխավոր արժեքը լավ չգիտեմ՝ փորձում եմ հնարավորինս չափ շտկել էդ թերությունս:Ամեն դեպքում, ով որ հայրենասիրությունից ա խոսում, թող իրա լեզուն իմանա սկզբում: