Մոցարտի " Հրեշտակների երաժշտոթյունն" եմ լսում... Ու իմ հրեշտակին եմ նկարում մտքիս մեջ...Աչուկներդ , քիթիկդ, բերանդ...Այնքան հստակ եմ քեզ պատկերացնում... ու միևնույն ժամանակ չեմ պատկերացնում...Երբեմն վախենում եմ խելագարվել էն մտքից , որ գալու ես ինձ հյուր, գալու ես կրկնապատկելու երջանկությունս...չէ . հազարապատկելու ... Երբեք այսքան լիարժեք չեմ եղել, երբեք այսքան չեմ սիրել կյանքը...Ու սիրում եմ այն ավելի ամեն րոպեի, վայրկյանի ,ժամի հետ... Ամեն ժպիտումս, ծիծաղումս դու ես... Ամեն մասնիկումս, բջիջումս...
Պաշտում եմ քեզ...Ձագուկս ...
Մեջբերել
Էջանիշներ