Զանգում է եղբորս(նաև իմ) մանկության ընկերը...Չնայած չգիտեմ էլ տեղին էր ընկեր ասվածը?...
_Պատրաստվի մի ժամից գալիս եմ հետևիցդ , գնում ենք հարսանիք,-ես ապշած եմ, վերջին անգամ մոտ 6 ամիս առաջ եմ հետը խոսել.թվում էր ,թե էլ իրար չենք էլ տեսնելու,իսկ հիմա ինձ կանչումա հարսանիք...
_Ում հարսանիքնա?
_կարևոր չի, դու պատրաստ եղի, որ գամ, ինչքան կարաս սիրունացի...
-Քրոջտ հետ գնա...
_Չէ քո հետ եմ ուզում գնամ, մի քանիսը կան, պետքա ցխեմ..
_կռիվ ես գնում?
-Մի երկարացրու, շաաաաատ եմ խնդրում կյանքի ու մահվան հարցա, ինձ պետքա օգնես...
Ես էլ չգիտեմ ինչու,երևի թե կանացի հետաքրքրություն, որոշեցի գնալ...
Տուն ենք վերադառնում.
-Տեսար, ոնց սաղին տրաքացրեցինք
_Չէ...
_Ոնց ,սաղ մեզ էին նայում ,թող իմանան ինչը ինչից հետոյա
-Սաղ-ը ,ովքեր են?
_Դե ժողովուրդը ենտեղի,սաղ իմ չուզողներն են,-ասեմ ,որ հարսանիքը իմ տեսածներից ամենամեծն էր...
-Բա էլ ինչի էիր գնում, որ ենտեղ քո չուզողներն էին?...,-տրամաբանությունից դուրս ինչ որ բան ասաց,չեմ էլ կարողանում վերարտադրել...
Եկել եմ տուն մաման ասումա, ում հարսանիքն էր, ասում եմ չգիտեմ, ասումա աղջկա կողմից էիք ,թե տղայի, ասում եմ' չգիտեմ,ասումա լավ բա ինչի էիք գնացել
-Ցխելու![]()




կռիվ ես գնում?
Մեջբերել
Էջանիշներ