SSS, բարոյականությունն իր էությամբ հենց ձևականություն էոչ ձևական, գիտակից վարմունքային նորմաները կոչվում են էթիկա:
SSS, բարոյականությունն իր էությամբ հենց ձևականություն է
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Սեփական "ես' ին հավատարիմ լինելն արդեն իսկ բարոյականություն է
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Եթե անում ես քո սեփական գիտակցման հետևանքով, դա էթիկա է: Եթե անում ես, որովհետև այդպես է ընդունված, ապա բարոյականություն է:SSS-ի խոսքերից
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Ես տեղերը կփոխեի...Էթիկայի մասին գրքեր են գրում , կանոններ պարտադրում...էթիկան ներքին ինտլեկտ է,ինքնադաստիարակության արդյունք
Վերջին խմբագրող՝ SSS: 22.04.2010, 13:33:
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
yerevanci (26.04.2010)
Այո: Ներքին ինտելլեկտ, ներքին նորմեր: Իսկ բարոյականությունը՝ հասարակակական «չգրված օրենքների» հավաքածու: Ասենք՝ ղազախական շատ գյուղերում անբարոյականություն է ոչխար դոմփելը, բայց ամեն տղամարդ տղամարդ դառնալու համար պետք է էշ դոմփի: Հայաստանի ու, ասենք, Ուզբեկիստանի գյուղերից շատերում հակառակն է. էշ դոմփողն անբարոյական է, ոչխար դոմփողը՝ կարգին ջիգիթ:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Քո ասածը բարոյականություն չէ...այլ ինչ որ բան ,որն ազային ավնդույթներ է իր մեջ պարունակում...
Ես կարծում եմ,իրական բարոյականությունն ազգություն չի ճանաչում
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Սխալ ես կարծում))) պարզապես հարցրու տարբեր դավանանքների, ազգերի, սոցիալական շերտերի տարբեր մարդկանց, թե ինչն է ըստ իրենց բարոյական, ինչը՝ ոչ, ու միանգամից օրինաչափությունը կտեսնես: Բայց արի մնացածն առանձին քննարկենք, որ քո օրագիրն իմ օրագրի բախտին չարժանանա:
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Պատմությունը չկրկնվելու համար զրուցարանի մի՛ վերածեք:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Նստել էի քարին և հետևում էի մրջյունների վազքին…”Տեսնես նրանք հիվանդանում են?”….
Ինձ հիշեցի մանուկ ժամանակ,երբ չէին թողնում բակ իջնել,նեղացած նստում էի մեր բաց պատշգամբում և հետևում նրանց վազքին…հետո մոռանում էի ,որ նեղացաած եմ և վազում էի տատիկիս մոտ.
_Տատ մրջյունները թագավոր ունեն?տատ բա իրանք որտեղ են ապրում?
-Հա ունեն,-ասում էր տատիկը,վազում էի մամայի մոտ.
_Մամ գիտեիր մրջյունները թագավոր ունեն?...,- ժպտում էր…
Մեր պատշգամբը վաղուց արդեն չկար…
Լսեցի,որ ինձ են ձայն տալիս.
_Բալես,դեռ չես հագնվել?ուշանում ենք…
_Մամ,իսկ մրջյունները հիվանդանում են?,-այս անգամ չժպտաց…Միգուցե նա էլ էր իմ պես մեծացել,կամ էլ պատասխանը չգիտեր…,-մամ իսկ եթե չգնանք,աշխատանքից էլ ուշանում եմ…,-առանց ոչինչ ասելու գնաց,դեմքը թեքել էր,չգիտեմ ինչու…իսկ աշխատավայրում զգուշացրել էի,որ ուշանալու եմ…
Ճանապարհին ոչինչ չէինք խոսում…ես թևանցուկ էի արել նրան և զգում էի ,որ նրա ձեռքն ավելի ու ավելի էր սեղմվում ինձ…Երբեք կյանքն այդքան չէի սիրել…նայում էի շենքերին ,մարդկանց,թռչուններին…ամենն այնքան գեղեցիկ էր թվում…Ես երջանիկ էի…ամեն դեպքում ուզում էի այդպիսին լինել,գոնե այդ պահին…
Հասանք…զգացի,որ այդ շինությունը ճնշում է ինձ,ոտքերս այլևս չէին շարժվում…աստված իմ …ես ապրել էի ուզում…
Սպասում էի միջանցքում…վայրկյանները ժամեր էին թվում,իսկ մաման չկար ու չկար…Մի ճանճ էր տզզում գլխավերևումս…ուշադիր նրան էի նայում.”տեսնես քանի տարեկան է?տեսնսես նրանք հիվանդանում են?”…Դուռը բացվեց. սպիտակ խալաթավորն ինձ ներս կանչեց…երկար վարանեցի..բայց ներս գնացի…մարդկանց դեմքերն աղոտ էին երևում,միայն սրտիս զարկերի ձայնն եմ հիշում և մորս որ նետվեց դեպի ինձ և ամուր գրկեց…էլ դեմքը չէր թաքցնում…բլուզս լվացվեց նրա արցունքներով…Չէի հասկանում…ոչինչ էլ չէի հասկանում…Ինձ աթոռ մոտեցրեցին և առաջարկեցին նստել…թուղթ մեկնեցին ինձ…
_Կարդա,-վերցրեցի…չգիտեմ ինչ էր գրված,բան չհասկացա…Ձեռքերս դողում էին…քարացել էի…,-բացասական են,-բացատրեց խալաթավորը…
Էլ ոչինչ չեմ հիշում,միայն մորս շուրթերի ջերմությունը,որ ինձ արթնացրեց…
Էլ ոչինչ չեմ հիշում…Չեմ էլ ուզում հիշել…անցավ գնաց…Ես սիրում եմ կյանքը…
Տեսնես Ճանճերը թագավոր ունեն?...
Հ.Գ.
շատ եմ խնդրում,եթե հնարավոր է...այս գրառմանս ոչ մի մեկնաբանություն չանեք
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Այսօր գնացի խանութ' ժպիտ գնելու…թանկացել էր…դատարկեցի գրպանումս եղածը…հազիվ հերիքեց…էսպես ,որ գնա մեր բանը հեչ լավ չի լինելու…
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Այսօր որոշեցի կորուստներս կշռել…ձախ նժարին կորուստներն էին ,մյուսին'ձեռքբերումներս…Ավաղ…ձախ կողմը թեքվեց…Հետո հիշեցի որ դու էլ ես ինչ որ չափով «ձեռքբերում»…աջ կողմը թեքվեց…
Արժեր այդքան բան կորցնել քեզ ունենալու համար…
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Գիտես այնքան հաճախ եմ քեզ հիշում…Կասեի ամեն օր,կամ…սուտ չլինելու համար կասեի 'գրեթե ամեն օր…Երեկ ավարտական երեկոյիս նկարներն էի նայում…քո և մամայի արցունքոտված նկարներն էլ կային…Հիշում ես? Իսկ հիշում ես,որ ավարտական երեկոյին հանգնելու ոչինչ չունեի…Բայց ինչպես կարող էի չունենալ,եթե դու կայիր…Իսկ կոշիկները…Դա էլ եմ հիշում,ամենաթանկն առար ինձ համար…Հիշում եմ ինձ Ռեստորան ճանապարհելիս քո ու մամայի կիսալացակումած դեմքերը.գիտեմ'հարազատ մոր պես միշտ հպարտացել ես ինձանով…Գիտես,քեզ միշտ ժպիտով եմ հիշում…այլ կերպ հնարավոր էլ չէ…Հիշում ես ինչպես էիր վրաս բարկանում,երբ ձեր տանը հացը կիսատ էի թողնում,իսկ հիշում ես,որ մի անգամ ինձ անկյուն կանգնացրեցիր…Կարծում եմ ավելորդ է կարոտի մասին խոսելը…Ինձ համար երկրորդ մայր ես եղել…Հիշում եմ,հիշում…Գուցե մի քիչ բարկացած ես վրաս…քանի որ առաջվա պես հաճախ ձեր տուն չեմ գնում.էհ երեխաներիդ կարողանում եմ ասել ,թե աշխատանքս շատա,չեմ հասցնում…Բայց քեզ անկեղծ կասեմ…դատարկ է ձեր տունն առանց Քեզ…
Մտածում ես ինչու քեզ հիշեցի հիմա?Քիչ առաջ պաշտոնս ու աշխատավարձս բարձրացրեցին,ուզում էի պարտադիր իմանաս…Խոստացիր որ կկադաս…Շատ եմ ուզում ,որ իմանաս…Հա մամային զանգել ասել եմ,բայց գիտես ինչ ասաց.
_Երանի մորքուրդ տեսներ…
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Միջանցքում բավականին տոթ էր…Ես էի մնացել և ինձանից բացի ևս 2 ը…չեմ հիշում մինչ ինձ քանիսն էին մտել…Սենյակից մի չափազանց գեղեցիկ աղջիկ դուրս եկավ և կոտրատվող քայլվածքով հեռացավ…Իմ հերթն էր…Ճակատիս վրա խոնավություն էի զգում…անծանոթ ինչ որ բան էր հետս կատարվում…ավարտական քննություններին անգամ այսպես չէի լարվել,ցանկացա փախչել,հեռանալ…բայց հիշեցի,որ պետք է…
16 տարեկան էի,սովորում էի 1 կուրսում…Մոտավորապես 1 տարի էր,ինչ մաման ու պապան դժբախտ պատահարից հետո ի վիճակի չէին աշխատել…Դժվար էր…Որոշել էի. պետք է աշխատել,ամեն գնով պետք է աշխատել…
…Դուռը թակեցի…
_Ներս մտեք,-գետինը փախչում էր ոտքերիս տակից,մտա…երեքն էին ,երկուսը 40-ին մոտը,մեկը հազիվ 25 լիներ:Անտանելի էր…չէին հրավիրում նստելու,ինչ որ բթացած հայացքներ էի զգում վրաս,նրանցից մեկը ցանկացավ բան ասել ,բայց կրկին ոչինչ չասաց…Չգիտեմ որքան այդպես կանգնած մնացի…վերջապես նրանցից մեկը պատասխանեց իմ’ 5 րոպե առաջ տված բարևին և հրավիրեց նստելու…
_Ինչի ես պատրաստ հանուն աշխատանքի,-ես բոլորովին այլ հարցեր էի սպասում,դե օրինակ փորձի,գիտելիքների,կրթության մասին,ոչինչ չկարողացա պատասխանել,միայն ուսերս վեր բարձրացրեցի,-քանի տարեկան ես?
_16
_Շատ չես փոքր?
_Ինչի համար,-հարցս նրանց մոտ չգիտես ինչու ժպիտ առաջացրեց,
_Շատ ես ուզում աշխատել?
-Դե…,-չթողեցին պատասխանեմ
-Ընդունված ես…,-մի պահ չըմբռնեցի ինչ են ասում…
_Բայց…,-ես էլ չգիտեի ինչ եմ ուզում ասել,անսպասելի էր
_Երկուշաբթի օրվանից կարող ես գալ,քեզ ամեն ինչ կսովորեցնենք,դե հիմա արի սենյակդ ցույց տամ,-ես երազների գրկում էի,առաջին փորձ և նման հաջողություն…սենյակս…աստված իմ երազել անգամ չէի կարող,ինչ հարմարավետ էր,լուսավոր,նորագույն տեխնիկայով…_Աշխատավարձդ նախնական կլինի 150000,-էլ չէի լսում ինչ էր խոսում…պատկերացնում եք ‘150000դրամ, 2005 թվին,16 տարեկան աղջկա համար…
Տուն գալու ճանապարհին մտքումս արդեն հաշվում էի թե օրական ինչքան է գալիս,թե մամային ինչ եմ գնելու,պապային ինչ եմ նվիրելու ծննդյան օրվա առթիվ,տատիկին իր սիրած “Սոֆիա Ռոտառու”ի սկավառակն էի նվիրելու,բա տակը,տակը շատ ա մնում…Կտամ եղբորս . իմ և նրա աշխատավարձով մերոնց ոտքի կկանգնեցնենք,հետո մի պահ հրճվեցի…աստված իմ աշխատավարձս եղբորինիցս էլ շատ էր…
Դեռ տուն չէի հասել,երբ հեռախոսս զանգեց.
_Ալո?
_Ազիզ?
_Ովա?
_Ոնց ,մի քիչ առաջ հետս էիր խոսում չես հիշում?
_Հա ,լսում եմ
_Տուն հասար
_Դեռ չէ
_Հասնես զանգի,որ չանհանգստանամ
_Լավ,-մի պահ խուճապի մատնվեցի ,հետո մտածեցի,”Ինչ հոգատար տնօրեն ունեմ”…”ազիզը” ենթագիտակցաբար ջնջեցի հիշողությունիցս,այն ինձ ձեռք չէր տալիս…
Տուն հասնելով,ուրախալի լուրը պատմեցի մերոնց…Արձագանքն այն չէր,ինչ ես էի սպասում…
_Չես գնալու,- միաժամանկ ասացին պապան և եղբայրս,ցավալի էր,չկարողացա ոչ մի կերպ նրանց համոզել ,որ այն ինչ նրանք են մտածում սխալ է,որ գուցե ես եմ սխալ մեկնաբանում,որ տնօրենս բավականին կիրթ մարդ է…հանկարծ հեռախոսս նորից զանգեց,կրկին նա էր,ուզում էր իմանալ լավ եմ հասել,թե ոչ…Մաման հազիվ եղբորս զսպեց,որ ձեռքիցս չխլի այդ պահին հեռախոսը…Հիասթափությունս անտանելի էր…Առանց ոչինչ ասելու փակվեցի սենյակումս…
Այդ օրը “տնօրենս” ինձ ևս 5 անգամ զանգեց,վերջինը’ գիշերվա 00.30 ին,որոնց ես չպատասխանեցի. ոչ նրա համար,որ ուշ էր զանգում,այլ պարզապես ամաչում էի ասել,որ չեմ գալու…
Մոտավորապես մեկ շաբաթ առաջ էր,գործնական հանդիպում ունեի…նախագիծ պետք է ներկայացնեի…նա էլ էր ներկա …ճանաչեց ինձ…Հանդիպման վերջում մոտեցավ.
_Ինչի չեկար մեր մոտ աշխատես ?ստեղ ավելի շատ են տալիս?
_Չէ,պարզապես ես այստեղ ոչինչ չեմ տալիս…
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Համա թե մարդիկ են լինում (բայց դե դու էլ за словом в карман не лезешь)
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Ու ցավոք ես միակը չեմ
Համա թե մարդիկ են լինում (բայց դե դու էլ за словом в карман не лезешь
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ