Այս ցուցակում նշված անունների մեծամասնությունն, անշուշտ, գերադասելի է ոչ միայն դիտել, այլև անպայման կարդալ. չէ՞ որ, տարածված կարծիքի համաձայն, գրքի էկրանացումը երբեք չի կարող գերազացել իր տպագիր օրիգինալին: Սակայն կան այնպիսի ֆիլմեր, որտեղ սյուժեի, հերոսների և ընդհանուր մթնոլորտի տեղափոխումը գրքի էջերից դեպի մեծ էկրան միայն դրական է անդրադառնում ստեղծագործության որակի վրա՝ էլ ավելի ընդգծելով վառ կերպարները, անսպասելի շրջադարձերը և այլն: Ստորև ներկայացնում եմ գրքերի՝ կինոյի ողջ պատմության ընթացքում նկարահանված լավագույն էկրանացումները: Ցուցակն, անշուշտ, թերի է և փոքր-ինչ սուբյեկտիվ. ակնկալում եմ, որ ներքևում կծավալվեն այն լրացնելու ազնիվ նպատակին ծառայող բուռն և արյունահեղ քննարկումներ: Եվս մի նշում. ջիհադից խուսափելու համար գերադասել եմ ցուցակում տեղ գտած ֆիլմերը չհամարակալել: Եվ այսպես…
«Շինդլերի ցուցակը»: Հիմնված է Թոմաս Քենիլիի՝ 1982 թվին հրատարակված «Շինդլերի տապանը» վեպի վրա: 1993-ին Սթիվեն Սփիլբերգը էկրանավորեց գիրքը: Ֆիլմը շահել է 7 «Օսկար» մրցանակ:
«Հարրի Պոտտերը և»… և գրեթե ամեն ինչը: Նկարահանված են ըստ Ջոաննա Ռոուլինգի՝ Հարրի Պոտտերի արկածների մասին պատմող համանուն վեպերի:
«Մատանիների տիրակալը» եռերգությունը: Թոլքինի էպոսն առաջին անգամ լույս տեսավ հեռավոր 1954 թվականին: Գրեթե կես հարյուրամյակ անց՝ 2001-ից 2004-ը, ռեժիսյոր Պիտեր Ջեքսոնը նկարահանեց երեք մասից բաղկացած մի ֆիլմ, որն աշխարհով մեկ հավաքեց երեք միլիարդ դոլար և արժանացավ 17 «Օսկարի»:
«Փսիխո»: Հիչկոկի դասական կինոնկարի հիմքում Ռոբերտ Բլոխի՝ 1959 թվին հրատարակված համանուն վեպն է, որն իր հերթին հիմնված է իրական պատմության վրա:
«Անգլիացի պացիենտը»: Այս զարմանալի վեպի հեղինակը՝Մայքլ Օնդատժեն, 1992 թվին իր ստեղծագործության համար արժանացավ Բուկերովյան մրցանակի: 1996-ին Էնտոնի Մինգելլան գրքի հիման վրա նկարահանեց համանուն ֆիլմ, որը 9 «Օսկար» շահեց, այդ թվում՝ «լավագույն ֆիլմ» անվանակարգում:
«Բեն Հուր». ամերիկացի գրող Լյու Ուոլլասի վեպի մոտիվներով ռեժիսյոր Ուիլյամ Ուայլերի նկարահանած էպիկական կինոնկարը 1959 թվին արժանացավ 11 «Օսկարի»:
«Քամուց քշվածները»: Վեպի հեղինակը Մագրետ Միտչելն է: Ֆիլմը նկարահանվել է 1939-ին և շահել 10 «Օսկար» մցանակ:
«Ֆորեսթ Գամփ»: 1994-ին ստեղծված այս փայլուն կինոնկարի հիմքում Ուինսթոն Գրումի՝ 1986 թվին գրած համանուն վեպն է: 6 «Օսկար»:
«Փախուստ Շոուշենկից»: Ֆրենկ Դարաբոնդն իր «IMDb-հավեժ-N1» ֆիլմը նկարահանել է 1994-ին՝ Սթիվեն Քինգի «Ռիտա Հեյվորթն ու Շոուշենկից փրկությունը» վեպի հիման վրա: Կինոնկարը ներկայացվել է 7 «Օսկարի»:
«Մարտական ակումբ»: Դևիդ Ֆինչերի թրիլլերի գրական հիմքը Չակ Պալանիկի համանուն վեպն է: IMDb #16:
«Կնքահայրը»: 1969-ին Մարիո Պյուզոն աշխարհի դատին հանձնեց համանուն վեպը, որի հիման վրա էլ Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլան նկարահանեց իր գանգստերական դրաման: 3 «Օսկար»՝ լավագույն ֆիլմ, լավագույն սցենար (ադապտացիա), լավագույն առաջին պլանի տղամարդու դերակատարում (Մառլոն Բրանդո):
«Մեծ ձուկ»: Նկարահանված է ըստ Դենիել Ուոլլեսի «Մեծ ձուկ. Առասպելաբանական համամասնությունների վեպ» գրքի: Արժանացել է «Օսկարի» լավագույն երաժշտության համար:
«Մնա ինձ հետ»: Ռեժիսյոր՝ Ռոբ Ռեյներ, ֆիլմին որպես հիմք ծառայած «Մարմինը» վեպի հեղինակ՝ Ստիվեն Քինգ:
«Վարդի անունը»: 1986-ին ռեժիսյոր Ժան-Ժակ Աննոն փայլուն կերպով էկրանավորեց Ումեբրտո Էկոյի աշխարհահռչակ «Վարդի անունը» վեպը: Շոն Կոններիի մարմնավորած Բասկերվիլցի Ուիլիամը անմոռանալի է:
«Կանաչ մղոնը»: Եվս մեկ ֆիլմ, որի ռեժիսյորը Ֆրենկ Դարաբոնդն է: Եվս մեկ ֆիլմ, որը հիմնված է Ստիվեն Քինգի համանուն վեպի վրա: «Օսկարի» չորս նոմինացիա և ջերմագույն ընդունելություն հանդիսատեսի կողմից:
«Տասներկու աթոռ», «Ոսկե հորթը»: Հանճարեղ գրչեղբայրներ պարոնայք Իլֆն ու Պետրովը մեզ նվիրեցին մեծ կոմբինատորի փայլուն կերպարը, իսկ ռեժիսյորներ Լեոնիդ Գայդայն ու Միխայիլ Շվեյցերը հավերժ անմահացրեցին Օստապ Իբրահիմովիչին ժապավենի վրա:
«Մենք ենք, մեր սարերը»: Ռեժիսյոր Հենրիկ Մալյանի ստեղծագործությունը, որպես ֆիլմ, բնավ չի զիջում գրող Հրանտ Մաթևոսյանի ստեղծագործությանը, որպես վիպակի: Սրանից լավ գովեստ դժվար է գտնել. հայկական լավագույն կինոնկարներից մեկը, եթե ոչ ամենալավը:
«Պատերազմ և խաղաղություն»: Սերգեյ Բոնդարչուկի մոնումենտալ ստեղծագործությունը Լև Տոլստոյի վեպի արժանի էկրանավորումն է: Բազմաթիվ մրցանակներ, այդ թվում, 1968 թվին, «Օսկար»՝ լավագույն արտասահմանյան ֆիլմ անվանակարգում:
Ցուցակը բաց է, պարոնայք:
Մեջբերել
Chuk-ի խոսքերից
Չնայած բացառություններ եղել են, որ ֆիլմը գրքին շատ քիչ ա զիճել, կերպարները բնական են եղել: Դրանցից մի քանիսը առանձնացնեմ՝ մեկը «Վարպետը և Մարգարիտան» է , Նույն Բուլգակովի «Շան սիրտը», Պարֆյումերը(Ժան Բատիստ Գրենույը
), «Зеленая миля»-ն(շատ հաջող էկրանավորում):
Էջանիշներ