Ռուզաննա Պետրոսյան. տպվածն ու անտիպը…

[Երվանդ]

Չէի կարդացել էս թեման, ընկերներիցս մեկը ասեց որ լավ ա գրում Ռուզաննա Պետրոսյանը էսօր աչքս ընկավ, դուրս գալիս ա, նենց չի որ անդիմադրելի ա, բայց լավն ա հաստատ, արձակը չկարդացի

---------- Ավելացվել է՝ 10:48 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 10:48 ----------

Ներեցեք, Ռուզաննա Պետրոսյանը հենց ինքն Արևածագն է?

Փաստորեն:

[Արևածագ]

Չէի կարդացել էս թեման, ընկերներիցս մեկը ասեց որ լավ ա գրում Ռուզաննա Պետրոսյանը էսօր աչքս ընկավ, դուրս գալիս ա, նենց չի որ անդիմադրելի ա, բայց լավն ա հաստատ, արձակը չկարդացի

Կարծիքի համար շնորհակալ եմ քեզ էլ, ընկերոջդ էլ: Նորից համոզվեցի, որ գովազդը ոչ միայն առևտրի, այլև ընթերցողների շարժիչն էլ է... Թե չէ հարյուր տարի էլ մնար, դու այս թեման մտնողը չէիր: Ու ոչ միայն դու:

[Արևածագ]

Մեր ամառն անցավ: Ու լույսի հետքին
Ամսաթվեր են շրջանի մեջ լուռ:
Իսկ ես ունկնդիր օրերի հևքին
Փորձում եմ վանել տագնապ ու սարսուռ:

Բաժանումները թունոտ են, տխուր,
Բայց իմ մեջ թաքուն հույս է ճառագում
Ամռան արևի մի փոքրիկ կտոր,
Որ քո հայացքի կնիքն է կրում:

1990

[Արևածագ]

Եկել է կյանքում մի պահ հուսահատ.
Կերուխումների ճոխ սեղանից ետ,
Երբ որ գլուխս բարձին եմ դնում,
Հոգիս ոռնում է կարոտով վհատ:

Արդեն քանի օր նորածնի նման,
Քնելուց առաջ՝ խուլ հեկեկոցներ,
Ու զարթնելիս էլ մի կուշտ լալիս եմ,
Մինչև որ ՄԱՀ-ճից անձայն վեր կենամ:

2007

[Արևածագ]

Իմ արևոտ երազի անմարելի լույսերում
Թվացել է ինձ հանկարծ՝ մոտեցել եմ պատրանքիս,
Եվ խելահեղ մեր դարի արբշիռ ու խենթ ընթացքում,
Կարծել եմ, թե քո սիրով կջերմանա խեղճ հոգիս:

Հարկահավաք Նեռը բայց՝ Ժամանակը անկաշառ,
Հիացքներիս վրայից ողջ մառախուղն է ցրել:
Փոխադարձ ու երջանիկ սիրո ցնորքը պայծառ
Դարձել է փուչ ու դատարկ մի հինավուրց առասպել:

1992

[Արևածագ]

Վառման երազս տվի
Ալիքներին հեռացող,
Որ չմրկի իմ հոգին
Էլ ոչ մի բոց, ոչ մի դող:

Նոր աշխարհում բյուրեղյա,
Օտարացման եզերքին,
Պաղած հույզեր է ծնել
Զգուշավոր իմ հոգին:

Ու դիակներ բազմաթիվ
Մեջս խեղված ես-երի,
Գաղտագողի կթաղեմ
Մոռացության փոսերում:

[Արևածագ]

Թող նայեմ քեզ,
Որ իմանամ զսպել իմ մեջ,
Ոչինչ չասող բառերի չուն:
Ախ, խենթ եմ ես, երբ հայացքդ տաք
Ինձ ես հառում,
Երբ մատներիդ մի հպումից
Ձգողության և ո'չ մի դաշտ
Ինձ այս երկրին էլ չի կապում:
Ամառն անցավ, քո շուրթերից
Բարկ արևի համն է կաթում:
Իսկ ես կյանքում չեմ կշտացել
Ո'չ արևից, ո'չ քո սիրուց:
Զմուռս եմ ես ափերիդ մեջ,
Չպնդացած, հեղուկ զմուռս:
Դիր քո սրտին զմուռսն այնպես,
Որ ես կնքել կարողանամ.
-Սիրում եմ քեզ...
Սիրում եմ քեզ:

1990