Սենյակից սկսեց գրեյպֆրուտի հոտ գալ, որի համար խելագարվում եմ…
Անձրևի կաթիլների ձայնը կամաց-կամաց խառնվեց շնչառությանս հետ: Մինչև ոսկորներս անձրևի կաթիլներով փաթաթվեցի: Անձրևը պետք է բոբիկ զգալ՝ ոտքերով: Փողոցի մարդիկ փախչում էին, իսկ ես ագահաբար իրենց պատառն էլ էի ինձ վերցնում...
Մի պատառ անևձրև և կյանքը հրաշալի է...
Ինձ թվում է, որ ինձ շրջապատող մարդիկ դարձան ավելի բարի և երջանիկ…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
A.r.p.i. (10.04.2010), CactuSoul (09.04.2010), Miss Elegance (13.04.2010), Yeghoyan (09.04.2010), Yevuk (22.04.2010), Դատարկություն (10.04.2010), Երկնային (10.04.2010), Ժունդիայի (10.04.2010), Մանուլ (10.04.2010)
Բոլոր տատիկները նույն ձեռքերն ունեն: Նույն նուրբ, քնքուշ ու ծերացած ձեռքերը, որոնք պատրաստում են աշխարհի ամենահամով ճաշերը:
Բոլոր տատիկները ունեն աշխարհի ամենաբարի և ամենաջերմ աչքերը: Աչքեր, որոնք տեսնելով կյանքի լավն ու վատը շարունակում են լիել բարի, բայց մի քիչ էլ արցունքոտ:
Բոլոր տատիկների պատմած հեքիաթներն ու պատմություններն էնքան հետաքրքիր և ուսուցողական են, որ ցանկության դեպքում էլ մոռանալ չի լինում:
Կարոտում եմ տատիկիս
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Առաջ չէի հավատում, որ կան այնպիսի մարդիկ, առանց ում շնչելն անհնար է:
Իսկ հետո հանդիպեցի քեզ...
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
einnA (30.06.2010), Miss Elegance (13.04.2010), SSS (30.04.2010), Yevuk (22.04.2010), Ժունդիայի (13.04.2010)
Նա քայլում և ժպտում էր…
Ժպտում էր վառող արևին…
Ժպտում էր գարնան օդին…
Ժպտում էր թռչունների երգին…
Ժպտում էր նստարաններին համբուրվող սիրահար զույգերին…
Ժպտում էր երթուղային տաքսու վարորդին…
Ժպտում էր անտուն կատվին և թափառող շանը…
Ժպտում էր…
Ժպտում էր…
Ժպտում էր այնպես ինչպես երբեք չէր ժպտացել
Կարծես դա անում էր վերջին անգամ…
Փոքրիկ ժպտացող աղջիկ…
Նրա աչքերց երջանկություն էր բխում…
Մենք պետք է ժպտանք, երբ ուզում ենք լացել և միգուցե հենց այդ ժամանակ ինչ-որ կփոխվի այս աշխարհում
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
…ուզում եմ գա, ձեռքը դնի ուսիս, նայի աչքերիս մեջ ու ասի, որ ամեն ինչ լավ կլինի:
Ուզում եմ գա նա, ում կարիքը հիմա ամենաշատը ունեմ, ում կհավատամ, կվստահեմ, ում կողքին ինձ թեթև կզգամ:
Ինչի՞ ես կորում հենց են ժամանակ, երբ քո կարիքը ամենաշատն եմ զգում:
Հ.Գ. Ամեն ինչ լավ կլինի!
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Նոր կարդում էի նկարներիդ մեկնաբանությունները, որոնք գրել էին տարբեր աղջիկներ: Մի պահ հայացքով “շնորհակալություն” կաճակը փնտրեցի, բայց ապարդյուն: Ամեն գրածի տակ կստորագրեի:
Ցանկություն առաջացավ այդ ամենի տակ գրելու, ձեզ ինչ, ինքը իմն է!!!
Ու մեծ վերջակետ դնել, որ բոլորը տեսնեն:
Ինչ լավա, ինձ տիրապետել եմ սովորել, էլի քո շնորհիվ…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Դու ինձ հույս տվեցիր …
Դու բռնեցիր իմ ձեռքը և նայեցիր աչքերիս մեջ…
Այդ աչքերում ես տեսա համարձակություն…
Այդ մոխրագույն աչքերը խոսում էին սիրո մասին…
Քո ժպիտը, այդքան նուրբ և մտերիմ, հիշեցնում էր ինձ, որ քնած չեմ...
Քո ձայնը խառնվում էր մռայլ քաղաքի աղմուկի հետ…
Դու խոստացար լինել ինձ հետ...
Դու ինձ տաքացրիր քո սիրով...
Եվ ես կարողացա ամեն ինչ
Ամեն անհնարինը…
Ես կարողացա ձեռքերով գրկել ամբողջ աշխարհը…
Բայց…
Ես գտեի, որ մի օր դու լուռ կգնաս…
Կգնաս իմ կյանքից…
Բայց չգիտես ինչու դու խոստացար լինել ինձ հետ…
Եվ մենք երկուսս էլ գիտեինք, որ այդպես չի լինի…
Հ.Գ. Երջանիկ եղիր
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Նա իմ կյանքի ամենաթանկ էակն էր` իմ ամենալավ ընկերը…
Նա ծեծում էր իմ պատուհանը, երբ ես տխուր էի…
…և անց էր կացնում իմ կողքին գիշերը, կամացուկ լացելով իմ հետ միասին…
Նրան չէր լինում զանգել, չէր լինում գտնել…
Նա գալիս էր անսպասելի, երբ ինքն էր դա ուզում…
Նա բնության մի մասնիկն էր և չէր ենթարկվում ոչ մեկի, բացի իրենից…
Նա սիրում էր ինձ և ոչինչ չէր պահանջում…
Մարդկանց համար նա ուղղակի անձրև էր…
…իսկ ինձ համար` լավագույն ընկեր…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Գարուն...
Գարուն, ես կշրջվեմ քեզ դեմքով…
Ես կհամբուրեմ քո երկինքը…
Ես սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Սիրում եմ քո գիշերային երկինքը, քանի որ այնտեղ այդքան քիչ աստղ կա…
…քանի որ նա այդքան գեղեցիկ է…
Ես կհամբուրեմ քո ջրափոսերը…
Ես սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Սիրում եմ քո ջրափոսերը, քանի որ նրանք արտացոլում են իմ թաց թախիծը…
…քանի որ նրանք այդքան գեղեցիկ են…
Ես սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Դու կարող ես ամբողջ գիշեր պատմել ինձ հեքիաթներ, իսկ ես կհավատամ դրանց, քանի դեռ մութ է…
…քանի դեռ լուսաբացը չի գողացել քո կախարդանքը…
Ես կհամբուրեմ քո հոտը…
Ես սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Սիրում եմ քո հոտը, քանի որ այն լցված է մենակության տաքությամբ…
…քանի որ այն այդքան գեղեցիկ է…
Ես կհամբուրեմ քո քամին…
Ես սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Սիրում եմ քո քամին, քանի որ նա այդքան նուրբ համբուրում է ինձ…
…քանի որ նա այդքան թեթև է և ազատ…
Սիրում եմ քեզ, Գարուն!
Սիրում եմ քեզ, քանի որ Դու իմ գարնան մի մասը դառար…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Miss Elegance (25.05.2010), Երկնային (18.05.2010), Ժունդիայի (18.05.2010), Ինչուիկ (18.05.2010)
Մանկական երազանք, երևակայություն…
Բայց այդպես ավելի հետաքրքիր է` ապրել երազներում…
Բաց թողեք ինձ!
Բաց թողեք ինձ երազների աշխարհ!
Չեմ ուզում ապրել մոխրագույն աշխարհում, որտեղ իմ ամեն օրը նման է նախորդին, որտեղ ստիպված եմ խաղալ դերեր, այլ ոչ թե ապրել...
Բաց թողեք ինձ հեքիաթների աշխարհ, վառ գույների աշխարհ!
Այնքան եմ ուզում ապրել այնտեղ, որտեղ հոգիս շրջապատված կլինի կենդանի գույներով, այլ ոչ թե սև սենյակում` ծակող հատակով, ճաղերով պատուհաններով և երկաթե դռներով, որոնք պատված են ժանգով…
Իմ սենյակը ընհանրապես չի համապատասխանում իմ ներքին աշխարհին, ընհանրապես չի համապատասխանում…
Բաց թողեք ինձ երազների աշխարհ!
Բայց միայն մի պատասխան է պտտվում գլխումս…
…այս ամենը իմաստ չունի, որովհետև…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
helium (25.05.2010), SSS (19.05.2010), tikopx (20.05.2010), Դատարկություն (19.05.2010), Ժունդիայի (19.05.2010)
Զգացմունքներ` կան: Խոցելիությունը ներկա է:
Երբ սիրում ես, դառնում ես փոքիրկ երեխա:
Դու իմ քամին ես: Մոտեցիր, գրկիր ինձ, համբուրիր և ասա.
- Ժպտա:
Եվ ես կժպտամ:
Երբ դու քեզ վատ ես զգում, ես գալիս եմ քեզ օգնության: Ես դառնում քո երկինքը: Մոտենում եմ քեզ, գրկում եմ, դնում եմ քո գլուխը իմ ուսին: Սեխմում քո ձեռքը` պինդ-պինդ, հայացքը` նուրբ, շուրթերը` գրեթն անզգա: Շշնջում եմ.
- Սիրելիս, ժպտա, ամեն ինչ լավ է, ես այստեղ եմ..
Եվ դու ժպտում ես:
Դու քեզ վատ ես զգում, բայց…
…հանուն ինձ…
Ինչքան կախարդանք կա մի կտոր ժպիտի մեջ:
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Օճառե պղպջակը ապրում է մի քանի վայրկյան…
Մենք չիականացված երազանքի մասին ասում ենք, “Նա պայթեց ինչպես օճառե պղպջակը”:
Իսկ պատկերացրեք օճառե պղպջակներ, որոնք ունեն երկար կյանք: Նրանք ապրում են երկար, թռչում են ավելի ու ավելի վերև, քամին նրանց տանում է հեռուներ, նրանք խառնվում են ծիածանի գույների հետ:
Հենց այդպիսի հետաքրքիր կյանքով են ապրում մեր երազանքները: Ու միշտ դառնում են իրականություն: Մենք պետք է հավատանք դրան:
Բռնել կյանքի պայծառ ակնթարթը հեշտ չէ:
Բայց քո մոտ կստացվի, դու ուղղակի հավատա…
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Բարև...Նոր Կյանք...
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
einnA (30.06.2010), SSS (15.06.2010), Yevuk (28.08.2010), Դատարկություն (12.06.2010), Ժունդիայի (12.06.2010)
Ամեն ինչ սկսվում է մտքերից...
Երբ սկսում մտածել Նրա մասին ամեն վայրկյան, ամեն ապրած ակնթարթ...
* * * * *
Բարև…
Դու կանգնած ես պատշգամբում ինձանից հարյուրավոր կիլոմետր հեռու և ծխում ես: Կողքիդ կանգնած մարդու հեռախոսի շնորհիվ ես ճակատագրի բերումով լսում եմ քո օդի լռությունը: Իմանալուվ, որ հեռախոսի այն ծայրում ուրախ շնչում եմ ես` փոխանցում ես սառը բարև, և իմ ձայնը միանգամից ջարդվում և դանում է խռպոտ: Ինչ-որ բան ջարդվում է հենց իմ մեջ և ես մտովի խնդրում եմ այն մարդուն չհեռանալ քո կողքից: Թեկուզ ընդամենը մի քանի վայրկյան, բայց ես կլինեմ քո կողքին և կլսեմ քո լռությունը: Ես այլևս երբեք չեմ ճանաչի քո ձայնը, չեմ հիշի քո հոգու նոտաները, բայց լռությունը...այն ես մոռանալ չեմ կարող: Իմ աշխարհը սառում է մի ակնթարթ և սկսում է նորովի պտտվել, խեղդվում է զգացմունքներից, հիշողություններից, պտտվում է քո անվան, աչքերի շուրջ, մահանում է բաժանման րոպեին, որպեսզի զգացմունքների ամենաթեժ պահին նորից սկսի անել խենթություններ, չմոռանալով փոխանցել պատասխան բարևը...
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Մեկ, երկու, երեք, չորս, …, .., հիսունութ, հիսունինը, վաթսուն…
Փոքր ժամանակ, երբ քունս չէր տանում կամ ուղղակի չէի ուզում քնել, տատիկս գալիս, նստում էր կողքս ու ասում էր, որ եթե միասին սկսենք մտքում մինչև վաթսունը հաշվել` կքնենք: Իմ մոտ քնել չէր ստացվում, դրա համար ամեն հինգ վայրկյանը մեկ տատիկիս հարցնում էի թե ինքը որ թվին հասավ: Ու տենց էնքան ժամանակ, մինչև որ տատիկս հույսը կորցրած սկսում էր ինձ հեքիաթ պատմել: Միայն դրանից հետո էր ստացվում քաղցր քուն մտնել:
Մոտ մեկ ամիս է քնել չեմ կարողանում: Պառկում եմ, սկսում եմ հաշվել, բայց չի օգնում: Հեքիաթի կարիք ունեմ:
Երևի սկսեմ ման գալ նրան, ով ինձ հեքիաթ կպատմի:
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
A.r.p.i. (23.06.2010), Legolas (23.06.2010), Դատարկություն (25.06.2010), Ժունդիայի (23.06.2010), Լեո (25.06.2010)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ