Մեմուարներ

[Farfalla]

Մանկական տարիների սիրո հետ ոչինչ չի կարելի համեմատել: Մի այլ կարգի մաքուր զգացումունքա:
Առաջին անգան սիրահարվել եմ մանկապարտեզում: Անունը Արման էր: Մեր խմբի ամենասիրուն ու քաջ տղան էր: Քաջ էր, որովհետև միշտ աղջիկներին պաշտպանում էր ու երբ իրան ծեծում էին լաց չէր լինում: Հենց դրա համար էր դուրս գալիս: Մեկ էլ շատ հետաքրքիր պատմություններ էր պատմում, նենց հավեսով էր հորինում, որ ասելու չի: Որ գնում էինք քնելու գալիս նստում էր կողքս ու սկսում էր ինչ-որ բան պատմել, հետո իրա պատմածը երազիս էի տեսնում:
Երեկ երեկոյան մանկապարտեզում խմբով նկարված նկարը տեսա ու Արմանին էլի հիշեցի: Շատ սիրուն երեխա էր: Հիմա արդեն մեծ տղայա դառել, երևի ահագին աղջիկների սիրտ կոտրած կլինի: Հույով եմ, որ առաջվա պես քաջ ա ու աղջիկներին չի նեղացնում: Տեսնես հիմա ինչպիսիննա: Կարողա նույնիսիկ հանդիպել եմ, բայց չեմ իմացել ովա:
Ինչ լավ կլիներ, որ մանկապարտեզի երեխեքով հանդիպեինք… 20 տարի անց…

[Farfalla]

Վերջին 10 տարիների ընթացքում էնքան առաջարկներ եմ ստացել հայասատանից գնալու: Բայց միշտ մերժել եմ: Մտքովս անգամ չի անցել, թե ոնց կարամ իմ հայրենիքը թողնեմ ու գնամ ուրիշ երկիր: Միշտ ինչ-որ բան ինձ պահելա ստեղ:
Ժամանակ առ ժամանակ եղել են հիասթափություններ, ուզեցել եմ փախնել, գնալ, էլ երբեք Հայաստան չգալ, բայց մի քանի օր սպասելուց հետո հասկացել եմ, որ չեմ կարա ուրիշ տեղ ապրեմ:
Շատ եմ սիրում Երևանը: Սիրում եմ օդն ու հոտը, բայց ոչ փողոցներն ու շենքերը: Ախր ոնց կարելիա սենց կարճ ժամանակահատվածում էս ձևի փչացնել քաղաքը: Ոնց կարելիա ամեն ծառի տակ մի հատ լոյլոզ շենք կառուցել, որը ուժեղ քամու դեպքում դժվար թե տեղը կանգնած մնա: Բա որ անձրևա գալիս, Երևանը դառնումա մի հար մեծ ջրափոս:
Ինչի պետքա մի խումբ անկիրթ, անշուք գեղացի ամեն ինչ որոշեն ՄԵՐ երկրում?
Ախր ինչի պետքա ամեն ինչ ծախվի, ամեն ինչ ոտնահարվի?
Զզվել եմ էս ամենից: Ինչի պետքա մարդ վախենա բարձրաձայն կարծիք արտահայտելուց?

Էլի եմ հիասթափվել, էլի եմ ուզում գնալ Հայաստանից: Բայց ի տարբերություն նախորդ անգամների, հիմա ամեն ինչ շատ լուրջա: Համբերությանս բաժակը արդեն լցվելա, էլ չեմ դիմանում:
Կկարոտեմ քեզ, Երևան

[Farfalla]

Եթե արցունքներից չաղանալ լիներ, հիմա երևի 200 կգ քաշ կունենայի

[Farfalla]

Վերջապես գարունն եկավ:
Չգիտեմ ինչիցա, բայց տարին իմ համար Մարտի 1-իցա սկսվում, այսինքն կարելիա ասել, որ էսօր իմ մոտ Նոր Տարիա:
Շատ եմ սիրում գարունը:
Հույսով եմ, որ ինձ էս անգամ էլ չի հիասթափեցնի, կլինի այնպիսին, ինչպես որ միշտ:

Գարուն` ընդամենը հինգ տառ, որոնց մեջ մի ամբողջ կյանք կա…

[Farfalla]

Փոխեցիր ինձ:
Մի ամսում արեցիր անհնարինը:
Ուրիշները տարիներով էին փորձում դա անել, բայց չէր ստացվում, ես էլ չէի ուզում:
Իսկ դու մի ամսում դարձրիր ինձ են մարդը, որը միշտ ուզեցել եմ լինել: Ավելի բարի, հավելի հանդուրժող, ավելի հանգիստ…
Քո օգնությամբ տեսա կյանքի լավ կողմենը, որոնց մասին պատկերացում անգամ չունեի:
Օգնեցիր ինձ հավատալ հրաշքների:

Ես փոխվել եմ, բայց դու հանկարծ չփոխվես…

[Դարք]

Իսկ դու մի ամսում դարձրիր ինձ են մարդը, որը միշտ ուզեցել եմ լինել: Ավելի բարի, հավելի հանդուրժող, ավելի հանգիստ…

ակամայից հիշեցի այս խոսքերը Ошо - "Этот мир - как эхо в горах: бросаем в него гнев, возвращается гнев; если отдаем любовь, возвращается любовь."

[Farfalla]

Նենց կուզենայի նկարչուհի լինել: Կամ նկարել իմանալ: Գոնե մի քիչ:
Նախանձում եմ նկարել իմացողներին: Էն մարդկանց, ովքեր կարողանում են իրենց մտքերն ու էմոցիաները արտահայտել գույների օգնությամբ:

[Farfalla]

Մի քանի ժամում ճանաչեցի քեզ ավելի շատ, քան էս բոլոր ամիսների ընթացքում: Դրա համար հարկավոր էր միայն մի քանի բաժակ խմել ու հիշեցնել են մարդկանց մասին, որոնք քեզ ցավ են պատճառել:
Էնքան հետաքրքիր հետևել աչքերիդ արտահայտություններին, մի րոպեի ընթացքում հարյուր անգամ փոխվում էին:
Նայում էի աչքերիդ ու հասկանում, որ էս րոպեների ընթացքում կյանքս փոխվում է, ավելի ու ավելի էի սկսում քեզ սիրել: Սկսում էի սիրել էն ամենը, ինչը ինչ-որ կապ ունի քեզ հետ:

Նույնիսկ ծխախոտի ծուխը սիրեցի:

[Farfalla]

Երջանիկ եմ, որովհետև սիրում եմ…
Երջանիկ եմ, որովհետև կարողանում եմ սիրել…
Երջանիկ եմ, որովհետև կաս ԴՈւ...
Գիտես, այնպիսի փափուկ զգացում է սրտումս, որից դեմքս պատվում է ժպիտով և մտովի ասում եմ քեզ “շնորհակալություն”…
…արևի համար, որը սրտումս է…
…որ սիրում եմ քեզ…
…և քո սիրո համար…

[Farfalla]

Ուզում եմ այնտեղ...մանկության երկիր…գոնե մի րոպեյով…այնտեղ, որտեղ չգիտեի ինչ բան է ցավը, արցունքները, սուտը…այնտեղ միշտ անհոգ ծիծաղ էր, ուրախություն և արև…և մամայիս ժպիտը…այնքան բարի և նուրբ…և “բարի գիշեր, իմ արքայադուստր” ամեն երեկո…
Ուզում եմ վերադառձնել իմ մակության երազանքները…այնքան բարի և երեխայի նմամ անմեղ, որտեղ ես երազում էի արքայազնի մասին՝ ուժեղ, տղամարդկային և աստվածային գեղեցիկ, բայց դեռ չէի հասկանում, որ արքայազններ չեն լինում, նրանք գոյություն ունեն միայն բարի հեքիաթներում…

Բայց մի օր ես ուղղակի արթնացա մեծացած, մի քիչ ավելի դաժան ու ինքնավստահ…ուղղակի հասկացա, որ այս աշխարհը հեքիաթ չի, իսկ եթե դու ուզում ես քո կյանքը անց կացնել դղյակում,ապա պետք է այն կառուցես ինքնուրույն: Այո, իրականությունը այն չէ ինչ մանկության երազներում, որտեղ ամբողջ աշխարհը վադագույն երանգներով էր պատված…

Պետք է ինքնուրույն ներկել կյանքը, ոչ թե սպասել, ոչ ինչ-որ մեկը կգա ու իր հետ կբերի տարբեր գույների ներկեր…
Ծիծաղելի է, կոպիտ, բայց ճիշտ…
Լացել եմ ուզում…

Չէ որ այնտեղ, իմ հոգու ամենահեռու անկյունում ապրում է իմ մանկությունը…

[Farfalla]

Ինչքան լավ բան է ապրելը...

Անջատել լույսը, նստել և լսել սեփական շնչառությունը…
Նայել պատուհանից…
Զգալ վառվող աստղի ջերմությունը և իմանալ…
…և իմանալ, որ աշխարհում կան մարդիկ, որոնք քո հանդեպ անտարբեր չեն…

[Farfalla]

Երեկ պապայիս հետ դուրս էինք եկել ման գալու, ուրախ-ուրախ քայլում էինք, մեկ էլ մի մուրացկան մոտեցավ ու փող խնդրեց: Պապայիս իմանալով զարմացա, որ որոշեց փող տալ: Փողը տալու ժամանակ էնպես ժպտաց էտ մարդուն, որ անկախ ինձանից աչքերս լցվեցն: Լուռ քայլում էինք, մեկ էլ ասեց.
- Երկար տարիներ իրար հետ ենք աշխատել, “Մերգելյանի” ամենաուժեղ ծրագրավորողներից մեկն էր: Երեխային կորցնելուց հետո սենց եղավ…
Նենց ազդվեցի: Ամբողջ օրը դրա մասին էի մտածում:
Երեկոյան ասեցի, որ ուզում եմ գտնենք էտ մարդուն ու մի բանով օգնենք:

[Farfalla]

Լռենք…
…հազվադեպ, անօգնական անձրևի կաթիլների ներքո…
…ծերացող ամպերի ներքո…
Եվ թող լռությունը լինի բոլոր բառերից գեղեցիկ…
Լռենք…
Անհեթեթ բառեր…
Մենք հոգնել ենք դրանցից…
Մենք կնեստենք կողք կողքի և ուղղակի կլռենք…
Մենք կլռենք ամեն ինչի մասին՝ այն անիրական տաքության, որին այդքան սպասում ենք…
…սիրո մասին, որից բան չենք հասկանում…
…հեռավոր երկրների մասին, որտեղ մի օր հաստատ կհանդիպենք…
Լռենք…
Լռենք նրա համար, որպեզսի մեր լռությունը լինի ամենալավ բանը աշխարհում…
… որպեզսի ինչ-որ օր, ինչ-որ տեղ, երբ հիշողությունը կանհետանա, այս լռությունը մնա մեզ հետ…
Մենք կհիշենք այն ամբողջ մեր էությամբ…
…կգրենք չջնջվող թանաքով մեր ձեռքրին…
Լռե՞նք…
Այո!
Հիմա…
…և երբևէ հարյուրավոր տարիներ հետո…
Լռենք…

[Farfalla]

Կամաց…
Կամաց…
Լսու՞մ ես…
Սա իմ/ քո/ մեր շնչառությունն է...
Ժամանակն է ուղեղը անջատել…
Ապրել էմոցիաներով...
Հավատա ինձ, այսօրը չի լինի ինչպես միշտ…
Այսպիսի երեկոն ուրիշ կերպ լինել չի կարող…
Ես կնվիրեմ քեզ հեքիաթ, իսկ դու փոխարենը կտաս ինձ մի կտոր հրաշք…
Երջանկություն…

[Farfalla]

Դու գտար ինձ...մոխրագույն օրերի և անվերջ գիշերների մեջ...
Դու եկար լուռ և աննկատ, որպեզսի մնաս ընդմիշտ...
Եվ երբ կամաց դիպար իմ ուսին, ես արդեն գիտեի, որ դա Դու ես...
Ես սպասում էի քեզ, չնայած երբեք չէի համդիպել այս կյանքում...
Բայց երևակայական օվկիանոսի ափին մենք միշտ միասին էինք...
Մինչև որ հայտնվեց ժամանակը...