Ուզում եմ այնտեղ...մանկության երկիր…գոնե մի րոպեյով…այնտեղ, որտեղ չգիտեի ինչ բան է ցավը, արցունքները, սուտը…այնտեղ միշտ անհոգ ծիծաղ էր, ուրախություն և արև…և մամայիս ժպիտը…այնքան բարի և նուրբ…և “բարի գիշեր, իմ արքայադուստր” ամեն երեկո…
Ուզում եմ վերադառձնել իմ մակության երազանքները…այնքան բարի և երեխայի նմամ անմեղ, որտեղ ես երազում էի արքայազնի մասին՝ ուժեղ, տղամարդկային և աստվածային գեղեցիկ, բայց դեռ չէի հասկանում, որ արքայազններ չեն լինում, նրանք գոյություն ունեն միայն բարի հեքիաթներում…
Բայց մի օր ես ուղղակի արթնացա մեծացած, մի քիչ ավելի դաժան ու ինքնավստահ…ուղղակի հասկացա, որ այս աշխարհը հեքիաթ չի, իսկ եթե դու ուզում ես քո կյանքը անց կացնել դղյակում,ապա պետք է այն կառուցես ինքնուրույն: Այո, իրականությունը այն չէ ինչ մանկության երազներում, որտեղ ամբողջ աշխարհը վադագույն երանգներով էր պատված…
Պետք է ինքնուրույն ներկել կյանքը, ոչ թե սպասել, ոչ ինչ-որ մեկը կգա ու իր հետ կբերի տարբեր գույների ներկեր…
Ծիծաղելի է, կոպիտ, բայց ճիշտ…
Լացել եմ ուզում…
Չէ որ այնտեղ, իմ հոգու ամենահեռու անկյունում ապրում է իմ մանկությունը…
Մեջբերել
Էջանիշներ