Մանկությանս տարիների հետ ոչ մի բան չեմ փոխի: Հենց էտ ցուրտ ու մութ տարիների հետ: Էն որ ձմռանը 5 հատ նասկի իրար վրա հագած էի քնում, որ սրսրթալով սպասում էի, թե երբ ա իմ հերթը հասնելու, որ 2,5 հատ հացս տան: Հետո վերցնում էի, դնում կտորի տոպրակի մեջ ու ինձանից գոհ-գոհ գնում տուն: Գիտեի, որ 4 հոգի էտ հացինա սպասում:
Կարոտում եմ երեկոները, որ հարևաններով նստում լոտո էինք խաղում, համընկած թվերի վրա էլ կառալյոկի չորացրած կորիզներ էինք դնում: Նենց ուրախ էր անցնում: Երևի օրվա ամենալավ հատվածն էր:
Բակի երեխեքով ինչ-ոչ հետաքրքիր ոտանավորներ էինք հորինում, հենց լույսերը տալիս էին սկսում էինք էտ ոտանավորները գոռալ:
Մի հատ էլ սերիալ կար «Իմ երկրորդ մայրը», ամեն երեկո նայում էի, լավ էլ հետաքրքիր սերիալ էր, հիմա էլ հաճույքով կնայեի: Նույնիսկ գլխավոր հերոսուհու անունն եմ հիշում` Մոնիկա:
Կարևորը զգում էի, որ երեխա եմ, չէի շտապում մեծանալ:
Ոչ պուլտով հեռուստոցույց ունեի, ոչ համակարգիչ, ոչ էլ բջջային հեռախոս` գոլդ համարով: Փոխարենը լիքը լավ ընկերներ ունեի, որոնց հետաքրքիր էի ես, այլ ոչ թե ունեցած-չունեցածս: Մարդիկ հոգնած էին, մտածում էին ինչ անեն, որ կարողանան վաղն էլ երեխեքին կերակրեն, բայց հազար անգամ ավելի բարի էին, քան հիմա:
Լույս, ջուր, գազ, հեռախոս, ..., ճիշտա էս ամեն ինչը հիմա կա, բայց մարդկանց դենքին անկեղծ ժպիտ չկա:
Երկիր ջան, էս ինչ ես դառել, էս ինչ օրի ես: Քեզ փրկելա պետք, փրկել...
Դու մենակ դիմացի...
Մեջբերել
Էջանիշներ