Մանկական տարիների սիրո հետ ոչինչ չի կարելի համեմատել: Մի այլ կարգի մաքուր զգացումունքա:
Առաջին անգան սիրահարվել եմ մանկապարտեզում: Անունը Արման էր: Մեր խմբի ամենասիրուն ու քաջ տղան էր: Քաջ էր, որովհետև միշտ աղջիկներին պաշտպանում էր ու երբ իրան ծեծում էին լաց չէր լինում: Հենց դրա համար էր դուրս գալիս: Մեկ էլ շատ հետաքրքիր պատմություններ էր պատմում, նենց հավեսով էր հորինում, որ ասելու չի: Որ գնում էինք քնելու գալիս նստում էր կողքս ու սկսում էր ինչ-որ բան պատմել, հետո իրա պատմածը երազիս էի տեսնում:
Երեկ երեկոյան մանկապարտեզում խմբով նկարված նկարը տեսա ու Արմանին էլի հիշեցի: Շատ սիրուն երեխա էր: Հիմա արդեն մեծ տղայա դառել, երևի ահագին աղջիկների սիրտ կոտրած կլինի: Հույով եմ, որ առաջվա պես քաջ ա ու աղջիկներին չի նեղացնում: Տեսնես հիմա ինչպիսիննա: Կարողա նույնիսիկ հանդիպել եմ, բայց չեմ իմացել ովա:
Ինչ լավ կլիներ, որ մանկապարտեզի երեխեքով հանդիպեինք… 20 տարի անց…
Մեջբերել
Էջանիշներ