Ֆիլմի գրախոսությունը`Սև-սպիտակ սիրտ
Թողարկման տարեթիվը` 2010 թ.
Ժանր`մելոդրամա, սարսափ, թրիլլեր
Դերերում`Դու…և Ես
Ժամանակը` առավոտ, ցերեկ, երեկո, գիշեր
Պատկերը չի հանգչում: Դու իմ ամենասիրած ֆիլմն ես: Որտեղ գլխավոր հերոսը անմահ է, իսկ նրա սև-սպիտակ սիրտը ամուր կպցրած է կրծքին:
Վերջին խմբագրող՝ Farfalla: 05.01.2010, 15:00:
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
- Երազանքներս կորել են, էլ չկան:
- Հիմա ինչա եղել? Էլի ինչ-որ բան ա արել?
- Չէ, ինքը ստեղ կապ չունի: Ես ինքս եմ դադարել երազել և սիրահարվել... իրականությանը:
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Մանկությանս տարիների հետ ոչ մի բան չեմ փոխի: Հենց էտ ցուրտ ու մութ տարիների հետ: Էն որ ձմռանը 5 հատ նասկի իրար վրա հագած էի քնում, որ սրսրթալով սպասում էի, թե երբ ա իմ հերթը հասնելու, որ 2,5 հատ հացս տան: Հետո վերցնում էի, դնում կտորի տոպրակի մեջ ու ինձանից գոհ-գոհ գնում տուն: Գիտեի, որ 4 հոգի էտ հացինա սպասում:
Կարոտում եմ երեկոները, որ հարևաններով նստում լոտո էինք խաղում, համընկած թվերի վրա էլ կառալյոկի չորացրած կորիզներ էինք դնում: Նենց ուրախ էր անցնում: Երևի օրվա ամենալավ հատվածն էր:
Բակի երեխեքով ինչ-ոչ հետաքրքիր ոտանավորներ էինք հորինում, հենց լույսերը տալիս էին սկսում էինք էտ ոտանավորները գոռալ:
Մի հատ էլ սերիալ կար «Իմ երկրորդ մայրը», ամեն երեկո նայում էի, լավ էլ հետաքրքիր սերիալ էր, հիմա էլ հաճույքով կնայեի: Նույնիսկ գլխավոր հերոսուհու անունն եմ հիշում` Մոնիկա:
Կարևորը զգում էի, որ երեխա եմ, չէի շտապում մեծանալ:
Ոչ պուլտով հեռուստոցույց ունեի, ոչ համակարգիչ, ոչ էլ բջջային հեռախոս` գոլդ համարով: Փոխարենը լիքը լավ ընկերներ ունեի, որոնց հետաքրքիր էի ես, այլ ոչ թե ունեցած-չունեցածս: Մարդիկ հոգնած էին, մտածում էին ինչ անեն, որ կարողանան վաղն էլ երեխեքին կերակրեն, բայց հազար անգամ ավելի բարի էին, քան հիմա:
Լույս, ջուր, գազ, հեռախոս, ..., ճիշտա էս ամեն ինչը հիմա կա, բայց մարդկանց դենքին անկեղծ ժպիտ չկա:
Երկիր ջան, էս ինչ ես դառել, էս ինչ օրի ես: Քեզ փրկելա պետք, փրկել...
Դու մենակ դիմացի...
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
*e}|{uka* (05.01.2010), A.r.p.i. (10.04.2010), Ariadna (15.01.2010), CactuSoul (11.01.2010), cold skin (15.01.2010), Mark Pauler (19.07.2010), Nadine (11.01.2010), Philosopher (14.04.2010), Yellow Raven (05.01.2010), Yevuk (20.03.2010), Արևհատիկ (01.02.2010), Դեկադա (21.01.2010), Երկնային (11.01.2010), Ժունդիայի (30.03.2010), Լեո (11.01.2010), Կաթիլ (05.01.2010), Հայկօ (06.01.2010), Մանուլ (01.02.2010), Նարե (05.01.2010), Ներսես_AM (16.01.2010), Նիկեա (09.11.2014), Ուլուանա (23.01.2010), Ռուֆուս (05.01.2010)
Տարօրինակա...
Հենց էն ժամանակ, երբ հանգիստ նստած թեյ ես խմում ու մտածում ես էն մասին, որ ամեն ինչ լավ է, որ կան նրանք, ում դու սիրում ես, որ դու ունես հրաշալի տրամադրություն, որ բոլոր խնդիրները լուծված են և այսօր արդեն քեզ ոչ մի բան չի անհանգստացնի...
Հենց այդ ժամանակ...
Winamp-ը գրեթե երկու հազար երգերից ընտրում է այն երգը, որը մեկ ակնթարթում փոխում է ամեն ինչ...
Արդեն ժամանակն է ազատվել երաժշտության այդքան ուժեղ ազդեցությունից տրամադրության վրա...
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Դատարկություն (21.01.2010), Երկնային (11.01.2010), Մանուլ (01.02.2010), Նիկեա (09.11.2014)
Լսող մարդուն անհնար է ազատվել երաժշտության մոգական ազդեցությունից:Այն նույնիսկ կործանարար կարող է լինել:Կարդացեք Տոլստոյի «Կրեյցերյան սոնատը»:
Էնքան շնորհակալ եմ մետրո ստեղծողից: Ամենալավ փոխադրամիջոցնա: Գժվում եմ մետոյի հոտի, ձայնի ու քամու համար: Որ հոգնած ու անտրամադիր եմ լինում մետրոն միակ փրկությունսա, նստում ու գնում եմ մինչև վերջին կայարանը: Նենց եմ հանգսատանում, ոչ մի բան չի խանգարում մտածելուն, որ լույսերն էլ անջատել լիներ մի ուրիշ ձևի հավես կլիներ: Ու որ ամեն անգամ հիշում եմ, որ մետրոյից հետո էլի ստիպված պիտի երթուղային նստեմ, սիրտս կանգնումա:
Չարլզ Պիրսոն շատ շնորհակալ եմ Ձեզանից
Тихо, не слышно ни часов, ни чаек...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ