Միանշանակ համաձայն եմ: Շատ դեպքերում, էգոիստները խանդում են անգամ առանց սիրո առկայության: Իսկ սոբստվենիկությունը, ունեցածը չկորցնելը, էգոիզմը հոմանիշ երևույթներ են էս դեպքում, ու ստեղ սերը առաջնային պլանում կարա ընդհանրապես չլինի: Օրինակները և դեպքերը բազուն են.. Իսկ սիրո առկայության դեպքում խանդի բացակայությունը դա երկկողմանի արդյունքի հետևանքա, մեկը պետք է թույլ չտա, մյուսը՝ առիթ չփնտրի: Իսկ խանդի գերագույն պատճառը, ինչ խոսք, վստահության պակասություննա/բացակայությունը:



Մեջբերել



Հետո երբ տղա երեխան դառնա տղամարդ, խանդը կնոջ նկատմամբ առկա է լինելու: Աղջիկ երեխան կին դառնալով նույնպես խանդ է զգալու.... իհարկե կնոջ հանդեպ
քան այն միտքը որ իրենց տղամարդը անհավատարիմ է:
անել պետք ա: Ու ընդհանրապես մարդիկ չպիտի տենան քո թույլ կողմերը:
միանշանակ չես կարող ասել դա լավ է թե վատ. ոչ բացակայությունն է շատ գովելի , ոչ էլ ներկայությունը: Ինձ թվում է, որ խանդել պետք է , միայն չափի մեջ, որովհետև հակառակ դեպքում, ինձ թվում ա էդ խանդվող մարդուն կարող ա արդեն մեծ տհաճություն պատճառի:
Բայց էկեք համաձայնվեք,ինչ ճիշտն ա , ճիշտնա, որ սիրո մեջ չափի մեջ խանդը իսպապանից մեծ հաճույք ա պատճառում(խանդվող մարդուն):
միգուցե նաև ուշադրության պակաս? Կա նաև ընդունված մի արտահայտություն " Եթե խանդում է, ուրեմն սիրում է" , որի հետ էլ համամիտ չեմ, քանի որ սա առաջին հերթին կապված է մարդու տիպից , քանի որ կան մարդիկ, որոնց մոտ խանդի զգացողություն առաջանում է ոչ թե սիրելուց, այլ կոպիտ ասած` սեփականության զգացումից, շատ անդուր մի երևույթ!

Էջանիշներ