Հմմմ....Խանդը շատ յուրօրինակ զգացողութուն ա...միանշանակ չես կարող ասել դա լավ է թե վատ. ոչ բացակայությունն է շատ գովելի , ոչ էլ ներկայությունը: Ինձ թվում է, որ խանդել պետք է , միայն չափի մեջ, որովհետև հակառակ դեպքում, ինձ թվում ա էդ խանդվող մարդուն կարող ա արդեն մեծ տհաճություն պատճառի:
Բայց էկեք համաձայնվեք,ինչ ճիշտն ա , ճիշտնա, որ սիրո մեջ չափի մեջ խանդը իսպապանից մեծ հաճույք ա պատճառում(խանդվող մարդուն):
Պահ կար , երբ մտածում էի, որ խանդը կապված ա միայն վստահության հետ, իսկ հիմա այդքան էլ վստահ չեմ...միգուցե նաև ուշադրության պակաս? Կա նաև ընդունված մի արտահայտություն " Եթե խանդում է, ուրեմն սիրում է" , որի հետ էլ համամիտ չեմ, քանի որ սա առաջին հերթին կապված է մարդու տիպից , քանի որ կան մարդիկ, որոնց մոտ խանդի զգացողություն առաջանում է ոչ թե սիրելուց, այլ կոպիտ ասած` սեփականության զգացումից, շատ անդուր մի երևույթ!
Իսկ ինչ վերաբերում ա ընկերական խանդին` չգիտեմ: իմ համար երևի թե ավելի շատ ընդունելի է սիրային խանդը
Մեջբերել
Էջանիշներ