Քրիստոնյա ծնվու՞մ են, թե՞ դառնում

[Լեռնցի]

Ըստ իս Քրիստոնեությունը և նման տիպի այլ կրոնները այս դարում ապրում են մայրամուտ, քանզի մարդկությունը մի մեծ թափով խրված է նյութապաշտության մեջ, որը նշանակում է, որ կրոնական արժեհամակարգերը շատ հաճախ ընդունվում են ձևական, առանց դրա գաղափարական գիտակցության:
Այնուամենայնիվ, մարդու ենթագիտակցության մեջ բացի նյութապաշտությունից նստած է նաև հոգեպաշտությունը, իսկ դա ենթադրում է, որ մարդկության կյանքի ընթացքում միշտ մի գիտակցությունը իշխելու է մյուսի վրա, կախված ժամանակի դրսևորումներից: Այժմ իշխողը նյութապաշտությունն է, որը և ծնունդն է բազում մարդկային չարիքների:

[Ambrosine]

Բնականաբար, դառնում են

[razmik21]

Բնականաբար, դառնում են

Լավ է, որ այդպես ես կարծում: Բայց հետաքրքիրն այն է, որ շատերն այդպես գրել, բայց շատերին, որ հարցնես Քրիստոնյա ես թե չէ կպատասխանեն՝ իհարկե: Այդ "իհարկե" այսօր հենց հենվում է նրա վրա, որ հայ ենք, մեր ծնողները Քրիստոնյա են, դե հետևաբար մենք էլ:

[Hash]

կարծում եմ քրիստոնյա դառնում են, դա ընտրություն է, որ մենք կատարում ենք ամեն օր...

[Մենուա]

Քրիստոնյա ծնվում են միայն սրբերը, դառնում են այդ սրբերի ծնվելուն հավատացողները։ Մնացած բոլորը ոչ ծնվում են , ոչ դառնում։

[Gayl]

Մնացած բոլորը ոչ ծնվում են , ոչ դառնում։

Այսի՞նքն:

[Hamshentsi]

Եթե մարդիկ քրիստոնյա ծնվեին, ապա կխախտվեր նրանց կամքի ազատությունը: Փրկության գաղափարը կիմաստազրկվեր. կստացվեր, որ կամ փրկվում են բոլորը` նույնիսկ իրենց կամքին հակառակ, կամ էլ փրկվում են միայն ընտրյալները` նրանք, ովքեր "ծնվել են քրիստոնյա": Մարդու անձնական ճիգը, սեփական թուլությունների դեմ մաքառելը, զղջալը, ապաշխարելը կդառնային ավելորդ: Ուրեմն` քրիստոնյա դառնում են:
Ասվածը վերաբերում է նաև ազգությամբ հային, այսինքն նրան, ով, ծնվում է որպես "հայ քրիստոնյա": Այն, որ մենք քրիստոնյա ժողովրդի ներկայացուցիչ ենք, անշուշտ, հեշտացնում է քրիստոնյա դառնալու մեր ընտրությունը, մեր ճանապարհը: Բայց դա նաև մեծ պարտավորություն է դնում մեր ուսերին, որովհետև եթե վատ քրիստոնյա դառնանք կամ չդառնանք ընդհանրապես, ապա անտեսում ենք մեր ժողովրդի քրիստոնեական ամբողջ արժեհամակարգը: