Ալբերտ Մկրտչյանի ֆիլմերը

[Ռուֆուս]

Ես էլ չեմ լավ հիշում
-Երկրագունդը կլոր է ու պտտվի գը իր առանցքի շուրջը… Էդ ես չեմ ըսել, հադ ըմ արտասահմանցի է ըսել:
-Գիդեմ, Ջորդանո Բրունոն է ըսել, ըդոր համար էլ վառեցին

-Ըդոր համար էլ հմի դու ընձի կվառես

[My World My Space]

«Ուրախ ավտոբուս» և «Տխուր փողոցի լուսաբացը»:
երկու կինոն էլ շատ լավն են, շատ խորը, շատ սիրուն: Բայց տպավորությունս նենց ա, որ միշտ Մեր մանկության տանգոն եմ նայում:
Ռեժիսորը ժամանակին մի հոյակապ կերպար էր ստեղծել Նովենցի միջոցով ու իր հետագա ֆիլմերում գլխավոր դերսանուհիներին ստիպում է Նովենց խաղալ... իսկ գլխավոր դերասանին՝ Ֆրունզիկ...Ամեն դեպքում ինձ անընդհատ թվում էր, թե էսա հաջորդ կադրում Ֆրունզն ու Գալյան են երևալու...
այ դա դուրս չեկավ, որ դերասանները խաղում էի ոչ թե կերպարներ, այլ դերասանների...

«Մեր մանկության տանգոն» իսկապես մեր կինոյի պատմության ամենահարազատ, ամենահուզիչ պատումներից մեկն ա, բայց էդ կարոտախտից դուրս գալ ա պետք...
էրկու օր առաջ որ նայում էի, ես էլ էի էդ կարոտախտի մեջ, հիմի սթափ եմ նայում... էլի լավ կինոներ են, բայց ....

[Tig]

Ես էլ երեկ եմ նայել «Տխուր փողոցի լուսաբացը»... Շատ լավ ֆիլմա... Ուղակի ուրիշ խոսքեր չեմ գտնում: Դեռ ազդեցության տակ եմ...

[einnA]

Ուրախ ավտոբուսը տարիներ առաջ եմ նայել, ու բառերը քիչ են, որ ասեմ, թե ինչքան է ազդել:
Էտ կինոյի մեջ մի բան է լավ արտացոլված` էն տարիների մութ ու ցուրտ օրերի ջերմությունը:Էտ ոչ մի բանի հետ չի լինի համեմատել:Հարևանություն ասվածը, իրար ցավը կիսողների միությունը...
մենակ էն, որ վերջին տեսարանում բոլորը խցկվում են էտ ավտոբուսի մեջ ու բոլորը դեռ նեղ են անում, որ դեռ տեղ տան... ու ուրախ են

-դաժան ես, դաժան