«Տխուր փողոցի լուսաբացը» այսօր էլ ցույց տվեցին...
Այդ ֆիլմն առաջին անգամ ապրիլին եմ նայել, 24-ն էր կամ 25-ը, հաստատ չեմ հիշում։ Տղայի Ղարաբաղ գնալու տեսարանի ժամանակ սկսեցի բարձր լացել (էն, որ ընտանիքով հետևից են ընկնում մեքենայով, իսկ տղերքը բեռնատարի վրա երգում են)։
Երևի ավելի շատ երգն էր լացացնողը. ես պաշտում եմ մեր ԱՅԴ երգերը...
Բայց եթե այդ հատվածն էլ չլիներ, մեկ է՝ ֆիլմը հրաշք է, խորը, մարդկային, կյանքային ու միաժամանակ անիրական... Որովհետև մեկ-մեկ չեմ հավատում, չեմ կարողանում հավատալ, որ մեր երկրում նման մարդիկ են ապրել. նման հայր, որը ոչ թե տղայի քիթումռութն է ջարդում, այլ սիրելով կանգնում է սառը ցնցուղի տակ ջութակ նվագելու...
Հիշեցի ու էլի փշաքաղվեցի...
Մեջբերել
Էջանիշներ