Բարև: Սրանցից ոչ մեկն էլ սեր չէ: Ցավում եմ, որ դու այդպես ես մտածում: Սերն է ամեն ինչի հիմքը, մեր էությունը, կյանքը: Եթե չլինի սեր, չի լինի նաև կյանքը: Ուղակի մենք մոռացել ենք, թե ինչպես պետք է սիրել, կորցրել ենք սիրելու ունակությունը: Իսկ ի՞նչն է պատճառը: Մենք մտածում ենք ամեն ինչի մասին, անհանգստանում երրկրորդական բաների համար, բայց չենք փորձում սիրել, մի քիչ սեր տալ մարդկանց: Մենք անընդհատ պահանջում ենք, բայց չենք տալիս: Անընդհատ բողոքում ենք, որ մեզ չեն սիրում: Իսկ մենք սիրու՞մ ենք: Երբ սեր տանք, համոզված եմ, նա բումերանգի պես հետ կգա:
Շատ քչերին է բախտ վիճակված իսկապես սիրել, իսկ ավելի քչերին սերը պահպանել: Իսկ ինչի՞: Որովհետև չենք պայքարում մեր սիրո համար: ՄԻայն ցանկանում ենք միմյանցից խլել ազատությունը, մեր խոսքը առաջ տանում, մեր հայացքները առաջ տանում: Միմյանց ցանկանում ենք դարձնել այնպիսին, ինչպիսին չենք: Իսկ իսկական սիրող մարդիկ սիրում են միմյանց այնպիսին, ինչպիսին,որ կան: Սերը սեր կմնա, եթե միմյան տանք ազատություն: Կարևոր պայման է նաև, որ սկզբում նախ քեզ սիրես:
Քեզ ցանկանում մեծ սեր:






Մեջբերել

Համեցիր նորաբաց ֆորում` 
Էջանիշներ