Համաձայն եմ Վանաձորցու հետ, որ դա բարդույթ է: Չեմ թաքցնի՝ ես էլ ունեմ դրանից: Իմ կարծիքով՝ դրա պատճառը թաղված է ընդհանուր առմամբ մեր (հայ) հասարակության մեջ, որովհետև կա այնպիսի հասկացություն, ինչպիսին է «խայտառակ լինելը»: Այլ ազգերի մասին շատ բան չեմ կարող ասել, բայց, կարծում եմ այն, որ վերջերս ինձանից ահագին ջանք պահանջվեց եվրոպացի բարեկամներիցս մեկին հասկացնելու համար, թե ընդհանրապես ինչ է նշանակում «խայտառակ լինել», ահագին բան ասում է... Բոլորն ասում են՝ բա էդ եք դուք՝ տնով, տեղով, ընկերական շրջապատով, անհատին չեն նայում: Այո՛, կողքինների պատճառով ընկնում է նաև սեփական վարկանիշը, դրա համար էլ ամաչում ենք: Կամ միայն հայերով չսահմանափակվենք. դեռահասը կարող է ամաչել իր ծնողների ոչ ստանդարտ վարքագծի պատճառով, որովհետև դրանից ընկնում է իր հեղինակությունը հասակակիցների շրջանում: Չեմ պնդում, որ սա է միակ պատճառը հարազատի վարքի պատճառով ամոթ զգալու, բայց իմ ասած գործոնը միանշանակ անմասն չի դրանում:
Մեջբերել
Էջանիշներ