Ես «մթության մեջ պարող» շատ վաղուց եմ դիտել, էն ժամանակ որ ոչ մի ռեժիսորի անուն չգիտեի։
Ու մենակ հիշում եմ, որ ահավոր ազդեցիկ ֆիլմ էր։
Դրանից ահագին տարիներ անց նայեց նայեցի «Դոգվիլը», ու մինչև հիմա հիացած եմ Տրիերով։ Առաջի մի 10 րոպեն զարմացած ման ես գալիս տներ ու դեկորացիաներ, իսկ ֆիլմի ընթացքում դրանք իսկականից «տեսնում ես»։
De gustibus et coloribus non est disputandum.
Մեջբերել
Էջանիշներ