Ես Անտիխրիստը Դևիդ Լինչի ֆիլմերի հետ համեմատեցի ու համեմատությունը Լարս Ֆոն Տրիերի օգտին չէր: Լինչը կարողանում է առաջին հայացքից կատարյալ աբսուրդ թվացող սցենարով ֆիլմում բարեհաջող կերպով լիքը սիմվոլիկա ու հոգեբանություն խցկել, իսկ Տրիերի մոտ դա չստացվեց:Rhayader-ի խոսքերից
Դե, էս էն կինոներից էր, Ռուֆ, որ ռեժիսորն ուզում ա ասած լինի «տես, հեսա մի բան ցույց կտամ, քո խելքը չի կտրի՝ ինչ ա, հետո վիկիպեդիայում կնայես, կտեսնես, թե ինչքան դեմք եմ ես»ասենք՝ լիքը սիմվոլիզմ էր լցրել մեջը, բայց սյուժեի նկատմամբ դրանք մենակ տոնածառի խաղալիքների դեր ունեին: Ու մեկ էլ մի էրկու ծիծիկով կադր, որ եթե քննադատեն՝ ասի էս արտհաուս ա, էս ամեն մարդ չի հասկանա: Նենց տպավորություն ա, որ ֆոն Տրիերն էլ ինքն իրան «դեմք» չի զգում, ու հատուկ կինո ա նկարահանել, որ իրան ասեն «դու դեմք ես»: Հին կինոներում որոշակի անկեղծություն ու թարմություն կար, «Անտիխրիստն» այդ առումով դատարկ էր (երեքից հանածի սյուժեով):
Էրոտիկ, ես ավելի շուտ կասեի պոռնոգրաֆիկ տեսարաններն էլ էին լրիվ ավելորդ: Իմ մոտ էլ էր նույն տպավորությունը, որ դա արվել էր «արտհաուզ» պիտակի համար, որ հետո իրեն չկարողանան քննադատել:
Մեջբերել
Էջանիշներ