Դե, էս էն կինոներից էր, Ռուֆ, որ ռեժիսորն ուզում ա ասած լինի «տես, հեսա մի բան ցույց կտամ, քո խելքը չի կտրի՝ ինչ ա, հետո վիկիպեդիայում կնայես, կտեսնես, թե ինչքան դեմք եմ ես»Ռուֆուս-ի խոսքերից
Ինձ օրինակ լրիվ նույն ձևով դատարկել էր «Ցենտրոպան», «Ալիքները ճեղքելովը», «Խավարում Պարողը», «Դոգվիլը»: «Մանդերլեյ» ֆիլմում արդեն էս բանաձևը չգործեց, չնայած ֆիլմը վատը չէր:
Իսկ Antichrist-ի դեպքում իմ մոտ էն տպավորությունն էր, թե Ֆոն Տրիերը հա փորձում էր ուղեղիս հետ խաղ անել, բայց ես էլ անընդհատ ասում էի. «Խելոք մնա, վեր ընգի տեղդ, էս անգամ մոտդ չի ստացվի»: Ու տենց էլ մոտը բան չստացվեց
ասենք՝ լիքը սիմվոլիզմ էր լցրել մեջը, բայց սյուժեի նկատմամբ դրանք մենակ տոնածառի խաղալիքների դեր ունեին: Ու մեկ էլ մի էրկու ծիծիկով կադր, որ եթե քննադատեն՝ ասի էս արտհաուս ա, էս ամեն մարդ չի հասկանա: Նենց տպավորություն ա, որ ֆոն Տրիերն էլ ինքն իրան «դեմք» չի զգում, ու հատուկ կինո ա նկարահանել, որ իրան ասեն «դու դեմք ես»: Հին կինոներում որոշակի անկեղծություն ու թարմություն կար, «Անտիխրիստն» այդ առումով դատարկ էր (երեքից հանածի սյուժեով):
Մեջբերել
Էջանիշներ