artak.amDe gustibus et coloribus non est disputandum.
Հայկօ (30.01.2010)
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Ես էլ վերջապես նայեցի ու հեչ տպավորված չեմ:
Աչքիս Լարս Ֆոն Տրիերն էլ ա միացել Կուստուրիցա-Տարանտինո-Գայ Ռիչչի եռյակին, որպես ստեղծագործական տաղանդը աստիճանաբար կորցնող ռեժիսյոր... Իսկ իր հին կինոները ինչքան շատ եմ սիրում
Ճիշտն ասած չուզեցի էլ «խորանալ» ֆիլմի մեջ, չուզեցա հասկանալ, ֆիլմն ինձ ընդհանրապես չձգեց... Չգիտեմ, դուք կոնկրետ ինչից էիք վախեցել, բայց ֆիլմը իմ մոտ ավելի շուտսմայլիկի հետ ասոցիացվեց, քան
![]()
I may be paranoid but no android!
Rhayader (03.05.2010)
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Ինձ օրինակ լրիվ նույն ձևով դատարկել էր «Ցենտրոպան», «Ալիքները ճեղքելովը», «Խավարում Պարողը», «Դոգվիլը»: «Մանդերլեյ» ֆիլմում արդեն էս բանաձևը չգործեց, չնայած ֆիլմը վատը չէր:
Իսկ Antichrist-ի դեպքում իմ մոտ էն տպավորությունն էր, թե Ֆոն Տրիերը հա փորձում էր ուղեղիս հետ խաղ անել, բայց ես էլ անընդհատ ասում էի. «Խելոք մնա, վեր ընգի տեղդ, էս անգամ մոտդ չի ստացվի»: Ու տենց էլ մոտը բան չստացվեց
![]()
I may be paranoid but no android!
Freeman (31.07.2010), Rhayader (03.05.2010), Yellow Raven (27.11.2010)
Դե, էս էն կինոներից էր, Ռուֆ, որ ռեժիսորն ուզում ա ասած լինի «տես, հեսա մի բան ցույց կտամ, քո խելքը չի կտրի՝ ինչ ա, հետո վիկիպեդիայում կնայես, կտեսնես, թե ինչքան դեմք եմ ես»ասենք՝ լիքը սիմվոլիզմ էր լցրել մեջը, բայց սյուժեի նկատմամբ դրանք մենակ տոնածառի խաղալիքների դեր ունեին: Ու մեկ էլ մի էրկու ծիծիկով կադր, որ եթե քննադատեն՝ ասի էս արտհաուս ա, էս ամեն մարդ չի հասկանա: Նենց տպավորություն ա, որ ֆոն Տրիերն էլ ինքն իրան «դեմք» չի զգում, ու հատուկ կինո ա նկարահանել, որ իրան ասեն «դու դեմք ես»: Հին կինոներում որոշակի անկեղծություն ու թարմություն կար, «Անտիխրիստն» այդ առումով դատարկ էր (երեքից հանածի սյուժեով):
"Sir, do you have a moment to talk about our lords and saviors the Daleks?"
Voice of the Nightingale - իմ բլոգը
Ռուֆուս (03.05.2010)
Ես Անտիխրիստը Դևիդ Լինչի ֆիլմերի հետ համեմատեցի ու համեմատությունը Լարս Ֆոն Տրիերի օգտին չէր: Լինչը կարողանում է առաջին հայացքից կատարյալ աբսուրդ թվացող սցենարով ֆիլմում բարեհաջող կերպով լիքը սիմվոլիկա ու հոգեբանություն խցկել, իսկ Տրիերի մոտ դա չստացվեց:
Էրոտիկ, ես ավելի շուտ կասեի պոռնոգրաֆիկ տեսարաններն էլ էին լրիվ ավելորդ: Իմ մոտ էլ էր նույն տպավորությունը, որ դա արվել էր «արտհաուզ» պիտակի համար, որ հետո իրեն չկարողանան քննադատել:
I may be paranoid but no android!
Rhayader (03.05.2010)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ