Սրբոց բարեխոսություն

[Մեղապարտ]

Ուշադրություն դարձրեք Մովսեսի ու Սամուելի մասին եղած աստվածաշնչյան պատմություններին, նրանք միշտ ժողովրդի համար կանգնել են Աստծո առջև և խնդրել, որ Աստված ժողովրդին չպատժի, չմերժի ու ողորմություն անի: Եւ Երեմ.15:1-ում նշված հատվածից երևում է, որ այդ ժամանակվա ժողովուրդը Աստծո առաջ մեղանչել ու մեղքի մեջ էր, սակայն Տերը չէր ուզում նրանց ողորմեր: դրա համար էլ ասում էր, որ եթե Մովսեսն ու Սամուելն էլ կանգնեն իմ առաջ, Իմ սիրտը այս ժողովրդի վրա չի լինի: Այստեղ Աստծո միտքը ոչ թե ննջեցյալների բարեխոսության մասին է, այլ, եթե այս ժամանակվա Մովսեսներն ու Սամուելներն էլ կանգնեն Աստծո առաջ, Նա ժողովրդին չէր ողորմի:

Մովսեսը և Սամուելը պայքարում էին իրենց կողմից առաջնորդվող ժողովրդի համար ,եթե Աստված պեք է պատժեր ապա այն ժողովրդին որին ուղղեկցում էր Մովսեսը ,իսկ Մովսեսը ուղղեկցում էր չմեղանչող հրեաներին:
Եվ այս երևույթը տարածել մեր վրա և ասել այն ինչ դու էս ասում անընդունելի է ,հրեաների մոտ հիմնովին բացակայում է Սրբոց Գաղափարը և դա նրանց թեոլոգիական կենսաձևն է և Աստված ինչպես խոսեր հրեաների հետ երբ նրանք Սրբություն չունեն ,ինչպես և Աստված համոզվեց ևս մեկ անգամ երբ Հիսուսին խաչեցին:

[Արծիվ]

Փաստորեն, սրբերով հավաքվել եք այս թեմայում, հա՞

Մի հատիկ հարց սկզբի համար. որևէ մեկդ խնդրած կա՞ք մեկ այլ մարդու, որպեսզի ձեզ համար աղոթի, թե՞ միայն ինքներդ ձեզ համար եք աղոթում:

Այո խնդրած կանք այն էլ շատ բայց դա չի կոչվում բարեխոսություն, Աստվածաշունչը սովորեցնում է մեկտ մյուսիտ համար աղոթող եղեք բայց դա այն չէ որ դու կարծում ես: Միակ բարեխոսը մարդու և աստծո միջև դա մեր տեր Հիսուս Քրիստոսն է:

[Մհեր 78]

Մովսեսը և Սամուելը պայքարում էին իրենց կողմից առաջնորդվող ժողովրդի համար ,եթե Աստված պեք է պատժեր ապա այն ժողովրդին որին ուղղեկցում էր Մովսեսը ,իսկ Մովսեսը ուղղեկցում էր չմեղանչող հրեաներին:
Եվ այս երևույթը տարածել մեր վրա և ասել այն ինչ դու էս ասում անընդունելի է ,հրեաների մոտ հիմնովին բացակայում է Սրբոց Գաղափարը և դա նրանց թեոլոգիական կենսաձևն է և Աստված ինչպես խոսեր հրեաների հետ երբ նրանք Սրբություն չունեն ,ինչպես և Աստված համոզվեց ևս մեկ անգամ երբ Հիսուսին խաչեցին:

Մեղապարտ ջան, այ այստեղ արի խոստովանի, որ սխալ ես: Մովսեսի առաջնորդած ժողովուրդը ոչ թե չմեղանչող հրեաներ էին, այլ այդ ժողովուրդը քանի անգամներ ապստամբեցին Մովսեցի ու Աստծո դեմ և հազարավորներին էլ Աստված հարվածեց` պատժեց: Մինչ անգամ Տերը Մովսեսին ասաց, որ այդ ժողովրդի միջից դուրս արի, որպեսզի քեզանով նոր սերունդ ու նոր ժողովուրդ ստանամ, իսկ մնացածի անունները ջնջեմ կյանքի գրքից:
Իսկ Սամուելի ժամանակվա ժողովուրդը, երբ թագավոր ուզեց Սամուելից, Տերը Սամուելին ասաց, որ այդ ժողովուրդը ոչ թե քեզ է մերժում, այլ Ինձ է մերժում, որ Ես նրանց վրա Թագավոր չլինեմ...

[Մեղապարտ]

Մեղապարտ ջան, այ այստեղ արի խոստովանի, որ սխալ ես: Մովսեսի առաջնորդած ժողովուրդը ոչ թե չմեղանչող հրեաներ էին, այլ այդ ժողովուրդը քանի անգամներ ապստամբեցին Մովսեցի ու Աստծո դեմ և հազարավորներին էլ Աստված հարվածեց` պատժեց: Մինչ անգամ Տերը Մովսեսին ասաց, որ այդ ժողովրդի միջից դուրս արի, որպեսզի քեզանով նոր սերունդ ու նոր ժողովուրդ ստանամ, իսկ մնացածի անունները ջնջեմ կյանքի գրքից:
Իսկ Սամուելի ժամանակվա ժողովուրդը, երբ թագավոր ուզեց Սամուելից, Տերը Սամուելին ասաց, որ այդ ժողովուրդը ոչ թե քեզ է մերժում, այլ Ինձ է մերժում, որ Ես նրանց վրա Թագավոր չլինեմ...

Տո այ խելոք հիմա բան ու գործս թողնեմ ու սկսեմ հին կտակարաը մեկնաբանել :
Մովսեսը առաջնորդում էր հրա ժողովրդին որը ոչ թե ապստամբել էր այլ բացարձակապես հրաժարվել էր Արարչին հավատալուց այդ պատճառով զայրացած Աստվածը պատժում էր աչ և ձախ: Մովսեսն էլ առաջնորդ էր, ստիպված հրեաներին յոլա էր տանում կաշվից դուրս գալով:
Իր հետևից տարավ հրեաներին մինչև Սինա սարը (ի դեպ առ այսօր անհայտ է թե որտեղ է այդ սարը): Արարիչը այլ ոչ թե տերը Մովսեսին տվեց տաս պատվիրանները ,հրեաների համբերությունը բավարարեց ընդհամենը երկուսը լսելու և հեռացան ,իսկ Մովսեսը մնաց:
Քառասուն օր հետո հրեաները եկան Խորի մոտ ու թե ուրր է Մովսեսը, նա ել թե սպասեք կգա :Հրեաները սպանեցին Խորին գնացին Ահարոնի մոտ ,վախեցած Ահարոնը ամեն ինչ ասեց ,էլի բան դուրս չեկավ:Հետո ժամանակ շահելու համար նա հրեաներից պահանջեց նրացից ամենա թանկը, ոսկին և խոստացավ նրանց համար աստված բերել և բերեց »ոսկե հորթին»:
Նույնն էլ Սամուելի ժամանակ պատահեց այդ պատճառով էլ Հին Կտակարանում գրվում է հրեաների առաջին թագավոր Դավիթ:
Իսկ դու ասում ես ,լավ չես կարդացել:

[Մհեր 78]

Տո այ խելոք հիմա բան ու գործս թողնեմ ու սկսեմ հին կտակարաը մեկնաբանել :
Մովսեսը առաջնորդում էր հրա ժողովրդին որը ոչ թե ապստամբել էր այլ բացարձակապես հրաժարվել էր Արարչին հավատալուց այդ պատճառով զայրացած Աստվածը պատժում էր աչ և ձախ: Մովսեսն էլ առաջնորդ էր, ստիպված հրեաներին յոլա էր տանում կաշվից դուրս գալով:
Իր հետևից տարավ հրեաներին մինչև Սինա սարը (ի դեպ առ այսօր անհայտ է թե որտեղ է այդ սարը): Արարիչը այլ ոչ թե տերը Մովսեսին տվեց տաս պատվիրանները ,հրեաների համբերությունը բավարարեց ընդհամենը երկուսը լսելու և հեռացան ,իսկ Մովսեսը մնաց:
Քառասուն օր հետո հրեաները եկան Խորի մոտ ու թե ուրր է Մովսեսը, նա ել թե սպասեք կգա :Հրեաները սպանեցին Խորին գնացին Ահարոնի մոտ ,վախեցած Ահարոնը ամեն ինչ ասեց ,էլի բան դուրս չեկավ:Հետո ժամանակ շահելու համար նա հրեաներից պահանջեց նրացից ամենա թանկը, ոսկին և խոստացավ նրանց համար աստված բերել և բերեց »ոսկե հորթին»:
Նույնն էլ Սամուելի ժամանակ պատահեց այդ պատճառով էլ Հին Կտակարանում գրվում է հրեաների առաջին թագավոր Դավիթ:
Իսկ դու ասում ես ,լավ չես կարդացել:

Կներես, բայց երևում է, որ վարդապետական կոչում չունես, որովհետև մեկնաբանելուց սխալներ ես անում` գրվածքից դուրս բաներ ես գրում... Ավելի լավ է չմեկնաբանես...

[Մեղապարտ]

Կներես, բայց երևում է, որ վարդապետական կոչում չունես, որովհետև մեկնաբանելուց սխալներ ես անում` գրվածքից դուրս բաներ ես գրում... Ավելի լավ է չմեկնաբանես...

Ավելնորդ էմոցիաների համար ներողություն:
Շարունակիր քո քննարկումը բայց խնդրում եմ առանց խուսանավելու :

[ars83]

Այո խնդրած կանք այն էլ շատ բայց դա չի կոչվում բարեխոսություն, Աստվածաշունչը սովորեցնում է մեկտ մյուսիտ համար աղոթող եղեք բայց դա այն չէ որ դու կարծում ես: Միակ բարեխոսը մարդու և աստծո միջև դա մեր տեր Հիսուս Քրիստոսն է:

Լրիվ շփոթվեցի Փաստորեն, երբ մեկը մյուսի համար որևէ բարի բան է խնդրում, դա բարեխոսություն չի կոչվո՞ւմ: Երևի չարախոսություն է, հա՞:

Մհերի պատասխանից հետևում է, որ բարեխոս և միջնորդ նույն բանը չէ. հիմա Քրիստոս միակ բարեխո՞սն է (եթե այո, ապա խնդրում են ցույց տալ Աստվածաշնչում այն տեղը, որտեղ բառացիորեն գրված է. «մեկ բարեխոս կա Աստծո և մարդկանց միջև՝ Հիսուս Քրիստոս մարդը»: ) Եթե նման բան չկա գրված ու բարեխոս և միջնորդն էլ նույնն է, ապա ինչո՞ւ եք մոլորեցնում հասարակությանը, հարգելիս:

[Չամիչ]

Մհերի պատասխանից հետևում է, որ բարեխոս և միջնորդ նույն բանը չէ. հիմա Քրիստոս միակ բարեխո՞սն է (եթե այո, ապա խնդրում են ցույց տալ Աստվածաշնչում այն տեղը, որտեղ բառացիորեն գրված է. «մեկ բարեխոս կա Աստծո և մարդկանց միջև՝ Հիսուս Քրիստոս մարդը»: ) Եթե նման բան չկա գրված ու բարեխոս և միջնորդն էլ նույնն է, ապա ինչո՞ւ եք մոլորեցնում հասարակությանը, հարգելիս:

Համաձայն եմ, չէ՞ որ Աստված սեր է:Սերը հանդուրժող է, ներող, այլ ոչ թե մանրախնդիր դատապարտող:

[ars83]

Իսկ ի՞նչ աստվածաշնչյան համարով կփաստես սրբերին բարեխոսելու անհրաժեշտությունը: Որտե՞ղ կա նման պատվեր:

Օրինակ.
Ձեր մեղքերը միմեանց խոստովանեցէ՛ք եւ միմեանց համար աղօ՛թք արէք, որպէսզի բժշկուէք. քանզի արդարի աղօթքը շատ ազդեցիկ է եւ օգնում է։ (Հակ. Ե 16)
Ակնհայտ է, չէ՞, որ եթե մեկը խնդրում է մյուսի բժշկության համար, դա բարեխոսություն է:

Եվ եթե գրված է, որ Քրիստոս մեր բարեխոսն է, էլ ինչ իմաստ ունի սրբերին բարեխոսել , որոնք մարդ էին: Միթե դրանով չենք անարգում մեր միակ բարեխոսին որ է Քրիստոս:

Չնայած խուսափեցիք հարցիս պատասխանելուց, սակայն համոզված եմ, որ տարբեր առիթներով խնդրում եք մարդկանց ձեզ համար աղոթելու (բարեխոսելու՝ բարիք խոսելու, խնդրելու): Բացի դրանից, համաձայն ձեզ մատուցվող տեսության բոլորդ, այդ թվում նրանք, ում խնդրում եք, սրբեր են: Բա չեք մտահոգվո՞ւմ, որ անարգում եք Քրիստոսին:

Ես նկատել եմ, որ աղանդավոր շարժումների ներկայացուցիչները մի քանի պատճառով են դեմ արտահայտվում Սրբոց բարեխոսությանը:

Ա. Ինչպես արդեն նկատեց Monk-ը, նրանք կարծում են, որ Սրբերը մեռած են և ոչ կենդանի: Հետաքրքիր է, ինչո՞վ է տարբերվում նման տեսակետը «աշխարհիկ» այն տեսակետից, որ մահվանից հետո կյանք չկա: Երևի միայն նրանով, որ աղանդավորները «ժամանակավորապես» են կենդանությւոնից զրկում Սրբերին (մինչև Հարություն): Վերցնենք Հակոբին և Աբրահամին: Հարցնենք բողոքականներին՝ կենդանի՞ են արդյոք Աբրահամն ու Հակոբը: Պատասխանը կլինի՝ ոչ: Սա ոչինչ չի՞ հիշեցնում:

Նոյն օրը նրան մօտեցան սադուկեցիները, որոնք ասում էին, թէ յարութիւն չկայ... (Մատթ. ԻԲ 23)
որոնց մասին Քրիստոս ասում է.
Մոլորուածնե՛ր, ո՛չ Գրքերն էք հասկանում եւ ո՛չ էլ Աստծու զօրութիւնը...
չէ՞ք կարդացել Աստծուց ձեզ ասուածը. ե՛ս եմ Աբրահամի Աստուածը, Իսահակի Աստուածը եւ Յակոբի Աստուածը. եւ Աստուած՝ մեռելների Աստուածը չէ, այլ՝ կենդանիների (Մատթ. ԻԲ 29, 31-32)
Պարզվում է՝ Աբրահամն էլ, Հակոբն էլ կենդանի են Բողոքականը, իհարկե կզարմանա այդ փաստի վրա... ինչպես և այն ժամանակվա հրեաները.
Երբ ժողովուրդը այս լսեց, զարմացաւ նրա ուսուցման վրայ (Մատթ. ԻԲ 33)

Բ. Զարմանալի չէ, որ աղանդավորը Սրբոց բարեխոսության կարիքը չի զգում. չէ՞ որ իրեն սովորեցնում են, որ առաջին հերթին նա ինքը սուրբ է՝ հենց այն պահից երբ «հովվի» ետևից կրկնեց «Քրիստոսին որպես Տեր և Փրկիչ ընդունելու» աղոթքի բառերը: Էլ ի՞նչ Սուրբ, ի՞նչ բան, եթե մարդն ինքն արդեն «սպիտակ ու պուպուշ» է: Ոմանք իրենց Ս. Պողոս առաքյալից պակաս չեն համարում, ոմանք էլ կասեն, որ Քրիստոսից մեծ գործեր կարող են գործել՝ ըստ Իր խոսքի:
Այսպիսի քարոզների և նրանց ականջ դնող մարդկանց մասին հենց Աստվածաշնչում կա Ս. Պողոս առաքյալի դիպուկ մարգարեական խոսքը.
...քանզի պիտի գայ ժամանակ, երբ չպիտի անսան ողջամիտ վարդապետութեանը, այլ, իւրաքանչիւրն ըստ իր ցանկութիւնների, ուսուցանողներ պիտի հաւաքի իր շուրջը՝ իր ականջներին հաճելի բաներ լսելու մարմաջով. եւ նրանք ականջները պիտի դարձնեն ճշմարտութիւնից ու պիտի մոլորուեն գնան առասպելների յետեւից։ (Բ Տիմ. Դ 3, 4)
Ինչ խոսք, հաճելի է շաբաթը առնվազն մեկ անգամ լսել, որ դու սուրբ ես: Բայց... առաքյալի խոսքերն Աստվածաշնչից դեն չես նետի:

Գ. Թյուր կարծիք կա, թե Սրբերի բարեխոսությունը խնդրելով՝ մենք շրջանցում ենք Քրիստոսին, փոխարինում ենք նրան Սրբերով: Ոչ մի նման բան: Ընդամենը գիտակցում ենք, որ արդարի աղօթքը շատ ազդեցիկ է եւ օգնում է (Հակ. Ե 16) և Աստուած հեռու է ամբարիշտներից, բայց նա լսում է արդարների աղօթքը (Առակ. ԺԵ 29), համեստորեն համարում ենք Սրբերին արդարության մեջ ավելի առաջացած, քան մեզ, ավելի շատ և մոտիկ Աստծո հետ քայլած, և խնդրում ենք նրանց բարեխոսությունը։

Այսպիսով, Սրբոց բարեխոսության դեմ առարկությունները, ըստ իս, գիտակցված կամ անգիտակից ձևով, հիմնվում են ներքուստ մեծամտության, հաճելի խոսքեր լսելու (և ըստ այդմ՝ դժվարություններից խուսափելու) ցանկության և կենդանության մասին սադուկեցիական պատկերացումների վրա:

[Արծիվ]

Չնայած խուսափեցիք հարցիս պատասխանելուց, սակայն համոզված եմ, որ տարբեր առիթներով խնդրում եք մարդկանց ձեզ համար աղոթելու (բարեխոսելու՝ բարիք խոսելու, խնդրելու):

Հարցտ ուղղված է եղել մեկ ուրիշին բայց եղբայր ջան կներես ինձ որ ես եմ պատասխանում քեզ ու քանի որ ես կրկնել եմ և նորից եմ ուզում կրկնել (սիրով) որ դա շատ լավ է որ մեկը մյուսի համար աղոթում է (այսինքն բարություն է անում) բայց դա ինչքան էլ լավ թվա ամենայնիվ չի կոչվում բարեխոսություն, որևէ մարդ արարած չի կարող որևէ մեկ այլ անձի համար բարեխոսել Աստծուն քանի որ մենք բոլորս էլ մարդ արարած ենք իսկ Քրիստոս որը միակն է բարեխոսելու համար Նա կարող է որովհետև Նա Աստված է (կամ էլ ինչպես շատերն են ասում Աստծու միածին որդին):

[Կտրուկ]

Ինչպես արդեն նկատեց Monk-ը, նրանք կարծում են, որ Սրբերը մեռած են և ոչ կենդանի:

Մի՜ զրպարտիր.նման թեմայով ես եմ զրուցել ու չեմ ասել թէ սրբերը մեռած են։

[ars83]

Մի՜ զրպարտիր.նման թեմայով ես եմ զրուցել ու չեմ ասել թէ սրբերը մեռած են։

Խոսքը միայն քո մասին չէ: Եթե քո համար Սրբերը կենդանի են, ավելի լավ, ճիշտ ուղղության վրա ես
Քանի բռնացրել եմ, պարզեմ, էլի. քեզ համար բարեխոս = միջնո՞րդ, թե՞ նույն բանը չէ:

[Կտրուկ]

Խոսքը միայն քո մասին չէ: Եթե քո համար Սրբերը կենդանի են, ավելի լավ, ճիշտ ուղղության վրա ես

Ուրեմն.նշվում է որ ննջեցյալ սրբերը կենդանի են Աստծո համար.սակայն տվյալ պահին մենք ՝մարդիկս չենք հանդիսանում աստվածներ.մեզ համար նրանք առայժմ ննջեցյալներ են.Հիսուս ինքը 12 տարեկան աղջկան ասաց
ՙՆա մեռած չէ.այլ ննջում է՚։
Ինչ վերաբերում է հաղթանակած սրբերին ուղղված խնդրանքներին՝ դա ոչ մի կտակարանային հիմք չունի.այլ միայն ավանդության արդյունք է։Քանի որ. բոլորին տեսնելն ու բոլորից տեղյակ լինելը՝ լոկ Աստվածային կարողություն է։Սուրբ Սարգիսը՝ օրինակ. իր տոնին չի կարող սփռվել ողջ աշխարհով և լսել բոլորի իրեն ուղղված խնդրանքները։

Քանի բռնացրել եմ, պարզեմ, էլի. քեզ համար բարեխոս = միջնո՞րդ, թե՞ նույն բանը չէ:

Կարծում եմ. հարցիդ տրամաբանական վերջնակետին արդեն պատասխանեցի վերևում.Սակայն՝
միջնորդ կա՝ բարեխոս.միջնորդ կա՝ չարախոս։Տվյալ պահին Քրիստոս հանդիսանում է բարեխոս միջնորդ. իսկ Քրիստոսի մարմնի անդամները (եկեղեցին) չեն կարող անել այլ բան .քան Քրիստոս՝ գտնվելով այս կյանքում.թէ՞ երկնային։
Այլ հարց է. քեզ լսելով են դա անում .թէ իրենց բարի առաքելությունն են կատարում։

[Կտրուկ]

Ձեր մեղքերը միմեանց խոստովանեցէ՛ք

Դու գտնում ես որ կարո՞ղ ես Վարդան Մամիկոնյանին խոստովանե՞լ կատարածդ զանցանքը։և դա քեզ քավությու՞ն կհամարվի։

[ars83]

Ուրեմն.նշվում է որ ննջեցյալ սրբերը կենդանի են Աստծո համար.սակայն տվյալ պահին մենք ՝մարդիկս չենք հանդիսանում աստվածներ.մեզ համար նրանք առայժմ ննջեցյալներ են.Հիսուս ինքը 12 տարեկան աղջկան ասաց
ՙՆա մեռած չէ.այլ ննջում է՚։

Բայց հենց այս մեջբերված տեղն էլ վկայում է, որ Քրիստոս կոչ արեց այդ մարդկանց իրականությանը նայել Իր աչքերով, երբ ասաց, որ աղջիկը «ննջում է» (նույնը՝ Ղազարոսի պարագայում): Այնուամեբայնիվ, ո՞րն էր պատճառը, ըստ քեզ, որ Քրիստոս հանդիմանեց սադուկեցիներին, ասելով, թե «Աստված մեռածների Աստված չէ, այլ կենդանիների»:

Ինչ վերաբերում է հաղթանակած սրբերին ուղղված խնդրանքներին՝ դա ոչ մի կտակարանային հիմք չունի.այլ միայն ավանդության արդյունք է։

Նորից կրկնեմ, որ ողջ խնդիրը կայանում է նրանում, թե ինչպես ես նայում ննջեցյալ Սրբերին: Եթե որպես մեռածների, որոնք ոչ կարող են բարեխոսել, ոչ աղոթել, ապա, ինչ խոսք, նրանց դիմելն անիմաստ է: Սակայն եթե նրանք կենդանի են քո համար (ինչպես և Աստծո համար), ապա, այո, լինելով նույն Քրիստոսի Մարմնի անդամ, խնդրում ես, որպեսզի աղոթակից լինեն:

Սակայն՝
միջնորդ կա՝ բարեխոս.միջնորդ կա՝ չարախոս։

Եղավ. պատասխանիցդ հասկանում եմ, որ նույնը չես համարում: Անցնենք առաջ. ցույց կտա՞ս ավետարանական այն խոսքը (հիմքը), որի համաձայն պնդում են, որ Քրիստոս միակ բարեխոսն է մարդկանց համար և այլ բարեխոսներ չեն կարող գոյություն ունենալ: (շեշտում եմ՝ բարեխոս, այլ ոչ՝ միջնորդ)