ՄԻ°,ՄԻ ...

Մի՛ չարանա վրաս:
Եվ իմ մեղքը ի՞նչ է։
Սովա±ծ թե կուշտ եմ ես`
Կարևո~ր չէ բնավ։
Խաշ մեջտեղում չկա ։
Բայց սխտորի հոտը
Նվաճել է հիմա և աննվաճ օ~դը:
Ես փորձում եմ գոնե քիթըս բռնել։
Եվ իմ մեղքը դա± է։
Մի՛ չարանա վրաս։

Մի՛ տանջիր ինձ հարցով։
Լոկ ա՛յն գիտեմ հիմա,
Որ լոտոսի համար չարժե՛ սարքել ճահիճ
Եվ ծով չորացնել՝ ակվարիումի համար...
Մեծ տուրք կվճարեմ ես լռության դիմաց,
Միայն թե, խնդրո~ւմ եմ,
Մի՛ տանջիր ինձ հարցով։

Եվ մի° հուսադըրիր։
Ես չե~մ հուսահատվել։
Իմ տարիքում, ճի՛շտ Է, Էլ չեն առնում հասակ,
Բայց մարդն Էլ Է ընձուղտ,
Եվ իմ վիզը հիմա
Երկարում Է — ձգվում
Ու բարձրանում
Այս բազմահարկ բոլոր շենքերից վեր,
Որ պաղ հորիզոնից մի բերան մով պոկի
Ու որոճա~ դանդաղ:
Ինձ մի° հուսադրիր:

Մի՛ նկատիր նաև;
Ես այլևըս չկա~մ,
Ինչպես չկա երկինք
(Լուրթը խաբկանք է լոկ).
Ինչպես չկա եվ ջու~ր
(Կա «երկու հաշ, մեկ օ»).
Ինչպես չկա և սե~ր
( Դու ապրում ես հեռվում):
Թող չլինի և ա~չք:
Մի° նկատիր դու ինձ...

Եվ մի° փնտրիր իզուր:
Ես կլինեմ ու կամ:
Չէ± որ հետք են թողնում մինչև անգամ պորտով:
Ես սողալու հարմար հարմարություն չունեմ
Չունեմ նաև թևեր,
Բայց ունեմ ձեռք մի զույգ,
Որոնցով ես հիմա իմ աչքերն եմ փակում
Քեզ ` չեմ ուզում տեսնել,
Իսկ դու ինձ մի՛ փնտրիր...