Անասելիք

[Շինարար]

2

Արմենը, Արան ու Գոռն արդեն բակում էին և անհանգստանում էին, որ Տղան ուշանում է: Նրանք որոշել էին Գաղտնի կազմակերպություն հիմնել, և հիմնադիր ժողովը հենց այդ օրն էր նախատեսված: Դեռ չէին պատկերացնում, թե ինչով էր զբաղվելու կազմակերպությունը: Ի վերջո, մինչև կազմակերպությունը չլինի, ինչպե՞ս կարող է այն որևէ բան անել: Կհիմնեն, հետո կորոշեն: Բայց հեռուստացույցի աղջիկն այնքան էր ազդել տղայի վրա, որ կազմակերպությունը լրիվ թռել էր մտքից:

-Մենք պետք է Ճապոնիա գնանք,- հայտարարեց Տղան ընկերներին:

-Ճապոնիա չի կարելի գնալ, այնտեղ երկրաշարժ է եղել,- ակնոցն ուղղեց Գոռը:

-Հենց դրա համար էլ պետք է գնանք:

-Գնանք` ի՞նչ անենք,- հարցրեց Արմենը:

-Մենք փոքր ենք ու ոչինչ էլ չենք կարող անել,- Գոռը հանեց ակնոցն ու սրբեց թաշկինակով: Գոռը սիրում է շեշտել, որ ինքն ակնոց ունի, որովհետև ակնոց ունի նաև կրպակի վաճառողուհին, որին բոլորը հարգում և խելացի են համարում: Իսկական պատճառն իհարկե ոչ թե ակնոցն է, այլ այն, որ նա բոլորին պարտքով հաց է տալիս և երբեք հաշիվները չի խառնում, բայց Գոռն առայժմ միայն ակնոցով կարող է համեմատել նրա հետ:

-Ես այն աղջկան պետք է բացատրեմ, որ տնակում ապրելու մեջ ոչ մի վատ բան չկա, որ նա հանկարծ չտխրի,- բացատրեց Տղան:

-Երբ մեծանամ, քաղաքապետ եմ դառնալու, որ բոլոր տնակում ապրողներին տուն տամ,- ակնոցները նորից դրեց Գոռը:

-Մենք չենք կարող սպասել: Դու տասնհինգ տարի հետո նոր կմեծանաս: Նրա արցունքները չեն բավականացնի, որ այդքան երկար լաց լինի: Իսկ երբ արցունքները սպառվեն, նա կմեծանա ու կդառնա բոլոր մեծերի նման,- այո, պատճառաբանությունը համոզիչ էր: Տղաներն անմիջապես հասկացան, որ մի բան պետք է անել: Ոչ ոք նույնիսկ չհիշեցրեց Տղային կազմակերպության հիմնադիր ժողովի մասին: Ի վերջո, կազմակերպությունը կսպասի ավելի հանգիստ ժամանակների: Երբ կոնկրետ գործ կա անելու, անիմաստ կազմակերպությունների կարիք չկա:

-Ոչ, մենք չենք կարող թույլ տալ, որ աղջիկը սպառի իր արցունքները ու դառնա մեծերի նման: Որտե՞ղ ես տեսել նրան: Ինչպե՞ս կարող ենք գտնել,- վճռականորեն տրամադրված` ասաց Արմենը:

-Հեռուստացույցի մեջ եմ տեսել,- Արմենի վճռականությունը Տղային քաջալերեց, բայց հեռուստացույցի անունը լսելով` Արմենը, Արան ու Գոռը ձեռքներն անհույս թափ տվեցին:

-Այդ դեպքում ինչպե՞ս են հեքիաթի մեջ արքայազները գտնում արքայադուստրերին` միայն երազում տեսած լինելով,- Տղան փորձեց համոզել:

-Դրանք ընդամենը հեքիաթներ են,- ասաց Գոռը:

-Այո,- հաստատեցին Արմենն ու Արան:

-Դուք մտածում եք մեծերի նման,- վրդովվեց Տղան:

-Բայց ինչպե՞ս կարող ենք մենք գնալ Ճապոնիա: Դա այնքան հեռու է,- ասաց Գոռը` մի փոքր նեղացած Տղայի արտահայտությունից: Արան ու Արմենն էլ էին նեղացել, բայց աշխատում էին ցույց չտալ:
-Ասում ես` նա լա՞ց էր լինում,- հարցրեց Արան:

-Այո:

-Հեռուստացույցի մեջ երբեմն ցույց են տալիս բաներ, որ հինգ օր առաջ է եղել: Օրինակ շաբաթ օրը կրկնում են սերիալի բոլոր սերիաները,- Արան վստահորեն ինչ-որ բան գիտեր:

-Այսօր շաբաթ չէ,- Գոռը որոշեց համենայն դեպս հստակեցնել:

-Այո, բայց դա էլ սերիալ չի եղել,- ասաց Արան: -Անիին հիշու՞մ եք, որ երեկ մեզ հետ խաղում էր:

-Անհետաքրքիր աղջիկ է և շատ դանդաղ է վազում,- ասաց Գոռը:- Որտեղի՞ց հայտնվեց մեր բակում:

-Ճապոնիայում երկրաշարժը երկու օր առաջ է եղել,- Արան շարունակեց իր միտքը: -Իսկ Անին մեր բակում հայտնվեց երեկ: Այսօր առավոտյան, երբ դպրոց էի գնում, ես նրան տեսա: Նա լաց էր լինում ու ձեռքին դպրոցական պայուսակ չկար:

-Մենք այսօր միասին ենք դպրոց գնացել,- կասկածեց Գոռը:

-Մենք խաչմերուկի մոտ էինք չէ՞ պայմանավորվել, իսկ ես նրան տեսել եմ մինչև խաչմերուկին հասնելը:

-Բայց դա ի՞նչ կապ ունի հեռուստացույցի աղջկա հետ,- փորձեց հասկանալ Տղան:

-Շատ հնարավոր է, որ Անին հենց քո տեսած աղջիկն է,- հայտարարեց Արան:

-Իհարկե,- բացականչեց Արմենը, իսկ Գոռը նյարդայնացած ակնոցն էր ուղղում. «Ինչու՞ առաջինն իր մտքով չանցավ»:

-Բայց ես տեսել եմ Անիին ու տեսել եմ այդ աղջկան: Նրանք լրիվ տարբեր երկու աղջիկներ են: Ճապոնացիների աչքերը նեղ են լինում:

-Մեր դասարանի Մադոյան Անիին էլ բոլորը ճապոն են ասում, որովհետև նրա աչքերը նեղ են,- գլուխը քորեց Արմենը:

-Ճապոնացիների ազգանունը յանով չի լինում,- ասաց Գոռը:

-Ես չեմ ասում, թե նա հաստատ ճապոնացի է: Ուղղակի բոլորը ճապոն են ասում,- ասաց Արմենը:

-Եվ անունն էլ չի կարող Անի լինել: Անին հայկական անուն է,- բացականչեց Գոռը` ուրախացած, որ Արայի վարկածը ջախջախվում է:

-Դու ընդամենը հայկական անունները գիտես, իսկ որևէ ճապոնական անուն գիտե՞ս,- վրդովվեց Արան: -Արմենենց դասարանի Մադոյան Անին, այո, չի կարող ճապոնացի լինել: Նրան ուղղակի ճապոն են ասում նեղ աչքերի համար, որովհետև նեղ աչքեր ունենում են ճապոնացիները: Բայց մեր Անիի դեպքն ուրիշ է: Որևէ մեկդ գիտի՞ նրա ազգանունը: Ինչու՞ մեկս մյուսի ազգանունները մենք գիտենք: Գիտենք նույնիսկ Արմենենց դասարանի Մադոյան Անիի ազգանունը, իսկ Անիի ազգանունը չգիտենք:

-Այո,- ասաց Գոռը` մտածելով, որ ինչ-որ տրամաբանություն կա Արայի ասածի մեջ, բայց դեռևս չէր կարողանում հասկանալ, թե կոնկրետ ինչ:

-Այդ ամենն ի՞նչ կապ ունի իմ ճապոնացի աղջկա հետ,- Տղան վրդովվում էր, որովհետև մայրիկը շուտով տուն կկանչի, իսկ այսքան ժամանակում ինքը գուցե հասած լիներ Ճապոնիա: Անիմաստ ժամանակ են վատնում:

-Շատ մեծ: Այն որ ճապոնացիների անուն-ազգանունները շատ կարճ են, մի վանկից: Շատ հնարավոր է, որ Անին ոչ թե Անիի անունն է, այլ անունը և ազգանունը: Ա Նի,- հաղթական տոնով ասաց Արան:

-Հըմ,- Գոռին դուր չէր գալիս, որ Արան այս պարագայում իրենից ավելի խելացի էր դուրս գալիս, բայց տրամաբանությունը չընդունել չէր կարող: «Ի վերջո, թող մի անգամ էլ Արան ինչ-որ բան մտածի»,- իրեն հուսադրեց նա:

-Գիտե՞ք` որտեղ է ապրում Ա Նին,- Արան հենց Ա Նի արտասանեց` ճապոնական առոգանությամբ, այսինքն այնքանով, որքանով պատկերացնում էր այդ առոգանությունը` կարծես թե դա արդեն հաստատված փաստ էր: Տղաներից ոչ մեկը չգիտեր Անիի տան տեղը: Որտեղի՞ց իմանային, երբ նա ընդամենը երեկ էր հայտնվել: Միակ բանը, որ հայտնի էր նրա մասին, անունն էր: Բայց Արան ավելի տեղեկացված էր: Դե, երեկ էլ Արան համոզեց, որ Անիին իրենց հետ խաղացնեն, իսկ ընդհանրապես նրան ոչ մեկն էլ չհավանեց:

-Ա Նին ապրում է Փլված շենքում,- հանդիսավոր ձայնով հայտարարեց Արան, -Չար կախարդի մոտ:

-Հետո՞,- հետաքրքրվեց Տղան: Ուրիշ պարագայում այս փաստը շատ հետաքրքիր կարող էր լինել, բայց հիմա, երբ հեռուստացույցի աղջիկն անհամբեր իր օգնությանն է սպասում, նույնիսկ Չար կախարդի հետ նույն շենքում ապրող աղջիկը Տղային չէր կարող հետաքրքրել:

-Հետո այն, որ Չար կախարդը նրան կախարդել է, որ ոչ ոք չճանաչի, իսկ Ա Նին հեռուստացույցից քեզ տեսնելով` աղերսող հայացքով նայել է` հուսալով, որ աչքերից կճանաչես ու կօգնես:

-Հենց աչքերն էլ տարբեր են:

-Աչքերի ձևը չի կարևոր, աչքերի ներսն է պետք տեսնել:

Գոռն զգաց, որ Արայի հիմնավորումները գնալով թուլանում են, և վերագտած իր ինքնավստահությունը` սպասում էր նրա վերջնական ջախջախմանը, բայց այստեղ կատարվեց մի բան, որն ստիպեց նույնիսկ Գոռին անցնել Արայի կողմը:

-Հեքիաթներ ես պատմում,- ասաց Տղան:

Տղան պատասխանեց մեծերի նման, և Գոռը շտապեց ընկերների հետ միաբերան ասել.
-Դու մեծերի նման ես խոսում:

«Ուրեմն իսկապե՞ս Անին, այսինք Ա Նին այդ նույն աղջիկն է: Այո, նրանց աչքերը… Ինչ-որ նմանություն կա այդ աչքերում, նույն տխրությունը»,- մտածեց Տղան և առանց ժամանակ կորցնելու վազեց դեպի կիսափլված շնությունը, որտեղ բնակվում էր Չար կախարդը:

-Դե վազենք, քանի ուշ չէ,- բացականչեց նա ճանապարհին: