Վանաձորցի-ի խոսքերից
4. Նկարչի երազը
Ես մի գաղտնի երազ ունեմ,
Ուզու՞մ ես՝ պատմեմ այդ մասին,
Սակայն թող այն մեր մեջ մնա.
Այդ երազը իմ գաղտնիքն է:
Նկարիչ դառնալ եմ ուզում,
Որ մարդկանց դեմքեր նկարեմ…
Դու երևի ծիծաղու՞մ ես.
«Ի՞նչ գաղտնիք է դա. նկարիր»:
Գաղտնիքն այն է (ոչ ոքի չասես),
Որ ինձ մոտ դա չի ստացվում,
Փորձում եմ նկարել դեմքեր,
Բայց դուրս են գալիս դիմակներ:
Ես էլ եմ ապշում, զարմանում,
Թե ինչպես է դա ստացվում.
Չէ՞ որ ես իրական մարդկանց
Դեմքեր եմ նկարել փորձում:
Հապա ինչու՞ վրձնիս տակից
Պաղ դիմակներ են ինձ նայում.
Ես մի ձախորդ նկարիչ եմ,
Երևի բախտս չի բերում:
Ո՞չ, ասում ես՝ նկարիչ չե՞մ,
Ես չեմ տեսնում մարդկանց հոգի՞ն,
Ի՞նչ, լավ է՝ թողնե՞մ նկարել
Դեմքեր, դա ինձ չի՞ հաջողվի:
Ես էլ եմ համաձայն քեզ հետ.
Ես վախենում եմ նկարել
Այն, ինչ թաքնված է դեմքի
Հետևում, ինչ չի երևում:
Լավ է՝ դիմակներ նկարեմ
Եվ մարդկանց դեմքերից այն կողմ
Երբեք նայել ես չփորձեմ:
Բայց սա թող մեր մեջ մնա, լա՞վ,
Այս մասին ոչ մեկի չասես:
Մեջբերել
Ուրեմն բոլոր ոտանավորներս գրել եմ մի շնչում, մի հինգ րոպեում, հետո ճիշտ է ժամանակի ընթացքում մշակել եմ, բայց հիմքը այդպես է դրվել: Դե ես բանաստեղծ չեմ, ուղղակի հավեսի համար մեկ-մեկ գրոտում եմ
Բայց այս մեկը տարբեր է: Ժամանակին նկարում էի ու հատկապես սիրում էի դիմանկարներ, ինձ մոտ ավելի հեշտ ստացվում էր աչքերի արտահայտությունը ստանալ, քան ճիշտ դիմագծերը, ու այնպես էր լինում, որ նայողները աչքերից միանգամից ճանաչում էին, թե ով է դարձել հերթական դիմանկարիս թիրախը… Ու մի օր մտածեցի, որ հետաքրքիր կլիներ գրել ոտանավոր մի նկարչի մասին, որ չի կարողանում հենց հայացքը ճիշտ ստանալ, որ դիմագծերը ճիշտ-ճիշտ նկարում է, բայց նկարը սառն է ստացվում, ու սկսեցի զբաղվել, մի ամբողջ ամիս գրում էի, մոտ մի քառասուն քառատող գրեցի, հետո սկսեցի կրճատել, տողերը հետ ու առաջ տանել, ու թողեցի այն, ինչ կա… Այսպես կիսատ, կաղ մի բան ստացվեց: Ու այսօր մտածեցի, որ իրականում հետաքրքիր բան է ստացվել, ուզեցել եմ ստեղծել մի նկարչի դիմանկար, որը ուզում է դիմանկարներ նկարել, բայց իր մոտ դիմակներ են ստացվում, ու ահա իմ մոտ էլ ստացվել է այդ նկարչի ոչ թե դիմանկարը, այլ դիմակը
Էջանիշներ