Ուզում եմ Արամի մասին ես էլ գրեմ:
Նախքան բանակ գնալը Արամին առանձնապես չէի սիրում, դե ինքը հիմնականում էն բաժիններում էր գրառումներ անում, որտեղ ես չէի մտնում ու հիշում էի որ ինքը միշտ որոշ անդամների հետ կոնֆլիկտային իրավիճակների մեջ էր: Մեկ էլ շատ էր եկեխայական բաներ անում, օրինակ մականունը Kisame էր դնում, ամեն գնով ուզում էր ինտիմ անկյուն մտնել, Արտգեոն չէր թողնում, թե նման մի բան, կամ Չուկին տուգանային միավոր էր տալիս, և այլնԲանակ գնալուց առաջ Արամը էս թեման բացեց, զուտ հետաքրքրության համար բացեցի բլոգը նայելու, մեծ սպասելիքներ չունեի, բայց պարզվեց ընտիր բլոգ է շատ հետաքրքիր թեմաներով: Ուզում էի անպայման թեմայում մի երկու բան գրեի, գովեի լավ աշխատանքը, բայց չեմ հիշում ինչի չգրեցի ու հետո մոռացա:
Բանակից հետ եկած Արամը լրիվ ուրիշ մարդ ա ու ամեն առումով քեֆս գալիս ա իրենից: Բայց իրեն արդեն շատ են գովել, ես բան չեմ ասի, որ շատ երես չառնի: Իսկ իր օրագիրը էն սակավաթիվ օրագրերից ա, որի ոչ մի գրառումը աշխատում եմ բաց չթողնել ու եթե հնարավորություն ունենայի ամեն գրառմանը վարկանիշ կտայի: Ու չնայած Արամին կյանքում տեսած չկամ, մոտս էն տպավորությունն ա, որ հազար տարի ա ճանաչում եմ իրեն: Էնպես որ եղբայր ջան, սպասի, հենց Հայաստան վերադարձա, առաջինը քեզ եմ տեսնելու:
Մեկ էլ Enna Adoly-ի մասին եմ ուզում մի երկու բառ գրել: Էնքան եմ ուրախանում, որ սենց լավ երեխեքը իրենց ոտքով գալիս են Ակումբը գտնում ու որոշում են մնալ: Էննայի գրառումները կարդալուց մեկ մեկ մոռանում եմ իր տարիքը, էնքան որ հասուն մտքեր ա գրում:
Մի խոսքով, քանի դեռ ձեր նման ջահելություն ունենք, էս երկիրը ապագա կունենա:
Մեջբերել
Էջանիշներ