Ակումբցի, ում մասին ուզում եմ խոսել

[Lem]

Ուզում եմ խոսել 2 հիանալի մարդկանց մասին.
One_Way_Ticket եւ REAL_ist - Ես ձեզ այնքան եմ շնորհակալ, որ «Դուք»-ը քիչ է, սառն է դիմելու համար, «դու»-ի եմ անցնում ինքնակամ, ներեցեք: Օգնելու ձեր պատրաստակամությունը միշտ կպահեմ հետս, որ երբ մրսեմ, հիշեմ ու ջերմանամ: Ձեր 2-ի ներկայությունը հերիք է, որ եթե անգամ երկար ժամանակ չհայտնվեմ ֆորումում՝ կարոտեմ այն ու սիրով հիշեմ: Դուք անծանոթիս օգնեցիք կյանքիս ամենադժվար, ճակատագրական օրերում, ու հիմա իմ բոլոր դժվարությունների, վախերի ու արցունքների միջով ձեզ եմ նայում, ու ասում՝ շնորհակալություն:

[Արևհատիկ]

Նա, ում մասին ուզում եմ խոսել:

Agni
Չնայած նրան, որ Ագնիի հետ վիրտուալում հաճախակի չէի շփվում, ու ինքն էլ այդքան էլ ակտիվ անդամներից չէր, ինքը ինձ համար ակումբի ամենախորհրդավոր անդամներից էր ու ես շատ մեծ ցանկություն ունեի իր հետ ծանոթանալու:
Անցած տարի էս օրերին ինձ հիմնարկից ուղարկել էին Երևան դասընթացների ու պարզվեց, որ Ագնիի հիմնարկին մոտ են լինելու դասերը (Չնայած, եթե մոտ էլ չլիներ, հաստատ որոշել էի, որ պիտի հանդիպեմ իր հետ)

Հանդիպում Ինգայի հետ
Եթե հիշողությունս ինձ չի դավաճանում, անցած տարի էս օրն էր: Դասից շուտ դուրս եկա ու զանգեցի Ինգային: Պարզվեց ինքն էլ է գործից դուրս գալիս:
Ինգայի ձայնը արդեն ամեն ինչ ասում էր Էնքան հաճելի էր

Հենց էդ ժամանակ էլ հանդիպեցի Ինգային: Էն ժամանակ տպավորություն չգրեցի, վախենում էի, որ բառապաշարս չի հերիքի իր մասին գրելու համար: Հիմա էլ մտավախություն ունեմ, բայց կփորձեմ

Էնքան անսովոր էր մեր հանդիպումը: Առաջին անգամ էր, որ անծանոթ մարդու հետ հանդիպելուց, նենց տպավորություն էր, որ վաղուց եմ ճանաչում: Միանգամից ընդհանուր թեմաներ գտանք զրուցելու: Ընդամենը մի 20 րոպե տևեց մեր հանդիպումը: Ինգան էն աղջիկներից է, որ լրջությունն ու թիթիզությունը իրար փոխլրացնում են ու համով բան է ստացվում:
Բա մեր բաժանումը Ծանոթներ են է լինում, որ մի հազար տարի իրար չեն տեսնում, հետո հանդիպելուց էլ չեն ուզում բաժանվեն: Երկուսս էլ մետրոյով պիտի գնայինք, բայց տարբեր ուղղություններով: Կանգնել էինք մետրոյի մեջտեղում, որ գոնե 1-2 րոպե էլ միասին անցկացնենք

Էդ օրվանից մինչև հիմա, Ինգան իմ սիրելի ակումբցիների ցուցակում առաջին պատվավոր հորիզոնականն է զբաղեցնում

Ինգ ակումբից լավագույն ձեռքբերումսս ես ամբողջ կյանքիս համար: Ուրախ ու հպարտ եմ, որ քեզ ճանաչում եմ Ես քեզ առանց վարանելու կարող եմ ընկեր կոչել

[Ժունդիայի]

Անկապում գրել էի մի քանի օր առաջ, որ «ուրախ եմ քեզ համար, իսկ մնացածն ընթացքում կգրեմ»... Ճիշտն ասած՝ սպասում էի, որ ևս մի քանի գրառում կատարես՝ նոր համոզվեմ ու ռիսկով կարողանամ ուրախությանս չափն ասել: Հեռանալուդ բուն պատճառը չցանկացա ավելի մանրամասն իմանալ, բայց մի տեսակ տխրեցի: Է´ն, որ առաջին դասարանում ես, ու առաջին անգամ սիրահարվում ես մեկին, ու այդ մեկի ծնողները որոշում են գնալ Ռուսաստան, իրան էլ հետը տանելով, այ տենց մի տխրություն էր մոտս:

Ճի´շտ է, քեզ հնարավոր էր հետևել, պարզապես մտնելով facebook.com կայքը, բայց է´ն չէր: Ճի´շտ է, դու այնտեղ, ավելի հանրաճանաչ ես, քիչ ժամանակահատվածում կարողացար ստվար լսարան ու հետևորդներ ձեռք բերել, այնտեղ քեզ ամեն օր փառասիրական կոչումերով են դիմում, քեզ «դեմք» են ասում, քեզ ասում են՝ «դու վերջն ես», «մտքի գիգանտ ես», բայց հավատա, կոնկրետ ես, ավելի շատ կարդացել եմ ստատուսներիդ տակի լայքերի բազմաբյուր թիվն ու շեյրերի քանակը, դրանց տակի մեկնաբանությունները, քան՝ հենց քո գրածները: Թեպետ, միշտ մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել դրանց բովանդակությունը, բայց մի տեսակ բոյկոտ էի հայտարարել ինքս ինձ: Մի տեսակ նախանաձում էի, որ մեր ճկուն միտք ու աշխարհայացք ունեցող գիգանտներից մեկին, ճոճող նավակներն ու հնգեր ֆլոյդներն էին արձագանքում, լայքում ու մեկնաբանում, այլ ոչ թե այստեղի «բնակիչներս»: Չգիտեմ՝ ով ոնց է մտածում, բայց էստեղ մենք ավելի հիշվող ենք, էստեղի օգտատերին ուրիշ ձև են հիշատակում, երբ նա այլևս չի գրում, երբ տարիներ առաջ լքել է Ակումբը: Էստեղ Հակոբ Գևորգյանին են հիշում, Վանական-Մեղապարտին են հիշում, Մորֆեյին են հիշում, թեկուզ՝ տարիներ են անցել նրանց վերջին գրառումներից:

Ֆեյսում ուրիշ կարգեր են, ուրիշ բարքեր են: Ֆեյսում երկու օր չգրես, ֆեյսցիք մոռացության են մատնում են մեզ (մեզ ասելով, նկատի ունեմ, որպես պատին ստատուս թողող շարքային ֆեյսբուքցի): Ֆեյսում բարձրակարգ ու արժեք ունեցող մտքերy հավերժ չեն: Եսի՞մ: Սա ի՛մ տեսակետն է, իհարկե, բայց կարծում եմ շատերը նույնպես համակարծիք են ինձ հետ:

Է´լ ավելին կգրեի, որովհետև պակասդ շատ բան է կուտակել, բայց չեմ երկարացնի շատ: Կներես, եթե ավել պակաս խոսեցի: Կներես, որ մեջս կուտակածը դուրս հանեցի, բայց ամենաանակեղծ ցանկություններս էին սրանք, երկար ժամանակ էր՝ ուզում էի արտահայտվել: Հուսամ, որ եկել ես, որպեսզի մնաս: Հուսամ՝ գոնե երկար ժամանակ: Հուսամ, քո վերադարձով Ակումբը է՜լ ավելին կհամալրվի քեզ պես մարդկանցով: Մի տեսակ տխուր է առանց քո գրառումների, առանց համով հոտով ու սրամիտ մտքերի, ինչպես որ տխուր է այստեղ, գրեթե բոլորի կողմից սիրված մարդուն միայն դիտորդի դերում տեսնելը:

Եվս մի անգամ կասեմ, այս անգամ բոլորին հասու.

Բարի վերադարձ Հայկ ջան՝ ակումբի Հայկօ ջան: