Շինարարի մասին եմ ուզում խոսեմ ու առաջի անգամ ափսոսում եմ, որ դպրոցում գրականության դասերին շատ չեմ զարգացրել բառապաշարս: Ուղղակի ոչ մի անգամ չեմ կարողացել մի մարդու մասին երկար խոսեմ, բայց հիմա նենց ա ստացվել, որ ուզում եմ բայց չեմ կարողանում միտքս շարադրեմ... ինչևէ:
Սկսել եմ իրա օրագիրը կարդալ... կարդում եմ ու չնայած կյանքում չեմ տեսել, բայց ոնց որ իրան մի հարյուր տարի ճանաչելուց լինեմ ու ամեն գրվածքի վերջում ուզում եմ ուսին ախպերական ձեռքով խփեմ ու ասեմ "արա, դու մտքերս ես կարդու՞մ..": Մի թափանցիկ ու մաքուր հոգի ունի, մեծ սրտով ու հարգանքի արժանի տղա ա: Հավասարակշռված, կրթված ու ուղղակի բարի սրտով Շինարարը ուղղակի մի հիանալի ստեղծագործող ա: Կարդում եմ, մեկ-մեկ լինում ա է, որ հասկանում ես գրողին նենց ոնց որ քո բառերը լինեն, ու ժպտում եմ... Դաժե էս տղուն ամաչում եմ ապեր ասեմ, չափից դուրս ոչ գրական դիմելու ձև ա...Էն մարդկանցից ա, որ անունն են պահում Վանաձորի, իսկականից հպարտանալու տեղ ունի իրա դպրոցը:
Կարճ կոնկրետ` Մարդ ա:
Շինարար, զեմս, քեզ հարգում եմ:
Մեջբերել
Էջանիշներ