Ինչ գեղեցիկ ես այսօր...Նատալի...
- Կարդացի... Նատալիի մահն այնքան ցավալի էր։ Հասցրել էի սիրել իրեն, - Նատալին ժպտաց իր խենթացնող ժպիտով։
Հանգիստ քշիր մեքենան... դու դեռ պետք է անտառ հասնես...
- Ուրախ եմ, որ դուրդ եկավ, Նատալի։ Դեռ ավելի շատ է դուր գալու։
- Գիրքն առանձնապես ուժեղ չէր, որպես այդպիսին, բայց շատ վատն էլ չէր, - Նատալին ներողամիտ քմծիծաղ տվեց, թե ինձ թվաց... - ու՞ր ենք գնում, Սեմ։
- Անտառում մի փոքրիկ տնակ ունեմ, գետակի ափին։ Հիմնական ճանապարհին շատ մոտ է, - ձայնս ինչպես միշտ փափուկ է ու համոզիչ, - մի փոքր կմնանք այնտեղ, հետո քեզ հետ կբերեմ քաղաք։
- Ես վաղն առավոտյան դասի եմ, Սեմ։
- Հաշվի կառնենք...Նատալի, - ժպտացի։
- Աստղդ ինչու՞ է կոտրված, - Նատալին ձեռքը մեկնեց հայելուց կախված մետաղե, երկու թևը կոտրված աստղին։
- Շատ բաներ պետք է կոտրել, որ կատարյալ դառնան, Նատալի։ Հակառակ դեպքում դրանք թերի են մնում։ Թերի՝ իրենց սուտ ամբողջականության մեջ։
Նատալիի դեմքը անկեղծ զարմանք էր արտահայտում։ Նա առանց հասկանալու, խելացի տեսքով չտմբտմբացրեց գլուխը, ինչպես շատերը...շատերը...
- Չեմ հասկանում, Սեմ։ Ինչպե՞ս կարող է կատարելություն լինել թերիի մեջ։ Թերին թերի է։
- Ես քեզ կբացատրեմ հենց տեղ հասնենք։
- Ինչու՞ կանգնեցինք, Սեմ։ Տնակ չեմ տեսնում դեռ։
- Ուզում էի՝ զրուցեինք, Նատալի, - մոտորը հանգցրի և բացեցի դուռը, - կիջնե՞ս։ Գիրքն էլ վերցրու, լա՞վ։
- Լավ...- Նատալին դանդաղորեն իջավ՝ իր կողմի դուռը բացելով։
Խոտը փափուկ էր ու սառը։
- Նատալի, - ձեռքը բռնեցի՝ քնքուշ ու թեթև, - լավն էր չէ՞ մահը։
Նատալին հարցական նայեց։
- Քո մահը։
- Հա, գրքի աղջկա նկատի ունես... դե... մահի լավը որն է... բացի այդ, ես համարում եմ, որ մահ չկա, քանի դեռ ես կամ, - նա կրկին ժպտաց...այդ ժպիտը..., - գիրք էր էլի, Սեմ... երկար ե՞նք այստեղ մնալու, մրսում եմ մի տեսակ։
- Ոչ, Նատալի, հիմա կգնանք, - ձեռքս թեթևակի անցկացրի շալվարիս գրպանի վրայով։ Դանակս տեղում է։
- Դե գնանք, լա՞վ, - Նատալին ակնհայտորեն անհանգիստ էր։
- Լավ, - դանակն աննկատելի հայտնվեց ձեռքումս,- գնանք։
Նատալին առաջինը ոտքի կանգնեց և ձեռքը մեկնեց՝ իր ողջ տեսքով անհամբերություն արտահայտելով։
Արյան տաք հոսքը աղջկա դաստակից դուրս հորդելով ցայտեց դեմքիս՝ ինձ տալով հաճույքի առաջին կիսահոսանքը...
Ու...հանկարծ... ցավի ու վախի սուր ճիչին ու մարնիս դողին հաջորդած հարված... երբ ես արդեն կանգնած էի...փորիս... ուժեղ... անսպասելի... Նատալի...
Երկրորդ հարվածն ավելի ուժեղ էր... դեմքիս....
Մի արա, Նատալի... խնդրում եմ... մի կործանիր կատարելությունը... ինչ սառն է հողը...
Գիրքը... գիրքը չմոռանաս... հիմար...
Նատալի...
շարունակելի
Մեջբերել
Էջանիշներ