Անքուն գիշերները երբեմն օգտակար են լինում: Չնայած որ ոչ ոք չի սիրում չքնել ու ժամերով անկողնու մեջ թավալ գալ աչքերը փակելու համար: Օգուտն էլ նրանում է , որ այն ինչի մասին ցերեկները չես հասցնում մտածել պլանավորել կամ հիշել անում ես հենց այդ տանջալից պահերին: Միգուցե հենց դրա համար էլ «հորինված է» այդ անքնություն կոչվածը: Ի՞նչ իմանաս: Դա էլ երևի մեր բացթողումների լրացման համար է... մենք շատ զաբաղված ենք օրվա մեջ զանազան բաներով՝ անկապ կամ կարևոր, և ինքդ քո կյանքի մասին մտորումների համար ամենահարմար ժամը մնում է գիշերը...
Մտորելը չգիտեմ, բայց այս գիշերվա հատուկ սեանսը նվիրված էր իմ դպրոցական սիրահարվածություններին: Հիշում էի ու ինքնս ինձ ծիծաղում: Հետաքրքիր է, որ միշտ իմ մեջ տպավորվել է, որ ես հազվադեպ և դժվար սիրահարվողներից եմ եղել , բայց որ հաշվում եմ
:
Ուրեմն սկսեմ սկզբից. առաջին անգամ սիրահարվել եմ 12 տարեկանում , առաջին սերս դերասան Սթիվեն Սիգլն էր՝ Նիկոն:Չէ ֆանատ չեմ եղել երբեք ոչ մի դերասանի, երգչի՝ ուղակի ես անկեղծ սիրահարվել էի ու լուրջ նպատակներով
Երկրորդ սերս արդեն գրքի հերոս էր Կոմս Մոնտե-Քրիստոն, Էհ՜ անգիր էի արել էդ գիրքը ոնց էի երազում տեղափոխվել 19րդ դար ու ծնվել Ֆրանսիայում
: Բարեբախտաբար այս սերն էլ անցավ
Հաջորդ պերսոնաժն արդեն իրական մարդ էր, որին ես իմ սեփական աչքերով տեսել էի: Իհարկե շատ քիչ ընդամենը մի 3- 4 անգամ ,բայց դե էտ էլ բան էր: Այդ տղան բարեկամուհուս ընկերներից էր, ու ծանոթացել էինք բարեկամուհուս միջոցով: Իհարկե նա չգիտեր և չիմացավ(ինչպես որ նախորդները) այդ մասին ու փառք Աստծո: Բայց ամենահետաքրքիր շրջանն էր, հո չէի ստեղծագործում ,մի 20 բանաստեղծություն ունեմ հատուկ իրեն նվիրված : Այ թե կիմանար
Այսքանով էլ ավարտվեցին իմ դպրոցական սիրահարվածությունները: Այդ բոլոր սերերն էլ իսկական երեխայական սերեր էին:
Իսկ դպրոցից հետո արդեն հասուն տարիքում 2 անգամ եմ սիրահարվել որոնցից մեկը սիրել: Բայց դա արդեն ուրիշ պատմություն է
Մեջբերել
Էջանիշներ