Տես,ի տարբերություն քեզ,ես հիմա կհիմնավորեմ,թե ինչու են քո մտքերը անտրամաբանական ,ուշադրություն,ամեն ինչ հենց կբխի ,քո իսկ մտքերից
Այստեղ դու ինքդ ընդունում ես քո նախկին մտքերի անիմաստությունը,քանի որ
1,Եթե իմ մտքերը անիմաստ են,նշանակումա,որ քո մտքերը ևս անիմաստ են
2,Եթե իմ մտքերը անիմաստ չեն, նշանակումա ,որ քո հնչեցրած կարծիքը ոչ միայն անիմաստ,այլ նաև սխալ է:
Այսպիսով,
Եզրակացություն N1. Միտքդ սխալ, անտրամաբանական,և իհարկե անիմաստ է:
Փաստորեն այստեղ դու նորից և նորից կրկնում ես նախկին ՝քո իսկ բնորոշած, անիմաստ մտքերը,այսինքն նույնը,
Դու այդ տրամաբանությունը չտեսար,քանի որ ես տրամաբանական ոչինչ չէի գրել,
Ես տրամաբանական ոչինչ չէի գրել,քանի որ դու ոչ մի տրամաբանություն չտեսար
Դե իհարկե,նույն միտքը կարելիա անվերջ կրկնել
Եզրակացություն N2,Սեփական կարծիքի հիմնավորման անկարողություն//դե դա բխումա սխալ կարծիքից//
Ընդհանուր Եզրակացություն . քո մտքերի հստակ անիմաստությունը գիտակցելով հանդերձ դու շարունակում ես դրանց օգտագործումը,
Արդյունք, «կարծիք» առանց «մտքի»
Այսպիսով ոչ թե անհնար, այլ հնարավոր է,նույնիսկ տրամաբանական է հավատալ աստծուն և ճակատագրին միաժամանակ:
Երևի այս միտքս է քեզ շփոթության մեջ գցել,
Այսինքն ,ինչու է տրամաբանական,քանի որ Աստծո//արարչի// և ճակատագիր հասկացողության միջև,գոյություն ունի ուղղակի տրամաբանական կապ,որը և փորձել եմ ցույց տալ իմ գրառումներում:
Կամ այսպես,
Եթե հավատում էս Աստծուն//արարչին//ապա տրամաբանական է միաժամանակ հավատալ նաև ճակատագրին,և հակառակը:
Իսկ հավատքը,արդեն նշել եմ կարող է նաև ուղղված լինել գոյություն չունեցողին, այսինքն տրամաբանությունը միշտ չէ որ տրամաբանական է ընթանում:![]()






Մեջբերել

Էջանիշներ