ճակատագիր

[eduard30]

Ես այդ հարցին կփորձեմ պատասխանել մի հորինված պատմության միջոցով: Մարդաշատ փողոցում մահը մոտենում է մի մարդու և նրան հայտնում, որ այսօր տանելու է, մարդը շատ վախեցած նստում է մեքենան և քշում 3000 կմ հասնում անապատ, որտեղ ոչ ոք չկա, սակայն մահը նորից գտնում է նրան, մարդը դարձյալ վախեցած նստում է մեքենան և էլի քշում մի 5000 կմ, բայց մահը նորից հայտնվում է: Այս պատմությունից կարելի է հետևություն անել, եթե մարդ էս ինչ թվին էս ինչ օրը պետք է մահանա ինքը կմահանա, ոնց էլ լինի կմահանա, ուր ուզում ա գնա ինչ ուզում ա անի, մահից ոչ ոք չի կարող փախնել: Դա մարդիկ հետո միշտ ասում են եթե էս չլիներ չէր մահանա և այլն, բայց եթե մահը տվյալ մարդուն պետք ա տանի ուր ուզում ա էդ մարդը լինի մահը իրեն միևնույն ա կգտնի: Գեա-ի գրած պատմության դեպքում եթե ծնողները չմիջամտեին տղան շատ հավանական է մեկ այլ պատճառից մահանար:

Կածում եմ, եզրակացնում եմ երևի կինոներից էս այս կերպ՞ կարծում

[erexa]

Հիմա ի՞նչ ճակատագիրն ասաց, որ չպետք է խեղդվե՞ս, իսկ ես ասում եմ, որ կամ չպետք է լողաս կամ էլ պետք է կարողանաս քեզ կառավարես:

Հենց էդպես, մահը ընկերոջդ այցի չի եկել: իհարկե եթե չես կարողանում նման պահերի ինքդ քեզ կառավարել լավ է չլողաս, զգուշությունը լավ բան է, բայց մարդ իրեն 100% չի կարող պաշտպանել լինովի բանը միևնույն է լինում է: Սա իմ կարծիքն է:

[RADIOmanyachka]

Շատ հաճախ մեզ չմեղադրելու համար, կամ ինչպես ասում են մեղքը մեր վրայից «քցելու» համար, պատասախանատվություն չստանձնելու այս կամ այն միջադեպի համար, մենք ամեն ինչ բարդում ենք ճակատագրի վրա

[eduard30]

Բարդ հարց է , և ո՞վ կարող է պատասխանել այդ հարցին:Եթե ծնողների միջամտությունը չլիներ և տղան մահանար, ծնողները գուցե ամբողջ կյանքում տանջվեին մտքից ,որ նրան թողեցին բախտի քմահաճույքին չանելով ոչինչ:բայց չէ որ այս դեպքում արվել էր ամեն ինչ տղայի անվտանգությունը ապահովելու համար,նա պետք է մեկներ Մոսկվա ,գուցե այնտեղ իսկապես այնքան ապահով լիներ ,որ ոչինչ էլ չպատահեր,գուցե հենց դա էր պատճառը ,որ բախտի քմահաճույքով տղան մնաց Հայաստանում:Ի դեպ ես պատմությունը լրիվ չէի գրել : Տղան սկզբում ծառայում էր Էջմիածնի զորամսում,բայց չգիտես ինչու երկրաշարժից ընդամենը երկու ամիս առաջ նրան տեղափոխեցին Դիլիջան:Դա էր պատճառը, որ հիվանդանալով նա հայտնվեց հենց Լենինականի հոսպիտալում:Էջմիածնում մնալու դեպքում նա բուժման համար կտեղափոխվեր Երևան:կարծես թե ճակատագիրը շատ նրբորեն նրան ուղղորդում էր դեպի Լենինական, դեպի մահ, որի մասին մի քանի տարի առաջ նրան ասել էր մի գուշակուհի...

Գեա բարեկամ ես էլ մի բան պատմեմ:
Մայրը շատ էր վախենում, երեխային «կորցնելուց» և փողոց անցնելուց կամ ընթանրապես վոտքով քայլելիս ձեռից ամուր էր բռնում և շատ ուշադիր էր երեխայի նկատմամբ: Մի օր դժբախտ պատահար, երեխան փողոց անցնելիս վրաերթի է ենթարկվում: Հարց Ճակատագիր՞ ես կասեմ ոչ, այս հորինված պատմության մեղավորը դպռոցը և ծնողներն են, որ ժամանակին չէն սովորացրել փողոց անցնելու կանոները:
Շատ ժամանակ ծնողի «դողցնելը» երեխայի վրա բացասական է ազդում:
Կարծում եմ ավելի օգտակար է ժամանակին խելամիտ խրատով տղան դաստիարակված լիներ կունենար իչ որ չափով կյանքի փորց և նրա համար մեկ կլիներ թե որտեղ կծառայի:

[eduard30]

Մարդն է կառավարում աշխարը այլ ոչ թե ճակատագիրը:
Մարդուն է տրված իրավունք իշխելու երկրի վրա այլ ոչ թե ճակատագրին

[Gayl]

Հենց էդպես, մահը ընկերոջդ այցի չի եկել: իհարկե եթե չես կարողանում նման պահերի ինքդ քեզ կառավարել լավ է չլողաս, զգուշությունը լավ բան է, բայց մարդ իրեն 100% չի կարող պաշտպանել լինովի բանը միևնույն է լինում է: Սա իմ կարծիքն է:

Կարծում եմ այդ պահին չէր էլ կարող այցելել

[Գեա]

Մայրը շատ էր վախենում, երեխային «կորցնելուց» և փողոց անցնելուց կամ ընթանրապես վոտքով քայլելիս ձեռից ամուր էր բռնում և շատ ուշադիր էր երեխայի նկատմամբ: Մի օր դժբախտ պատահար, երեխան փողոց անցնելիս վրաերթի է ենթարկվում: Հարց Ճակատագիր՞ ես կասեմ ոչ, այս հորինված պատմության մեղավորը դպռոցը և ծնողներն են, որ ժամանակին չէն սովորացրել փողոց անցնելու կանոները:

հարգելի eduard30 ձեր նկարագրած իրավիճակը իսկապես խոսում է այն մասին , որ ծնողները երեխային չէին փոխանցել կյանքում հարվարվելու էլեմենտար կանոնները, որն էլ դժբախտության պատճառ է դարձել:Իմ նկարագրած դեպքը լրիվ այլ է ,այս պատմության մեջ տղայի մահվան պատճառ դարձավ ոչ թե նրա անփորձ կամ վատ դաստիարակված լինելը , այլ դիպվածների շարանը `ցուցակներից անվան դուրս մնալը,Հայաստանյան ցուցակներում նրա հայտնվելը(այդ տարիների համար գրեթե անհնարին երևույթ,եթե կլորիկ գումար չէր մուծվում), երկրաշարժից մի քանի ամիս առաջ Դիլիջան տեղափոխվելը:
Այս թեման շատ հեղհեղուկ է և անվերջ բանավիճելու պատճառ, իսկ գուցե՞ ճակատագիրը դեռ չբացահայտված ֆիզիկայի օրենք է,որը սպասում է իր Նյուտոնին:

[Gayl]

հարգելի eduard30 ձեր նկարագրած իրավիճակը իսկապես խոսում է այն մասին , որ ծնողները երեխային չէին փոխանցել կյանքում հարվարվելու էլեմենտար կանոնները, որն էլ դժբախտության պատճառ է դարձել:Իմ նկարագրած դեպքը լրիվ այլ է ,այս պատմության մեջ տղայի մահվան պատճառ դարձավ ոչ թե նրա անփորձ կամ վատ դաստիարակված լինելը , այլ դիպվածների շարանը `ցուցակներից անվան դուրս մնալը,Հայաստանյան ցուցակներում նրա հայտնվելը(այդ տարիների համար գրեթե անհնարին երևույթ,եթե կլորիկ գումար չէր մուծվում), երկրաշարժից մի քանի ամիս առաջ Դիլիջան տեղափոխվելը:
Այս թեման շատ հեղհեղուկ է և անվերջ բանավիճելու պատճառ, իսկ գուցե՞ ճակատագիրը դեռ չբացահայտված ֆիզիկայի օրենք է,որը սպասում է իր Նյուտոնին:

Այդ դեպքում ես էլ կարող եմ ասել, որ եթե տղան այնքան գրագետ լիներ, որ իրան լավ պահեր ապա չէր հիվանդանա և այլն, այնպես որ ցանկացած դեպքում անցանք առաջ, կարողա հիմա երկրաշարժ լինի ու գլխիս քար ընկնի, բայց դա չի նշանկում, որ եթե երեկ ես որոշեի ԱՄՆ գնայի ապա այսօր այդ քարը իմ գլխին կնկներ:

[Արփինա]

Իմ կարծիքով լինելու բանը միշտ էլ լինում է, եթե նույնիսկ մենք դեմ գնանք ճակատագրի որոշմանը...... Գուցե մի քիչ ուշ բայց անկախ մեր կամքից ինչ լինելու է լինում է:

[Գեա]

Այդ դեպքում ես էլ կարող եմ ասել, որ եթե տղան այնքան գրագետ լիներ, որ իրան լավ պահեր ապա չէր հիվանդանա և այլն, այնպես որ ցանկացած դեպքում անցանք առաջ, կարողա հիմա երկրաշարժ լինի ու գլխիս քար ընկնի, բայց դա չի նշանկում, որ եթե երեկ ես որոշեի ԱՄՆ գնայի ապա այսօր այդ քարը իմ գլխին կնկներ:

իհարկե ,նույնիսկ կարող եք շարունակել ,որ հիվանդանալու դեպքում եթե այնքան տղամարդ գտնվեր ,որ հւվանդանոց չգնար ու զորամասում մնար,կամ ծնողների ցանկությանը դեմ գնար ու ամսի հինգին դուրս գրվեր, բայց այդ բոլորը եթեներ են , որն էլ որոշում է այն թե ինչ է լինելու :
ՀԳ և վերջապես աշխարհը գիտի Վանգային, Մեսինգին:նրանց գոյությունը կարծում եմ չեք ժխտում :Այն որ նրանց գործունեությունը պարանորմալ է և վեր հասարակ մահկանացուների տրամաբանությունից դա դեռ չի նշանանկում , որ այն դեմ է բնության օրենքներին:

[Gayl]

ՀԳ և վերջապես աշխարհը գիտի Վանգային, Մեսինգին:նրանց գոյությունը կարծում եմ չեք ժխտում :Այն որ նրանց գործունեությունը պարանորմալ է և վեր հասարակ մահկանացուների տրամաբանությունից դա դեռ չի նշանանկում , որ այն դեմ է բնության օրենքներին:

Բնության օրենքներին չէր էլ կարող դեմ լիներ: Վանգային չեմ հավատում, չեմ հավատում այն մարդուն ով կարողանում է ասել, թե 100 տարի անց ինչ է լինելու:

[Win Wolf]

Խոսքս ուղղում եմ այն մարդկան,ովքեր հավատում են ճակատագիր ասվածին... Մարդ 220 արագություն է բացում վթարի է ենթարկվում ու մեռնում, դա ճակատագիր է? Հուսահատված ժամանակ դանակը վերցնում է ու ինքնասպանություն գործում, դա էլ է ճակատագիր հա? Ետ բառով մենք ուղղակի մեր հիմար արարքներն ենք փորձում արդարացնել ուրիշ ոչինչ:

[Գեա]

Խոսքս ուղղում եմ այն մարդկան,ովքեր հավատում են ճակատագիր ասվածին... Մարդ 220 արագություն է բացում վթարի է ենթարկվում ու մեռնում, դա ճակատագիր է? Հուսահատված ժամանակ դանակը վերցնում է ու ինքնասպանություն գործում, դա էլ է ճակատագիր հա? Ետ բառով մենք ուղղակի մեր հիմար արարքներն ենք փորձում արդարացնել ուրիշ ոչինչ:

երբ մարդը բարձր արագություն բացելու պատճառով ուտում է սեփական գլուխը, դա իհարկե ճակատագրի հետ ոչ մի կապ չունի,սա կարող է խոսել առավելագույնը հիմար գլխի մասին, որից տուժում են ոտքերը, իսկ այ այն դեպքում երբ այդ արագության հետևանքով մահանում է ասենք անցումով գրագետ անցնող պատահական հետիոտնը, արդեն հարց է ծագում

[Gayl]

իսկ այ այն դեպքում երբ այդ արագության հետևանքով մահանում է ասենք անցումով գրագետ անցնող պատահական հետիոտնը, արդեն հարց է ծագում

Երևի մոռացել եք որ հայերենում «պատահականություն» կոչվող բառ կա:

[Win Wolf]

երբ մարդը բարձր արագություն բացելու պատճառով ուտում է սեփական գլուխը, դա իհարկե ճակատագրի հետ ոչ մի կապ չունի,սա կարող է խոսել առավելագույնը հիմար գլխի մասին, որից տուժում են ոտքերը, իսկ այ այն դեպքում երբ այդ արագության հետևանքով մահանում է ասենք անցումով գրագետ անցնող պատահական հետիոտնը, արդեն հարց է ծագում

Ճիշտ ես ասում իհարկե, բայց դա նույնպես ճակատագիր չի. Շատերս ենք ասում,որ պատահականություններին չենք հավատում, բայց համոզված եմ, որ կյանքում ավելի շատ ենք պատահականությունների հանդիպել, քան թե սպասված դեպքերի. Քո ասվածը կարող է լինել շատ-շատ պատահականություն, բայց ոչ ճակատագիր. ԱՄԵՆ ՄԱՐԴՈՒ ՃԱԿԱՏԱԳԻՐԸ ԻՐ ՁԵՌՔՈՒՄ Է: