Իսկ սա նշանակում է, որ բացարձակապես իմաստ չկա խուսափել վտանգավոր իրավիճակներից կամ պահպանել առողջությունը։ Այդ դեպքում անվտանգության կանոններ պահպանելը պիտի որ չպահպանի մարդուն դժբախտ իրավիճակներից դրանց հետևանքով եկած մահից։armena-ի խոսքերից
Իսկ հիմա մի քանի հարցեր. ձեր կարծիքով ո՞րտեղ է ավելի անվտանգ գտնվել՝ ռազմի դաշտո՞ւմ, թե դրանից հեռու։ Դուք հոգ տանո՞ւմ եք ձեր առողջության մասին։ Բժշկի դիմո՞ւմ եք։ Ինչո՞ւ է ծխողների կյանքի միջին տևողությունը 3-4 տարով ավելի կարճ չծխողներից....
այո,ես հասկանում եմ ոե մեր կյանքում կան շատ բաներ,որոնց մեջ մենք կարող ենք ներառվել ու հեռու գտնվել:
համ էլ ծխողների մասին...մխիթարեցիր կյանքս կարճացնելով...ես ծխում եմ:
ես դեռ իմին են փնտրում... չգիտեմ ինչի համար եմ եկել էս մոլորակ
... հենց ինչ որ բան չի ստացվում մարդը սովորաբար դա վերագրում ա ճակատագրի չար խաղին:Հաղթանակի դեպքում` սեփական նախաձեռնությանը:
....երևի ինչ որ բաներ կա, բայց շատ լավ քողարկվածա ու մենք ենք դա լույս աշխարհ բերելու կամ չբերելու ինիցիատորները:
Katka (18.07.2009)
Կան մարդիկ, որոնք հաղթանակն էլ են վերագրում ճակատագրինՎերջերս Կ. Գ. Յունգի §Սինխրոնիաներ¦ աշխատությունն էի ուսումնասիրում, եկա այն եզրակացությանը, որ որոշակի նախասահմանվածություն ամեն դեպքում կարող է լինել… Բայց սա իմ տեսակետն է և պարտադիր չէ, որ այն ճիշտ լինի (C) Անդրեյ Կոչերգին
Կյանքում ամեն ինչի չէ, որ հնարավոր է հասնել բռունցքների միջոցով, երբեմն էլ պետք է զենք վերցնել…
ինձ թվում է,որ մենքգրեթե միշտ ունենք ընտրելու հնարավորություն և մեր կողմից կատարված ոչ մի քայլ անհետևանք չի մնում ու այդպես էլ կառուցվում է մեր կյանքը ու եթե սխալ ընտրությունները շատ են,կյանքը խորդուբորդ է լինում,բայց ընտրությունները միշտ չէ,որ մեր կամքով ենք անում,հաճախ ինչ-որ բան ուղղակի ստիպված կամ հանգամանքներից ելնելով ենք անում՝տվյալ պահը փրկելու համար.չի կարելի հույսը ճակատագրի,հրաշքի կամ պատահականության վրա դնել.միշտ պետք է գործել,պոկելով մեր ճանապարհին հայտնված մոլախոտերը,բայց չոտնահարել ուրիշների իրավունքները,մեր ուղին մենք ենք ընտրում.
Հ.Գ.ոնց որ թեմայի.ց մի քիչ շեղվեցի
Այն,ինչն ինձ չի սպանում,ավելի ուժեղ է դարձնում
եթե հնարավոր լիներ միևնույն պահն ապրել առնվազն երկու անգամ, այդ դեպքում համոզված կասեի կամ, որ ճակատագիր կա, կամ էլ, որ մենք ենք կերտում մեր ճակատագիրը… բայց քանի որ մենք զրկված ենք նման ճոխությունից, միանշանակ պնդելը մի քիչ դժվարանում է…
եթե ամեն մարդ ծնվում է ինչ-որ ճանապարհ անցնելու համար, ինչ-որ առաքելություն իրականացնելու համար, դա արդեն իսկ, եթե ոչ մաքրագրված ճակատագիր, գոնե թույլ ուրվագծված մի ուղի է, որի վերջնակետին հասնելու համար կա մի քանի ճանապարհ ու մենք հնարավորություն ունենք ընտրելու ճանապարհը ըստ մեր ցանկության, կամ հնարավորության…հենց դա էլ երևի ճակատագրի կերտման մեջ ունեցած մեր դերն է…
Չէ, կաթիլը ծով չի դառնում...
Պատ. ճակատագիր
Նույն պահը, չգիտեմ ինչպես, ես ապրել եմ ու արել եմ ճիշտ նույն ձևով: Կարծում եմ սա ապացույց չէ այն բանի, որ ճակատագիր կա: Կարծում եմ, որ ինչ-որ
«կանխամտածված» բան այնուամենայնիվ կա. ասենք՝ մեր ապրելու համար ընտրված ժամանակը ինչ-որ բաներ արդեն կանխատեսում է: Բայց և այնպես մեզ համարում եմ մեր կյանքի կերտողը:
Մի ավելի հետաքրքիր միտք եկավ
Միգուցե համակարգչային տարբերակի նման է: Կարող ես ընտրել քեզ հարմար ճանապարհ, իսկ եթե չես ընտրում համակարգիչը/կյանքը/ թողնում է default տարբերակի վրա, որն էլ դառնում է ճակատագիր:
Պատկերացրեք մի քաղաքից մյուսը պիտի գնանք: Դա մեր նպատակն է որի համար ժամանել ենք Երկիր մոլորակ, այսինքը հստակ դաս ենք վերցրել և իջել ենք երրորդ վիբրացիոն տարածություն:
Այդ քաղաքից մյուսը գնալու համար կա միլիարդից ավել, արդեն պլանավորված հստակ մեր կողմից գծագրված ճանապարհ:
Մենք այդ մեր բոլոր ճանապարհներին, արդեն դրել ենք հստակ պարգևներ և դժվարություններ, ինչպես նաև բազում հարցեր և այդ հարցերի լուծումները:
Սակայն այդ բոլոր ճանապարհներին գտնվող, թե պարգևները, թե դժվարությունները ունեն քիչ տարբերությամբ հիմնականում նույն բանը ուսուցանող մոտիվացիաները:
Այսինքը բոլոր «պատահականությունները» սովորացնում են, թե ինչպես գնանք այն քաղաքը որի համար եկել ենք այստեղ: (Քաղաքը փոխաբերական է
Մենք բոլորս ազատ ենք այդ միլիարդավոր մեր ճանապարհների ընտրության մեջ, քանզի մենք մեզ համար պլանավորել ենք մի դաս, որ հենց այդ միլիարդ ճանապարհներից որով էլ անցնենք միևնույնն է սովորելու ենք հենց այն դասը, որի համար եկել ենք այստեղ: Հնարավոր է չէ՞ որ նույն դասը տարբեր ուսուցիչներ տարբեր օրինակներով են բացատրում, սակայն միտքը, նույն է լինում:
Նույնն էլ կյանք ուսուցիչը՝ նա ունի անհաշվելի մոտիվացիաներ մեր վերցրած դասը սովորեցնելու համար, անկախ նրանից, թե մենք այդ հնարավոր միլիարդ ճանապարհներից որով ենք անցնելու:
Իսկ եթե անգամ մեր մի ճանապարհի կեսից անցնենք «ուրիշ» ճանապարհ, որը դարձիալ մտնում է մեր կանխավ պլանավորած հավանական միլիարդ ճանապարհների շարքում՝ միևնույնն է, մեր դասը այնտեղ է շարունակվելու, միայն գործող անձինք են փոխվելու:
Ես չգիտեմ թե մարդիկ ճակատագիր ասելով կոնկրետ ինչ ինիկատի ունեն, դրա համար էլ դժվարանում եմ ասել այս նկարագրածս մոտիվացիան, ճակատագիր է կոչվում, թե մեկ այլ բան:
http://yogaclassic.ru/post/2074
Այս լինկում շատ հրաշալի կարճ հեքիաթ կա "Маленькая душа и солнце" վեռնագրով, եթե կցանկանաք կարդացեք, այն խորը և գեղեցիկ փիլիսոփայություն է իրենից ներկայացնում: Այդ հեքիաթը շատ բան ձեզ կբացատրի:
Մենք իրար սեր ենք պարտք մարդիկ:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ