Կես Մարմին

[ars83]

Նույն տեղը :15

Անտարակույս:

Բայց խոսքը HTTP արձանագրության մասին էր

[Միքայէլ]

ars83, քո HTTP արձանագրության տակ, իմ կարծիքով ես արել եմ համարժեք գրառում, սակայն եթե դու բարի լինես այն ներկայացնել ոչ միայն ծրագրավորողների, այլ նաև սովորական մահկանացուի համար հասկանալի լեզվով, ապա կփորձեմ նույնպես համարժեք մի գրառում անել:

[Վարպետ]

Վարպետ, եթե բանաստեղծության մեջ իսկապես առկա է ընթերցանությունը դժվարեցնող տողափերի անհավասարություն, ապա ինքս այդ նկատելու հնարավորություն պարզապես չունեմ այն պարզ պատճառով, որ բազմաթիվ ընթերացանություններից հետո գուցե ենթագիտակցաբար եմ արդեն շտկում դրանք:
Ես չեմ պնդում, որպեսզի անպայման մատնացույց անես դրանք, բայց, եթե դժվարություն քաշես, ապա մեծապես երախտապարտ կլինեմ:

Հ. Գ.
Շնորհակալ եմ բոլորից:

Մեծ սիրով, Միքայէլ ջան: Երեկոյան ուշ կտեղադրեմ

[ars83]

ars83, քո HTTP արձանագրության տակ, իմ կարծիքով ես արել եմ համարժեք գրառում, սակայն եթե դու բարի լինես այն ներկայացնել ոչ միայն ծրագրավորողների, այլ նաև սովորական մահկանացուի համար հասկանալի լեզվով, ապա կփորձեմ նույնպես համարժեք մի գրառում անել:

Կարծում եմ, գրառմանը պատասխանելն այս դեպքում այնքան էլ էական չէ, Միքայէլ Պարզապես, մոտս ասոցիացիա առաջացավ, գրեցի:

[Միքայէլ]

Սրտիս ելևէջ (Մինչև ե՞րբ...)

Մինչև ե՞րբ սպասեմ ես քեզ հուսահատ,
Երբ սիրտս ինքդ կարող ես գտնել,
Որ քեզ սպասելով հիվանդ ու վհատ՝
Ունայն տխրության ընկերն է դարձել:

Մինչև ե՞րբ մնամ քո ձայնին կարոտ,
Երբ ինձ հետ անգամ խոսելով անբառ,
Կարող ես ոգիս դարձնել կրակոտ
Կամ էլ քո շնչով այն մարել իսպառ:

Մինչև ե՞րբ լող տամ՝ ընկած մտքի ծով,
Երբ առագաստներիդ տակ կենարար
Մրրիկից կարող եմ դուրս գալ անխռով
Եվ նույնիսկ ծովին դառնալ սիրահար:

Մինչև ե՞րբ տանջվեմ լույսից արծաթե,
Երբ քո հպումով` թովիչ ու թաքուն,
Կարող ես հարթել հույզերս թղթե,
Եվ աչքիս հոգնած բերել խաղաղ քուն:

Ցրիվ տուր կյանքիս մեգը անուրախ
Ու եղիր կողքիս ամեն ձախորդ օր.
Օգնիր ինձ հասնել կղզին այն խաղաղ,
Ուր քո խենթ խաղն էլ թվում է անդորր:

Հոգու և մարմնի ներդաշնակություն,
Դու սրտիս հրճվանք, անուշ ելևէջ,
Օրհներգում եմ քեզ, օ՜ երաժշտություն,
Որ բարի ես եղել իմ հանդեպ անվերջ:

[Միքայէլ]

Վազողը

Եթե շարժվում ես կյանքին համընթաց,
Ապա շատ շուտով քայլքը քո հանդարտ
Կդառնա մի վազք` անզուսպ, կատաղի…
Իսկ երբ կանգ առնես (իսկ դու կանգ կառնե՛ս)
Ու նայես շուրջդ, գուցե և տեսնես…
Տեսնես այն մեկին, ով չի էլ քայլել,
Չի քայլել բնավ կյանքին համընթաց,
Ոչ էլ կյանքի հորձանքի հետ է մրցման դուրս ելել,
Բայց նա էլ քեզ պես կանգնած է այնտեղ,
Ուր դու ես հասել այդպես հոգնատանջ:

[Գալաթեա]

Վազողը

Եթե շարժվում ես կյանքին համընթաց,
Ապա շատ շուտով քայլքը քո հանդարտ
Կդառնա մի վազք` անզուսպ, կատաղի…
Իսկ երբ կանգ առնես (իսկ դու կանգ կառնե՛ս)
Ու նայես շուրջդ, գուցե և տեսնես…
Տեսնես այն մեկին, ով չի էլ քայլել,
Չի քայլել բնավ կյանքին համընթաց,
Ոչ էլ կյանքի հորձանքի հետ է մրցման դուրս ելել,
Բայց նա էլ քեզ պես կանգնած է այնտեղ,
Ուր դու ես հասել այդպես հոգնատանջ:

Իմ սիրած ռիթմն էր..
Ու միտքը..շատերս ենք դա մտածում ու տեսնում կյանքում։
Վատ չէիր շարադրել։

[Եկվոր]

Վազողը

Եթե շարժվում ես կյանքին համընթաց,
Ապա շատ շուտով քայլքը քո հանդարտ
Կդառնա մի վազք` անզուսպ, կատաղի…
Իսկ երբ կանգ առնես (իսկ դու կանգ կառնե՛ս)
Ու նայես շուրջդ, գուցե և տեսնես…
Տեսնես այն մեկին, ով չի էլ քայլել,
Չի քայլել բնավ կյանքին համընթաց,
Ոչ էլ կյանքի հորձանքի հետ է մրցման դուրս ելել,
Բայց նա էլ քեզ պես կանգնած է այնտեղ,
Ուր դու ես հասել այդպես հոգնատանջ:

Միքայէլ ջան, ասեմ, որ ինձ միշտ էլ տհաճ է լինում, երբ իմ զգացած-գրածը «սխալ են հանում», բայց այնուամենայնիվ ուզում եմ ասել, որ ես քո այս շատ լավ բանաստեղծությունն ավելի լավը կհամարեի և ավելի…երգեցիկ կտեսնեի, եթե նշածս տողը իր չափով չառանձնանար մնացածից և լիներ, ասենք, սա՝
…Ոչ էլ կյանքի հետ մրցման է ելել…, կամ սա՝
…Ու ոչ էլ կյանքի հորձանքն է մերժել…, կամ………
Իհարկե, տերը դու՛ ես
Իսկ բանաստեղծությունդ իրոք շատ լավն է

[Միքայէլ]

Եկվոր ջան, երբ փորձեցի պարզել, թե ինչու է հարկավոր փոխել հատկապես այդ տողը, ապա, որքան էլ դա տարօրինակ լինի, առաջին անգամ նկատեցի, որ բացի դրանից մյուս բոլոր տողերը իրար հավասար են: Սա միակ բանաստեղծությունն է, որը թողել եմ այնպես, ինչպես հենց սկզբից գրել եմ: Առաջարկության համար շնորհակալ եմ: Եթե այնուամենայնիվ որոշեմ շտկել, ապա հավանաբար կընտրեմ առաջին տարբերակը, կամ դրան մոտ մի բան:

[Միքայէլ]

Խորտակիչ քամին

Սենյակին ջերմով կիսամութ
Գրկել է քարե բուխարին,
Իսկ դուռ ու մի փակ լուսամուտ
Ոռնոցով լիզում է քամին.
Պաղ շնչով ծեծում է անգութ,
Ուզում անպատճառ ավերել
Մի սենյակ ու ողջ մի աշխարհ:
Ախ, չեմ կարող ես էլ տանել
Աղմուկն այս անվերջ ու համառ:
Թող լինի քո կամքը, իմ Տեր,
Թեկուզ այս քամին խորտակիչ
Սենյակս խառնի վարից վեր,
Լուսամուտը բաց կանեմ քիչ,
Իսկ դուռը… թող փակ մնա դեռ:

[Lion]

Ետ մի նայիր

Ետ մի նայիր, թե ետևում ձայնն է մանկան
Զրնգալով ականջ ծակում, երգում խաղաղ,
Ապա իսկույն կարկաչելով դառնում ծիծաղ
Եվ լուռ մարում սրտի խորքում քո առնական:

Ետ մի նայիր, թե ժպիտն է այն անցյալից,
Որ դպրոցի միջանցքներում միշտ շողալով,
Քեզ գերում էր, հրապուրում, անում աչքով
Ու վեր հանում ՝ քեզ զատելով մյուս բոլորից:

Ետ մի նայիր, եթե անգամ խոսքը կծու,
Դարձած մի մեծ ու անիմաստ կռվի փարոս,
Կրկին լսվի քո թիկունքում, որը ազդու
Բարկացրեց քեզ և ակամա դարձրեց հերոս:

Ետ մի նայիր, եթե սիրտդ հուսալքված
Մնա կրքի ատրուշանին, որի բոցը հռնդալից
Փայտն է լափում՝ քո բազուկի կամքով դիզված,
Ու ածխանում քո անկոտրում ոգու շնչից:

Ետ մի նայիր, եթե կոկիկ սենյակը այն,
Որ հարդարել ու սխալմամբ կոչել ես կյանք,
Հալչի ունայն խավարի մեջ, դառնա պատրանք
Ու միտք մաշող անուրջի պես կախվի անձայն:

Ետ մի նայիր, թե Հույսն է քեզ առաջ տանում,
Թե Հավատն է թևեր տալիս, վեր բարձրացնում.
Ու թե հոգիդ, խուլ վայելքին բիրտ ու նանիր,
Սեր է սնում իր ջերմ գրկում, ետ մի նայիր

Շատ լավն էր, գեղեցիկ էր ու զգացմունքային