Այդպես է, բայց մենք ապրում ենք Երկրի վրա, մեր Հայրենիքում: Եվ նախքան հավերժականը և Աստծուն սիրելը պետք է սիրենք մեր մերձավորներին, հայրենակիցներին: Հակառակ դեպքում մեր սերն առ Աստված անկեղծ չէ: Այդ մասին է գրում Ս. Հովհաննես առաքյալը.Կտրուկ-ի խոսքերից
Եթէ մէկն ասի, թէ սիրում է Աստծուն, եւ ատի իր եղբօրը, սուտ է խօսում. ով չի սիրում իր եղբօրը, որին տեսնում է, ինչպէ՞ս կարող է սիրել Աստծուն, որին չի տեսել։ Եւ նրանից ունենք այս պատուիրանը՝ ով սիրում է Աստծուն, նա պէտք է սիրի նաեւ իր եղբօրը։ (Ա Հովհ. Դ 20,21)
Կարծում եմ, ոչ թե անձը, այլ ձայնը: Ինձ համար էլ է ցավոտ այս փաստը, բայց, միևնույն է, բոլոր այդ մարդիկ մեր հայրենակիցներն են և մենք պարտավոր ենք սիրով վերաբերվել նրանց (եթե մտադիր ենք հետևելու վերը նշված պատվիրանին):և այդ երկրորդ ՝ տեսանելի ու շոշափելի հայրենիքը՝ դա մեծամասամբ. սեփական անձերը 5000 դրամով վաճառքի հանած մարդիք են։
Մեջբերել
։
Էջանիշներ