Ես տարօրինակ փոքրիկ եմ եղել…մե՛կ շատ աշխույժ, մե՛կ խիստ ամպամած, հիմնականում ինքնամփոփ, մի կողմ քաշված գիժ…
Նիհար եմ եղել, բայց ուտելիքի համար խելքս իմ ը չէր…
Երբ կանչում էին տուն, անպայման ասում էին՝ ուտելու, որ ես վազեի…
Գոռում էի. «Ուտելիք-ուտելիք» ու վազում տուն…
ՄԻ անգամ ընկերներիս հետ տուն-տունիկ ենք խաղացել…
Մեկն ասել ա.
—Ես կլինեմ մաման
Մյուսը.
—Ես էլ պապան
Իսկ ես.……
—Ես՝ ուտելիքը…
Փոքր ժամանակ ինձ սովորական թուք…
ոչ ոք չէր կարոսղանում համոզել, որ դա նոռմալ երևույթ ա…
Հա…ես հաստատ համոզված էի, որ բոլոր երեխաները ծնվում են պապիկիս հողամասի դիմաց գտնվող Հրազդան գետից…
Ինձ ասել էին, որ փոքր արկղի մեջ ա լինում փոքրիկը, հենց ծնողները գալիս են, որ տանեն, գետը վարարում ա, ու արկղը հասնում ա ծնողներին…
Ես էլ որոշել էի մի հատ արկղ նետել գետի մեջ ու թաքուն էրեխա ունենալ…
Հիշում եմ, որ միշտ ախպորս գործերին խառնվում էի…հենց տեսնում էի կռիվ ա անում, գնում էի, որ պաշտպանեմ, ինքն էլ ջղայնանում էր…
Բակում խաղալ շատ էի սիրում, մեկ էլ հիշում եմ, որ ծիրան բաժանել էի շատ սիրում…
Հնեց պապիկս հողամասից գալիս էր, էրեխեքը կազմ-պատրաստ սպասում էին…ծիրանով լի արկղերը տանում էինք տուն…ես էլ թափով գնում -գալիս ցրում էի, տանում էրեխեքին բաժանում…
/թեպետ մաման դեմ չէր լինում
Հետո էլի կպատմեմ…
'
Մեջբերել
Էջանիշներ