Մեծ խմբերի աղետներից

[ivy]

Մի գյուղ ու կանաչ, սիրուն մարգագետին: Մարգագետնի խոտը բավական է, որպեսզի այնտեղ յուրաքանչյուր գյուղացու միայն մի կովը արածի: Իսկ գյուղացիները երբեմն մի կովից ավել են ունենում, պարզ բան: Ի՞նչ անել այդ դեպքում: Հնարավոր է, որ բոլորը խելոք հետևեն օրենքին ու միայն մի կովին տանեն մարգագետին` իրենց մյուս անասունների համար ուրիշ միջոցներ փնտրելով: Բայց մյուս դեպքն էլ կարող է պատահել: Գյուղացին մտածում է` մեծ մարգագետին է, եթե մի կով էլ ավել վերցնեմ, ոչ ոք չի էլ նկատի, հետն էլ մի ավել կովն ի՞նչ պիտի անի: Մի ավել կովը գուցե և ոչինչ չանի, բայց դե միայն էդ մի գյուղացին չի, որ էդպես է մտածում: Փորձելով մի փոքր ավել պատառ թռցնել` բոլորը իրենց երկրորդ կովին էլ են վերցնում, և իրար հետ միասին մարգագետնի հերը կանիծեն... Ու այլևս ոչ մի մարգագետին` ոչ մեկին:

Մի թագավոր ամուսնացնում է իր տղային և մեծ խնջույք կազմակերպում: Իր թագավորության մեջ ապրող բոլոր մարդիկ հրավիրվում են տոնախմբությանը: Որոշվում է, որ ամեն մեկը` որպես նվեր, մի կուժ գինի է հետը բերելու, ու ամբողջը լցնելու են մի հսկա տակառի մեջ, որ յոթ օր, յոթ գիշեր քեֆ անեն: Էդպես ամեն մեկը գալիս է ու իր մի կուժը դատարկում ահռելի տակառի մեջ: Երբ բոլոր հյուրերը հավաքվում են, բացում են տակառի ծորակը ու բաժակները լցնում: Պարզվում է, որ տակառում բերնեբերան մաքուր ջուր է լցված, ոչ մի գրամ գինի: Թագավորությունը մեծ է, մարդիկ շատ... Ամեն մեկը մտածել է` եթե ինքը մի կուժ գինու փոխարեն ջուր բերի, ոչ ոք չի էլ նկատի. տակառը մեծ է, գինին ծովից շատ... Ու էդպես խնջույքին բոլորը մնում են առանց գինու:

Ինչո՞ւ մի հասարակության մեջ մարդիկ ապրում են` հետևելով կանոններին ու օրենքներին, իսկ մյուսում` ամեն մեկը փորձում է ավելին ճանկել, քան իրեն հասնում է, կամ պակաս ներդնել, քան անհրաժեշտ է: Չէ՞ որ ի վերջո իրենց իսկ կյանքն են փչացնում: Եթե անգամ տվյալ շուստրիկի կեցությունը ինչ-որ ժամանակի ընթացքում լավանում է, միևնույն է ինքը լայն կտրվածքով տուժում է, որովհետև ավիրում է այն հասարակությունը, այն տունը, որտեղ ապրում է: Ո՞նց փոխել ազգային մտածելակերպը` դուրս հանելով միայն սեփական անձի սահմաններից, հասկացնել, որ խմբում ապրելն ունի իր կաննոները, և եթե չհետևես դրանց, ի վերջո քեզ է վատ լինելու` անգամ եթե էդ օրը, շրջանցելով օրենքը, փորդ ավելի շատ հաց ես լցրել:

[ChildOfTheSky]

Կարծում եմ` ազգային մտածելակերպ արտահայտությունը սխալ է: Կա իրավիճակ, համաձայն որի գործում է անհատը: Օրինակ մի երկրում քաղաքացին պարտաճանաչ կմուծի բոլոր հարկերը, իսկ մյուսում կփորձի ամեն հնարավոր միջոցներով թաքցնել իր եկամուտները: Պատճառը մտածելակերպը չէ, այլ շահի բացակայությունն է: Եթե ավստրիացին հարկ է մուծում, ապա համոզված է, որ իր հարկերից գոյացած թոշակով կարող է ապրել հետագայում: Հայաստանում դժվար է սրանում համոզել որևէ աշխատողի, հետևաբար ը դժվար է համոզել հարկ մուծել:
Ցանկացած ժամանակներում մարդը գործում է ըստ անձնական շահի, հնարավոր է, որ անձնական շահը համընկնի նաև հանրայինի հետ:

[Հայկօ]

Ինչո՞ւ մի հասարակության մեջ մարդիկ ապրում են` հետևելով կանոններին ու օրենքներին, իսկ մյուսում` ամեն մեկը փորձում է ավելին ճանկել, քան իրեն հասնում է, կամ պակաս ներդնել, քան անհրաժեշտ է: Չէ՞ որ ի վերջո իրենց իսկ կյանքն են փչացնում: Եթե անգամ տվյալ շուստրիկի կեցությունը ինչ-որ ժամանակի ընթացքում լավանում է, միևնույն է ինքը լայն կտրվածքով տուժում է, որովհետև ավիրում է այն հասարակությունը, այն տունը, որտեղ ապրում է: Ո՞նց փոխել ազգային մտածելակերպը` դուրս հանելով միայն սեփական անձի սահմաններից, հասկացնել, որ խմբում ապրելն ունի իր կաննոները, և եթե չհետևես դրանց, ի վերջո քեզ է վատ լինելու` անգամ եթե էդ օրը, շրջանցելով օրենքը, փորդ ավելի շատ հաց ես լցրել:

ChildOfTheSky +1

Նաև՝ հանուն ապագայի մեծ շահի այսօրվա փոքր շահից հրաժարվելու համար նախ և առաջ հարկավոր է վստահ լինել, որ այդ ապագան կա: Մի՞թե պարզ չէ, թե ինչու. մի հասարակության մեջ հարաբերական կայունություն է, հանգիստ, հիմնականում՝ երաշխավորված ապագա, այնպես որ մարդը կարողանում է իր քայլերը հաշվարկել մինչ հեռու գալիքը: Իսկ մյուսում մարդը լուծում է իր օրվա կյանքի խնդիրները. այսօր կամ, վաղը կլինեմ, իսկ վաղը չէ մյուս օրը գուցե [էստեղ գնում է սոցիալական, քաղաքական, տնտեսական ու պարզապես ճակատագրական ճգնաժամների, աղետների, պատահարների ու հավանական այլ փորձանքների մի երկար շարք]: Եվ, ի վերջո, մարդը այնքան էլ հասարակական էակ չէ, որքան թվում է, թող ներեն ինձ բոլոր եռակի ու քառակի մագիստրոսները (ivy, ), այլ եսակենտրոն արարած:

[ivy]

Կարծում եմ` ազգային մտածելակերպ արտահայտությունը սխալ է: Կա իրավիճակ, համաձայն որի գործում է անհատը: Օրինակ մի երկրում քաղաքացին պարտաճանաչ կմուծի բոլոր հարկերը, իսկ մյուսում կփորձի ամեն հնարավոր միջոցներով թաքցնել իր եկամուտները: Պատճառը մտածելակերպը չէ, այլ շահի բացակայությունն է: Եթե ավստրիացին հարկ է մուծում, ապա համոզված է, որ իր հարկերից գոյացած թոշակով կարող է ապրել հետագայում: Հայաստանում դժվար է սրանում համոզել որևէ աշխատողի, հետևաբար ը դժվար է համոզել հարկ մուծել:
Ցանկացած ժամանակներում մարդը գործում է ըստ անձնական շահի, հնարավոր է, որ անձնական շահը համընկնի նաև հանրայինի հետ:

ChildOfTheSky +1

Նաև՝ հանուն ապագայի մեծ շահի այսօրվա փոքր շահից հրաժարվելու համար նախ և առաջ հարկավոր է վստահ լինել, որ այդ ապագան կա: Մի՞թե պարզ չէ, թե ինչու. մի հասարակության մեջ հարաբերական կայունություն է, հանգիստ, հիմնականում՝ երաշխավորված ապագա, այնպես որ մարդը կարողանում է իր քայլերը հաշվարկել մինչ հեռու գալիքը: Իսկ մյուսում մարդը լուծում է իր օրվա կյանքի խնդիրները. այսօր կամ, վաղը կլինեմ, իսկ վաղը չէ մյուս օրը գուցե [էստեղ գնում է սոցիալական, քաղաքական, տնտեսական ու պարզապես ճակատագրական ճգնաժամների, աղետների, պատահարների ու հավանական այլ փորձանքների մի երկար շարք]: Եվ, ի վերջո, մարդը այնքան էլ հասարակական էակ չէ, որքան թվում է, թող ներեն ինձ բոլոր եռակի ու քառակի մագիստրոսները (ivy, ), այլ եսակենտրոն արարած:

Հասարակության ստեղծողը մարդն է: Ավստրիան հենց միանգամից չի ստեղծվել` որպես էսօրվա Ավստրիա, որտեղ բոլորը վստահ են իրենց ապագայում և այդ պատճառով էլ մուծում են հարկերը: Մարդիկ են կառուցել էն, ինչ ունեն այսօր: Իսկ կառուցել են` ունենալով հասարակական մտածողություն, օրենքի ուժի ու իմաստի գիտակցում: Ինչու մի երկիր կարող է հասնել դրան, իսկ մյուսը գնում է հակառակ ուղղությամբ: Ոչ ոք վերևից չի բերելու ու դնելու կայունությունը, ապահով ապագան, դրան հասնում են միացյալ ուժերով: Ու պետք չի էստեղ համոզել, թե մարդը եսակենտրոն է, ոչ թե հասարակական: Որովհետև շատ ազգերի կենսափորձը ցույց է տալիս, որ մարդը հենց շատ լավ էլ հասարակական էակ է: Իսկ եսակենտրոնությունը հասարակական գտակցությունից զուրկ մարդու բնութագիրն է, որը մեծ քանակի դեպքում Հայաստանի ներկայիս որակն է տալիս:
Ու թող ինձ էլ չմոռանան ներել բոլոր եռակի ու քառակի մագիստրոսները:

[Moon]

Հասարակության ստեղծողը մարդն է: Ավստրիան հենց միանգամից չի ստեղծվել` որպես էսօրվա Ավստրիա, որտեղ բոլորը վստահ են իրենց ապագայում և այդ պատճառով էլ մուծում են հարկերը: Մարդիկ են կառուցել էն, ինչ ունեն այսօր: Իսկ կառուցել են` ունենալով հասարակական մտածողություն, օրենքի ուժի ու իմաստի գիտակցում: Ինչու մի երկիր կարող է հասնել դրան, իսկ մյուսը գնում է հակառակ ուղղությամբ: Ոչ ոք վերևից չի բերելու ու դնելու կայունությունը, ապահով ապագան, դրան հասնում են միացյալ ուժերով: Ու պետք չի էստեղ համոզել, թե մարդը եսակենտրոն է, ոչ թե հասարակական: Որովհետև շատ ազգերի կենսափորձը ցույց է տալիս, որ մարդը հենց շատ լավ էլ հասարակական էակ է: Իսկ եսակենտրոնությունը հասարակական գտակցությունից զուրկ մարդու բնութագիրն է, որը մեծ քանակի դեպքում Հայաստանի ներկայիս որակն է տալիս:
Ու թող ինձ էլ չմոռանան ներել բոլոր եռակի ու քառակի մագիստրոսները:

Ջան, Հայաստանում օրինապահ մարդ չկա, անգամ ես չեմ կարող 100 տոկոսանող օրինապահ ինձ համար, սուտ կլինի։ Իսկ օրինապահ լինելը բերում ա հենց քո նկարագրած կատարելությանը։
Հայաստանում դեռ չկա էդ գիտակցությունը, մարդ որ զիբիլը թափում ա փողոցը, դեռ շատ փուլեր պիտի անցնի մինչև էդ գիտակցմանը գա։ Էդ ամեն ինչը սկսում ա կառավարությունից, շարունակցում մեզանով։
Էս ա մեր իրականությունը։

Հ.Գ.պատմությունն ու անցած ճանապարն էլ նշանակություն ունի ինչ որ չափով

[Հայկօ]

ivy, համաձայն եմ, ուղղակի ես խիստ կասկածում եմ, որ այդ բոլոր «ավստրիաներում» նախքան այսօրվա հասարակարգի կառուցվելը մարդիկ այս կերպ էին մտածում: Կարծում եմ՝ ոչ թե մտածողությունն է հասարակարգ ստեղծում, այլ հասարակարգն է պայմանավորում մտածողությունը: Իսկ իրենց այսօրվա օրը ստեղծվել է, իմ կարծիքով, էլի նույն՝ շահադիտական սկզբունքով: Ուղղակի գյուղացու համար այդ շահը կովի օրվա խոտն էր, ասենք, թագավորի համար՝ իր հարյուրամյա անամպ իշխանությունը: Ինչը այսօր պետական մակարդակում Հայաստանում բացակայում է:

Իսկ հասարակական մտածողությունը, օրենքի ուժի ու իմաստի գիտակցումը ոչ բոլորին են հատուկ: Ավելին՝ ես կասեի՝ մեծամասնությանը հատուկ չեն: Շատերը շարունակում են այդպես ընթանալ միայն ու միայն այն պատճառով, որ միջավայրն է այդպիսին, հազար տարվա ավանդույթ կա, տրորված ճանապարհով ավելի հեշտ է գնալն ու, ընդհանրապես, որովհետև այն սակավաթիվ փոքրամասնությունը, ով իրոք գիտակցում է դա, կարողանում է այդ միջավայրում իր համար նպաստավոր պայմաններ ստեղծել՝ հասարակության ղեկի մոտ լինելու համար: Վկա՝ մեր Հայաստանում քիչ թե շատ մշտական բնակչություն հաստատած բազմաթիվ եվրոպացիներն ու ամերիկացիները, ում շրջանում կամաց-կամաց, բայց հաստատուն կերպով ընդունվում է «մաղարիչի», «ծանոթի», «քյարի» ու այլ գաղափարները:

Ի դեպ, այդ նույն եվրոպական երկրները մի օրում չեն կառուցվել ու այս դիրքին գալուց առաջ դանդաղ ու ծանրումեծ անցել են նախորդ բոլոր փուլերով, ներառյալ՝ ջրի կարասն ու արոտավայրերի սպանդը: Պատմություններդ շատ լավն էին, ի դեպ, շնորհակալություն :

[Հայկօ]

Էդ ամեն ինչը սկսում ա կառավարությունից, շարունակցում մեզանով։

Կառավարությունը մենք ենք: Տեսականորեն :

[Moon]

Կառավարությունը մենք ենք: Տեսականորեն :

Ճիշտ էր ասված տեսականորեն բառը։

[dvgray]

երկար մտքի վարժանքներից հետո եկել եմ այն եզրակացության, որ իրականում օրինական կամ անօրինական ապրելը որոշում է պետության ազգաբնակչության մեծամասնությունը:
ես ավելի քան համոզվածություն ունեմ, որ Հայաստանի բացարձակ մեծամասնությունը գերադասում է անօրենք կյանքը, ավելի ճիշտ չգրված, բարեկան, խնամի, կաշառք ու մաղարիչ ապրելակերպը:
իսկ ով որ երդվալ "օրինապաշտ" է, նա Հայաստանում սպրտակ ագռավ է, և նաև դրա պատճառով է այդ սպիտակ ագռավը ուշ թե շուտ չվում տաք երկրներ:

[Ուլուանա]

Հայաստանում դեռ չկա էդ գիտակցությունը, մարդ որ զիբիլը թափում ա փողոցը, դեռ շատ փուլեր պիտի անցնի մինչև էդ գիտակցմանը գա։ Էդ ամեն ինչը սկսում ա կառավարությունից, շարունակցում մեզանով։
Էս ա մեր իրականությունը։

Չէ, կառավարությունից չի սկսվում, քանի որ էդ կառավարություն կոչվածն էլ, վերջիվերջո, ինչ–որ ժամանակ հենց մեր՝ ժողովրդի ծոցից է դուրս եկել, եկեք չմոռանանք էդ «փոքրիկ» հանգամանքը։ Կառավարությունը Լուսնից չի իջել մեր գլխին, մենք ենք ծնել ու սնել։ Ուղղակի երբ հասարակության մեջ ապրող ամեն մի անհատ իր տեղը մտածելու ու իր արարքների համար իրեն պատասխանատու զգալու փոխարեն իր վարքը կառուցում է մեծամասնության վարքի հիման վրա, դրա արդյունքը լինում է այն, որ մենք ունենում ենք այնպիսի կառավարություն, ինչպիսին որ ունենք։ Ամեն ժողովուրդ արժանի է այն պայմաններին, որում ապրում է, հակառակ դեպքում կփոխեր դրանք։ Խոսքը, բնականաբար, մեծամասնության մասին է։

[Moon]

Չէ, կառավարությունից չի սկսվում, քանի որ էդ կառավարություն կոչվածն էլ, վերջիվերջո, ինչ–որ ժամանակ հենց մեր՝ ժողովրդի ծոցից է դուրս եկել, եկեք չմոռանանք էդ «փոքրիկ» հանգամանքը։ Կառավարությունը Լուսնից չի իջել մեր գլխին, մենք ենք ծնել ու սնել։ Ուղղակի երբ հասարակության մեջ ապրող ամեն մի անհատ իր տեղը մտածելու ու իր արարքների համար իրեն պատասխանատու զգալու փոխարեն իր վարքը կառուցում է մեծամասնության վարքի հիման վրա, դրա արդյունքը լինում է այն, որ մենք ունենում ենք այնպիսի կառավարություն, ինչպիսին որ ունենք։ Ամեն ժողովուրդ արժանի է այն պայմաններին, որում ապրում է, հակառակ դեպքում կփոխեր դրանք։ Խոսքը, բնականաբար, մեծամասնության մասին է։

Մգացրած տողի հետ լրիվ համաձայն են, բայց մի բան եմ ուզում ավելացնել, էն որ կառավարությունը օրինակ եմ բերում նրա համար, որ առաջին հերթին կառավարությունն ա լաաավ օրինակ ծառայում մեր ժողովրդին, էդ իմ սուբյեկտիվ կարծիքն ա։ Իսկ քո ասած էն մտքի հետ, որ մենք ենս սնում և ծնում էդ կառավարությունը, նույնպես համարձայն։

[Դեկադա]

ivy-ի խոսքերից
Ինչո՞ւ մի հասարակության մեջ մարդիկ ապրում են` հետևելով կանոններին ու օրենքներին, իսկ մյուսում` ամեն մեկը փորձում է ավելին ճանկել, քան իրեն հասնում է, կամ պակաս ներդնել, քան անհրաժեշտ է: Չէ՞ որ ի վերջո իրենց իսկ կյանքն են փչացնում: Եթե անգամ տվյալ շուստրիկի կեցությունը ինչ-որ ժամանակի ընթացքում լավանում է, միևնույն է ինքը լայն կտրվածքով տուժում է, որովհետև ավիրում է այն հասարակությունը, այն տունը, որտեղ ապրում է: Ո՞նց փոխել ազգային մտածելակերպը` դուրս հանելով միայն սեփական անձի սահմաններից, հասկացնել, որ խմբում ապրելն ունի իր կաննոները, և եթե չհետևես դրանց, ի վերջո քեզ է վատ լինելու` անգամ եթե էդ օրը, շրջանցելով օրենքը, փորդ ավելի շատ հաց ես լցրել:

Ամենադժվարը թիմային խաղնա` որտեղ չպիտի լինի ընկերոջ տարած հաղթանակի նկատմամբ նախանձ:Եթե ապրեն կանոններով ուրեմն պիտի ստիպված համակերպվեն « ոտքդ վերմակիդ չափով մեկնիր» կարգախոսին, իսկ նրանք ովքեր ձգտում են ավելիին` ուրիշի հաշվին, պարզա էտ խաղից դուրս են գալու: Ցավա էն է որ սովորել են//ք// ապրել խաղի կանոններից դուրս, իսկ խաղահրապարակ վերադառնալու համար առաջին հերթին ազնվություն ու ճիշտ խաղալ է պետք:

[One_Way_Ticket]

Ամեն ինչ այնքան հեշտ ու միանշանակ չէ, ինչքան դուք նկարագրում եք:

Ամերիկայում մի քանի զուգարաններում տեսել եմ, պատին փակցված, լվացվելու ալգորիթմը, մի ամբողջ A4 թղթի վրա (առանց չափազանցության): Բովանդակությունը մոտավորապես այսպիսին էր.

Քայլ առաջին. բացել ջուրը
Քայլ երկրորդ. տրորել ձեռքերը ջրի տակ
Քայլ երրորդ. սրբել ձեռքերը.
Եթե ձեռքերը լավ չլվացվեցին, կրկնել երկրորդ և երրորդ քայլերը:

Բոլոր տեքստերը ուղեկցվում էին իլլյուստրացիաներով:

Եվ հիմա թող մեկը, ձեռքը սրտին դրած, խոստովանի, որ եթե մի տեղ տեսնի նման բան, ապա քայլ-քայլ կհետևի ինստրուկցիային, իսկ ինչ-որ պրոբլեմ առաջանալու դեպքում կկանչի համապատասխան մասնագետին:

Փորձեմ նախօրոք պատասխանել հնարավոր առարկումներին:

1) Դե լավ, ծայրահեղությունների մեջ չընկնենք:
Շատ բարի, իսկ ո՞վ է որոշում, թե որ օրենքին կարելի է հետևել, իսկ որին` ոչ: Երկու կով տանողն էլ է նույն կերպ մտածում: Պարզապես տարբեր մարդկանց մոտ այդ "ծայրահեղության" սահմանը տարբերվում է:

2) Այդ օրենքին չհետևելով ես ոչ մեկին վնաս չեմ տալիս:
Իսկ ի՞նչ իմացար, որ չես տալիս: Գուցե ծորակը նոր տեխնոլոգիայով է պատրաստված, և ինստրուկցիային չհետևելու պատճառով շարքից դուրս գա: Երկու կով տանողն էլ է այդպես մտածում. դե լավ, մի կով ավել, մի կով պակաս, ոչ մեկը չի տուժի:

Լավ, ասածս ինչ է: Եվրոպացիների (ամերիկացիների) կարգապահությունը հիմնականում գալիս է ուղեղի ճկունության պակասից: Նրանք 2 կով չեն տանում ոչ թե նրա համար, որ հասկանում են, որ եթե բոլորն այդպես մտածեն, ապա վատ կլինի: Պարզապես նրանց ուղեղը շատ պարզ է, և նրանք գերադասում են հետևել օրենքին (դե օրենքը գրողը երևի մի բան գիտեր, որ այդպես է գրել): Համոզված եմ, ամերիկացիների մեծամասնությունը հեևում է լվացվելու "օրենքին" (հակառակ դեպքում չէին փակցնի): Եվրոպացիների գենը սկսեց բթանալ ինկվիզիցայի ժամանակից, երբ մարդկանց, որոնք այլ կերպ էին մտածում, այրում էին կրակի վրա:

Նախօրոք պատասխանեմ ևս մեկ հնարավոր առարկության: Այո, "դեբիլ ամերիկացիները" մեզնից լավ են ապրում: Горе от ума.

[Սելավի]

Այս հարցի շուրջ կարելի է ժամերով զրուցել, և այդպես էլ չգտնել հիմնավոր պատասխաններ:
Ես էլ իմ կարծիքը գրեմ, գոյություն ունի « կապիկների ֆենոմեն» արտահայտությունը որ տարածվում է ըստ իս, նաև մարդկանց վրա:
Ի՞նչն է այդ ֆենոմենը:
Երբ մի կղզում ուշադրություն են դարձրել կապիկների վրա, նկատել են որ այդտեղ, մի ինչ որ ժամանակից հետո, մի կապիկ սկսելա քաղցր կարտոֆիլը ուտել կեղևը մաքրելուց հետո «ինչպես ասենք բանանաը»:
Հետո նկատել են որ արդեն երկու կապիկ են այդպես անում, հետո տաս, հետո հիսուն, հարյուր:
երբ այդ կղզում քաղցր կարտոֆիլ մաքրող կապիկների քանակը շատացելա, նկատել են, որ միյուս կղզում նույն պես կապիկները կարտոֆիլը ուտում են կեղևը մաքրելուց հետո:
Սա խոսումա այն փաստի մասին որ գիտակցությունը վարակիչա:
Մեկ ուրիշ օրինակ բերեմ, հանգամանքների բերումով, որտեղ ես ապրում եմ, հաճախ է լինում որ Հայաստանից նոր ընտանիք է տեղափոխվում այստեղ ապրելու:
Ամեն անգամ ուշադրություն եմ դարձնում, երբ այդ մարդիկ նոր են գալիս, շատ ագրեսիվ և մի տեսակ հայոտ ախպերաոճ են ունենում, մի որոշ ժամանակ հետո, այդ մարդիկ ինտեգրվելով այդ հասարակությանը, նմանվում են այդտեղ ապրող մարդկանց, դեռ մի բան էլ ավելին:
Հիմա հակառակ օրինակը ասեմ, երբ երկար տարիներ Հայաստանից բացակայելուց հետո, անցած տարի եկա Հայաստան, բնականաբար բոլոր ինձ ճանաչողները դեռ այն՝ տաս տարի առաջ իմացած մարդուն էին ուզում գտնել իմ մեջ:

Սակայն շատ զարմացան, որ արդեն տարբեր «ստանդարտ» հարցերի շուրջ ունեինք իրարից խիստ տարբերվող մոտեցումներ, անգամ եղբայրներս կես կատակ կես լուրջ, ինձ ասում էին դու գնա այստեղից, դու ստեղի մարդ չէս:
Սակայն երեք շաբաթ հետո, նրանք կրկին իմ մեջ գտան այն մարդուն ում փնտրում էին, « դեռ մի բան էլ ավելին» էս անգամ էլ ասում էին ինչ էս կորցրել ընդեղ, մնա ստեղ տիրություն արա էս էղածին:
Ինչու՞ պատմեցի այս ամենը, որպեսզի իմ պարզ օրինակով ցույց տամ, որ մարդը գտնվելով տարբեր հասարակությունների մեջ, կարճ ժամանակահատվածում սկսումա խաղալ տվիալ հասարակության կողմից առաջարկվող խաղի կանոններով:

Ես համոզված եմ, որ մեկ առողջ դրական մտածելակերպ ունեցող գիտակցությամբ մարդը, իվիճակի է փոխել շատ ավելի բացասական մտածելակերպ ունեցող մարդկանց, քան նույն քանակությամբ բացասական գիտակցություն ունեցողները, կփոխեն դրական մտածող մեկ մարդու գիտակցություն:
Իմ ճանապարհորդության ընթացքում, ես էլ ունեի իմ նախկին հիշողությունները Հայսատանից, բայց ի ուրախություն ինձ ու բոլորիս, մարդկանց տեսա շատ ավելի դրական ուղղությամբ փոփոխված, ու համոզված եմ, մոտ է այն օրը, որ Հայաստանը շատ կարճ ժամանակաընթացքում լինելու է առաջատար պետությունների շարքում, քանզի մարդկանց գիտակցության մեջ նկատելի էր մեծ ու հաճելի փոփոխություն:

[Jarre]

իսկ ով որ երդվալ "օրինապաշտ" է, նա Հայաստանում սպրտակ ագռավ է

Այ մինչև չսովորենք օրենքով ապրողներին սպիտակ ագռավ համարել, ոչ մի բան էլ չի փոխվի։

Պարզապես տարբեր մարդկանց մոտ այդ "ծայրահեղության" սահմանը տարբերվում է:

Հենց դրա համար էլ ստեղծում են օրենքներ, որոնք որոշում են ծայրահեղության սահմանը։ Իմ կարծիքով ոչ մի սարսափելի ու դժվար բան չկա օրենքներին ենթարկվելու համար։ Պարզապես պատճառը ավելի խորն է, և դա շա՜տ լավ գրել է Հայկօն որի հետ 100%-ով համաձայն եմ՝

ի վերջո, մարդը այնքան էլ հասարակական էակ չէ, որքան թվում է, ...., այլ եսակենտրոն արարած: