Ծայրահեղության գիրկն ես ընկնում: Վերջիվերջո, ի՞նչ կապ ունի ծեծելը…
Իսկ բամբակի մեջ պահված ու այդպես էլ մեծացած երեխաների դեպքում համամիտ չեմ: Ընդհակառակը՝ ամոթը նրանցից հեռու է: Պետք է պարտադիր ռեժիմով ծեծե՞ն, որ մարդը վճռական դառնա, տղեն՝ տղամարդ: Երեխա դաստիարակելու այլ՝ նորմալ մեթոդներ կան: Ծեծված մարդը, լինի երեխա, թե մեծահասակ, միշտ էլ թերարժեքության բարդույթներ է ունենում:
Ամաչկոտությունն ու անվճռկանությունն այնքան էլ ընդհանուր եզրեր չունեն: Մարդ կա՝ վճռական է, սակայն համեստ, ամաչկոտ, չշփվող: Մարդ էլ կա, որ հակառակն է…




Մեջբերել





Նկատի չունեմ շաբաթը երկու անգամ ծեծ ուտողին, նկատի ունեմ բազմաթիվ նման և չնման ծեծերից հետո կոտրված, նվաստացած մարդուն:

Էջանիշներ